แสงสุดท้ายของตะวันทอลงในหุบเขา ยิ่งทำให้ศพที่เกลื่อนกลาดดูจับตายิ่งนัก
ซูหลินยืนอยู่กับที่ ตัวเปื้อนเลือดไปทั้งตัว แต่เขายังยืนอยู่
หยานเยี่ยนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา โผเข้ากอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เธอร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนไหล่เขาไปหมด: "แกแทบทำฉันตายเลยรู้ไหม! เกือบทำฉันตาย! ฉันนึกว่าแกตายไปแล้ว!"
ซูหลินก้มมองเด็กสาวที่ร้องไห้จนตาบวม ปากขยับเล็กน้อย: "ไม่เป็นไร"
"ไม่เป็นไรแล้วไง!" หยานเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมเป่งราวกับลูกท้อ "เมื่อกี้นายรู้ไหมว่าน่ากลัวแค่ไหน? หนึ่งแสนล้านล้าน! ฉันนึกว่านายจะต้องแหลกเป็นผุยผง!"
หานปิงก็วิ่งเข้ามา ขายังคงอ่อนแรง ต้องเกาะอิ๋งเหรินไว้เพื่อให้ยืนทรงตัว เขามองซูหลิน แล้วก็ทั้งร้องทั้งหัวเราะ: "ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี... ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี... เมื่อกี้นายสุดยอดมาก! ระดับเก้าสิบยังโดนนายตีหนีไปได้!"
อิ๋งเหรินเดินเข้ามา ตบไหล่ซูหลินเบา ๆ ไม่พูดอะไร แต่แววตานั้น เต็มไปด้วยความชื่นชมจริงใจ
หลินเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้า ไหล่สั่นระริก เธอไม่พูดอะไร แต่น้ำตาร่วงหล่นลงทีละหยด กระทบพื้น
มีคนประคองหวังซื่อชิงเดินมาจากด้านหลัง พอเห็นซูหลิน น้ำตาก็ไหลพรากอีกครั้ง เธอพุ่งเข้ามา ใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกเขา: "แกห้ามทำแบบนี้อีกเด็ดขาด! ฉันเกือบตกใจตาย!"
ซูหลินถูกทุบจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: "ได้"
หวังเทียนกังเดินเข้ามา ยืนอยู่ตรงหน้าซูหลิน มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
จอมพลังระดับแปดสิบห้าคนนี้ ตอนนี้มองซูหลินด้วยสายตาที่ซับซ้อนราวกับหม้อต้มยา
"หนุ่มน้อย เก่งมาก" เขาพูดเสียงทุ้ม "หมัดเต็มกำลังระดับเก้าสิบ นายรับไว้ได้ และเกือบจะสวนกลับสังหารเขาได้ จากวันนี้ไป คนทั้งใต้หล้า ต้องมองนายอีกขั้นหนึ่ง"