หยานเยี่ยนชะงักไปชั่วขณะ
"ซูหลิน..."
"หลีกไป"
น้ำเสียงของซูหลินไม่ดังนัก แต่หนักแน่นมาก
หยานเยี่ยนอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นแววตาของเขา เธอกลับพูดไม่ออก
มือของเธอค่อยๆ คลายออก
หานปิงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกอิ๋งเหรินดึงไว้ทันที
อิ๋งเหรินมองซูหลิน นิ่งไปหนึ่งวินาที แล้วพยักหน้า
"ระวังตัวด้วย"
ซูหลินไม่พูดอะไร แค่พยักหน้ารับ
เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
หวังซื่อชิงอยากจะขวาง แต่ถูกหวังเทียนกังดึงไว้
"ท่านปู่!"
หวังเทียนกังส่ายหัว: "อย่าขวางเลย เขาตัดสินใจแล้ว"
หวังซื่อชิงกัดริมฝีปาก ตาแดงก่ำ แต่ก็ไม่ขยับอีก
ซูหลินเดินไปหยุดตรงหน้าซูเจิ้นเทียน
พ่อลูกสองคนเผชิญหน้ากัน
ระยะห่างไม่ถึงสามเมตร
ซูเจิ้นเทียนก้มหน้ามองเขา
ใบหน้านี้ เขาไม่ได้มองอย่างจริงจังมาสิบแปดปีแล้ว
พอมามองตอนนี้ ถึงรู้ว่าเด็กคนนี้หน้าตาคล้ายตัวเองอยู่บ้าง คิ้ว ตา โครงหน้า ล้วนมีความคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน
"สิบแปดปีแล้ว" ซูเจิ้นเทียนเอ่ยขึ้น เสียงเรียบเฉย "ไม่คิดว่าเจ้าจะโตมาเป็นแบบนี้ได้"
ซูหลินไม่พูดอะไร
ซูเจิ้นเทียนพูดต่อ: "รู้งี้แต่แรก คงต้องบีบคอเจ้าให้ตายตั้งแต่ตอนนั้น"
ซูหลินยิ้ม
ยิ้มบางๆ เย็นชา
"เสียดายที่ตอนนี้แกฆ่าข้าไม่ตายหรอก มาลงมือกันเลย ปล่อยให้มันจบสักที ให้ข้าได้เห็นว่าฝีมือระดับ 90 ของแกมันห่วยแตกแค่ไหน"
ซูเจิ้นเทียนจ้องเขา นิ่งเงียบ
ซูหลินมองเขาอย่างเยาะหยัน
ทั้งสนามเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น
ทุกสายตาจับจ้องไปที่พ่อลูกคู่นี้
ซูเจิ้นเทียนจ้องซูหลิน แววตาซับซ้อนราวกับบ่อน้ำลึก
ความเงียบคงอยู่สามวินาที
แล้วซูเจิ้นเทียนก็หัวเราะ
หัวเราะเย็นเยียบ
"ดี ดี ดี" เขาพูดคำว่าดีถึงสามครั้ง
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว
ชายชุดดำทั้งยี่สิบคนพุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกัน
"วันนี้ ข้าจะจัดการคนในครอบครัวด้วยมือข้าเอง"
ทันทีที่พูดจบ ชายชุดดำทั้งยี่สิบคนก็ขยับตัว!
ยี่สิบคน ระดับ 70 ขึ้นไป พุ่งเข้าหาซูหลินพร้อมกัน!
ความเร็วรวดเร็วจนน่าตกใจ การโจมตีถาโถมเข้ามาอย่างล้นหลาม!
คนแรกที่พุ่งถึงตัวซูหลินคือนักดาบ ระดับ 75 ฟันดาบลงมาหนึ่งครั้ง!
-75000000000
เจ็ดหมื่นห้าพันล้าน!
ซูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย ปล่อยให้เขาฟัน