ขนถ่ายหนึ่งเที่ยวได้ค่าความคืบหน้า 1 แต้ม เมื่อค่าความคืบหน้าเพิ่มขึ้น เฉินฟานก็รู้สึกว่าค่าบำเพ็ญร่างกายของตนยกระดับขึ้นอีกครั้ง!
ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นทำให้เฉินฟานตื่นเต้นยิ่ง!
เขาไม่ลังเล แบกกระสอบป่านขึ้นบ่าทีเดียวสองใบ!
“เจ้าหนูเฉิน เดี๋ยวก่อน!”
คราวนี้หยางเจี้ยนรีบเข้ามาขวางเฉินฟานไว้
เขาอยากให้เฉินฟานขนถ่ายครั้งละกระสอบก็พอ
“ไม่ได้ เป็นอย่างที่ข้าคิดจริง ๆ ยิ่งขนถ่ายครั้งละหนักเท่าไร ก็ยิ่งได้ค่าความคืบหน้ามากขึ้นเท่านั้น!”
ขนถ่ายไปสี่เที่ยว เฉินฟานมองแผงสถานะที่เพิ่มขึ้นเพียงสองแต้ม คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมา!
อาศัยการขนถ่ายอย่างเดียว ไม่มีทางเก็บเงินค่าไถ่ตัวได้ครบ ต่อให้ทำได้ เวลาที่ต้องใช้ก็เกินจินตนาการ หากคิดจะเปลี่ยนความรู้สมัยใหม่ที่สั่งสมมาจากการคลุกคลีอยู่กับผู้คนหลากหลายระดับในชาติก่อนให้กลายเป็นทรัพย์สิน ก็จำเป็นต้องอาศัยช่องทางของก๊กงูเขียวเข้าเมือง
กล่าวคือ เขาต้องมีร่างกายแข็งแกร่งมากพอ จึงจะเข้าเมืองไปลงมือยามค่ำคืนได้ หลังจากตรากตรำขนถ่ายมาทั้งวัน!
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีข้อตกลงกำหนดเวลาห้าวันกับหลี่ปาเทียน!
เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!
“พี่หยาง ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะขนครั้งละสองกระสอบ!”
“พี่ก็รู้ว่า ตอนนี้เหมิงเหมิงกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต อีกอย่าง ต้องทำงานได้ตามเป้าถึงจะได้เงินค่าจ้างสิบอีแปะ...”
เฉินฟานกล่าวกับหยางเจี้ยน
“เจ้าหนูเฉิน เจ้า... เฮ้อ ตามใจเจ้าเถอะ จำไว้ว่าอย่าฝืนตัวเอง!”
คราวนี้หยางเจี้ยนถอนหายใจยาว ไม่พูดอะไรต่อ
แน่นอนว่าในใจเขาไม่ได้คิดว่าเฉินฟานจะทำได้สักเท่าไร
เพราะเป้าหมายงานที่กำหนดในแต่ละวันตอนนี้ คือขนถ่ายสินค้าให้ครบแปดร้อยกระสอบ!
และต้องรู้ไว้ว่า สินค้าแต่ละกระสอบมีน้ำหนักมาตรฐานหนึ่งร้อยชั่ง!
กล่าวคือ ต้องขนถ่ายของหนักให้ครบสี่สิบตัน จึงจะได้รับรางวัลสิบอีแปะ!
แต่ละเที่ยวก็ต้องเดินทางไกลพอสมควร ต้องไปกลับระหว่างท่าเรือกับเรือสินค้า!
คนเก่าแก่อย่างพวกเขา ส่วนใหญ่ขนถ่ายได้เพียงวันละหกร้อยกระสอบ ไม่ถึงเป้าหมายจึงไม่ได้ค่าจ้างสิบอีแปะ แต่ก็ไม่ถูกลงโทษ ยังพอใช้ชีวิตอย่างสงบได้
เฉินฟานพยายามเพื่อลูกสาวของพี่ชาย เป็นคนมีความมุ่งมั่นและความรับผิดชอบ นับเป็นเรื่องดี
แต่ด้วยรูปร่างเช่นนี้ ยังคิดเพ้อฝันว่าจะทำได้ตามเป้าหมาย ช่างเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ!
……
ตะวันขึ้นสูงสามช่วงไม้ไผ่
“เจ้าหนูเฉิน เจ้าไม่พักสักหน่อยหรือ?!”
หยางเจี้ยนมองเฉินฟานที่กำลังแบกกระสอบป่านสองใบขึ้นบ่าอีกครั้ง สีหน้าตกตะลึงปรากฏชัดบนใบหน้าคล้ำดำ!
นี่ก็เที่ยงแล้ว!
ผ่านไปสองชั่วยามครึ่งแล้ว!
แต่ละเที่ยวต้องแบกของหนักถึงสองร้อยชั่ง!
ตั้งแต่เริ่มขนถ่ายเที่ยวแรกจนถึงตอนนี้ เฉินฟานไม่เคยหยุดพักเลย!
อย่าว่าแต่เฉินฟานที่มีร่างกายเช่นนี้ ทั้งยังเพิ่งเริ่มงานเป็นวันแรกเลย
แม้แต่หยางเจี้ยนในตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้!
“พี่หยาง ข้าไม่เหนื่อย ไม่เป็นไร!”
เฉินฟานยิ้มกล่าว
เขามองแผงสถานะโปร่งแสงตรงหน้า แววตาเปล่งประกาย
【การขนถ่าย: เบื้องต้น】
【ความคืบหน้า: 99/100】
【ผลลัพธ์: สภาพร่างกาย +0.99】
ขาดอีกเพียงแต้มเดียว ทักษะการขนถ่ายก็จะทะลวงจากระดับเบื้องต้นขึ้นไปได้!
สภาพร่างกายที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง คือเหตุผลที่เฉินฟานซึ่งในตอนแรกมีร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไปเพียงเล็กน้อย ทั้งยังสู้หยางเจี้ยนไม่ได้ ยังคงอดทนมาจนถึงตอนนี้!
ระหว่างนั้นเฉินฟานสังเกตว่า ในช่วงแรกค่าความคืบหน้าของทักษะการขนถ่ายเพิ่มขึ้นเร็วมาก เมื่อแบกครั้งละสองร้อยชั่ง หนึ่งเที่ยวก็ได้หนึ่งแต้ม แต่เมื่อค่าความคืบหน้าเพิ่มขึ้น ต่อมาอาจเป็นเพราะร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น ค่าความคืบหน้าที่ได้รับจึงน้อยลง
น้ำหนักเท่าเดิมต้องขนถ่ายสองเที่ยว สามเที่ยว หรืออาจมากกว่านั้น จึงจะได้ค่าความคืบหน้าหนึ่งแต้ม
แต่ตอนนี้ นับจากครั้งล่าสุดที่ค่าความคืบหน้าเพิ่มขึ้น เขาขนถ่ายมาแล้วอีกสี่เที่ยว!
หลังจากขนถ่ายเที่ยวนี้เสร็จ ไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะยกระดับทักษะนี้ขึ้นจากเบื้องต้นได้แล้ว!
【การขนถ่าย: ชำนาญ】
【ความคืบหน้า: 0/500】
【ผลลัพธ์: สภาพร่างกาย +2】
เป็นไปตามคาด เมื่อเฉินฟานวางกระสอบป่านสองใบลงที่ท่าเรือ เนื้อหาบนแผงสถานะโปร่งแสงตรงหน้าก็เปลี่ยนไป
ทักษะการขนถ่ายเลื่อนขึ้นถึงระดับชำนาญแล้ว ความทรงจำอันหลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมอง ราวกับเขาเป็นคนขนถ่ายสินค้ามานานสิบกว่าปี ประสบการณ์และรายละเอียดอีกมากมายพลันซึมซับเข้าไป
ขณะเดียวกัน สภาพร่างกายกลับเพิ่มขึ้นมาถึงสองแต้ม ความรู้สึกถึงพละกำลังมหาศาลพลันเอ่อล้น!
เฉินฟานกำหมัด รู้สึกราวกับตอนนี้สามารถชกวัวให้ตายได้อย่างง่ายดาย!
เขารู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากพละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น จึงสูดหายใจลึกหลายครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ ถึงกระนั้นก็ยังพบว่าค่าบำเพ็ญร่างกายของเขาไม่ด้อยไปกว่าชาติก่อนแล้ว!
ตอนนั้นเขาเป็นคนชอบออกกำลังกาย สามารถยกบาร์เบลท่านอนน้ำหนักหนึ่งร้อยห้าสิบชั่งได้อย่างสบาย ๆ
“กล่าวคือ แค่ทำงานมาตลอดช่วงเช้านี้ ข้าก็เปลี่ยนจากคนธรรมดาคนหนึ่ง กลายเป็นคนงานเก่าที่ทำงานหนักมาหลายปีอย่างพี่หยางแล้ว!”
จะบอกว่าเฉินฟานไม่ดีใจเลยย่อมเป็นไปไม่ได้
เดิมทีเขาคิดว่าต้องได้วิชายุทธ์มาก่อน แผงสถานะถึงจะบันทึกทักษะใหม่และมอบค่าคุณสมบัติเพิ่มให้!
แต่เขาไม่ได้หลงระเริงไปกับเรื่องนี้
ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ เขาต้องทุ่มสุดกำลังจึงพอมีหวังทำเป้าหมายงานประจำวันให้สำเร็จ ไม่ต้องพูดถึงการเข้าเมืองหาเงิน แม้แต่การลอบพบกันที่วัดร้างยามค่ำคืนก็ยังยาก
“โครก!”
แต่สิ่งที่เฉินฟานคาดไม่ถึงคือ เดิมทีเขาคิดจะขนถ่ายต่อเพื่อเพิ่มค่าความคืบหน้าให้มากขึ้น
เท้าหน้าเพิ่งกลับขึ้นไปบนเรือ เท้าหลังก็รู้สึกท้องร้องขึ้นมา พร้อมกับอาการเวียนหัวตาลาย ร่างกายโซเซจนล้มลงบนดาดฟ้าเรือ!
“เจ้าหนูนี่! ข้ารู้อยู่แล้ว!”
หยางเจี้ยนที่อยู่ข้าง ๆ รีบประคองเขาขึ้น แล้วพาไปยังที่กินข้าวบริเวณท่าเรือ รับอาหารมาหนึ่งชุด
เฉินฟานกลืนกินคำโต ๆ จึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง!
“ดื่มน้ำอีกหน่อยเถอะ!”
“ตอนนี้รู้หรือยังว่าทำไมข้าถึงให้เจ้าพัก? เจ้าเป็นคนนะ จะทำงานอย่างเดียวไม่กินข้าวได้อย่างไร!”
“ต่อไปอย่าหักโหมนัก ถึงเวลาช้าก็ช้าหน่อย มีโอกาสพักก็พักเสีย!”
หยางเจี้ยนยื่นกระบวยน้ำให้เขาพลางกล่าว
ที่จริงชาวเรือขนสินค้าทุกคนล้วนเคยเจอสภาพเช่นเดียวกับเฉินฟาน
อย่างไรก็เป็นงานใช้แรงกายอย่างหนัก!
พลังงานที่ได้รับในแต่ละวันไม่เพียงพอ นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริงซึ่งทำให้ชาวเรือทาสส่วนใหญ่ไม่ได้ค่าตอบแทนสิบอีแปะ!
“ข้าไม่ได้แค่ทำงานหนักเกินไปจนเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ...”
อารมณ์ของเฉินฟานไม่ได้ดีขึ้นเพราะคำปลอบใจของหยางเจี้ยน
เพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า หลังจากกินอาหารมื้อกลางวันชุดนั้นแล้ว อาการเห็นดาวระยิบระยับตรงหน้าหายไปก็จริง แต่ท้องยังหิวมากอยู่ดี!
ขอเพียงทำความคืบหน้าได้ คุณสมบัติก็จะเพิ่มขึ้น แต่คุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นนั้น ส่วนใหญ่น่าจะเปลี่ยนมาจากพลังงานในร่างกายของเขาเอง!
“เนื้อ!”
“ข้าต้องกินเนื้อ! และต้องกินให้มากพอด้วย!”
“ไม่อย่างนั้นคราวหน้าถ้าสภาพร่างกายเพิ่มขึ้น ข้าคงหมดสติไปจริง ๆ!”
เฉินฟานคิดในใจอย่างเงียบ ๆ!
ช่วงบ่ายเขาลดความเร็วในการขนถ่ายลง และขนครั้งละกระสอบเดียว
โชคดีที่เป็นอย่างที่หยางเจี้ยนบอก ผู้ตรวจงานไม่ได้หาเรื่องเขาเพราะเหตุนี้ ถึงกับคิดว่าเจ้าคนผอมเป็นไม้ไผ่ที่โหมงานมาตลอดช่วงเช้า แล้วยังอยู่ที่นี่ต่อได้ในตอนบ่าย นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
หกโมงเย็น
เฉินฟานตามคนส่วนใหญ่เลิกงาน
เขากลับถึงกระท่อมหลังคาหญ้าด้วยใบหน้าซีดขาว ทันใดนั้นร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมา!
หลี่เซียงอวี่มารอเขาอยู่หน้าประตูตั้งแต่เนิ่น ๆ
“เฉินฟาน รีบไปอาบน้ำเถอะ...”
ใบหน้าของหญิงม่ายแดงระเรื่อ
นางยังนึกถึงเรื่องที่เฉินฟานบอกไว้เมื่อเช้าว่า จะไปลอบพบกันที่วัดร้างให้เร็วหน่อย!