ขนถ่ายหนึ่งเที่ยวได้ค่าความคืบหน้า 1 แต้ม ยามที่ค่าความคืบหน้าเข้ามา เฉินฟานรู้สึกได้ว่าร่างกายของตนได้รับการเสริมสร้างขึ้นอีกครั้ง!
ความรู้สึกที่ได้แข็งแกร่งขึ้นทำให้เฉินฟานตื่นเต้นยิ่ง!
ไม่ลังเลที่จะแบ่งกระสอบป่านขึ้นมาสองใบ!
"เจ้าหนูเฉิน เดี๋ยวก่อน!"
คราวนี้หยางเจี้ยนรีบกางแขนกั้นเฉินฟานเอาไว้
อยากให้เฉินฟานขนถ่ายทีละเพียงกระสอบเดียวก็พอ
"ไม่ได้ ผมคิดถูกแล้ว ยิ่งขนครั้งละหนักเท่าไหร่ ค่าความคืบหน้าที่ได้รับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!"
ขนถ่ายได้สี่เที่ยว เฉินฟานมองแผงหน้าปัดที่เพิ่มขึ้นเพียงสองแต้ม คิ้วกลับขมวดมุ่นขึ้นมาทันที!
อาศัยเพียงการขนถ่ายย่อมไม่มีทางรวบรวมเงินค่าไถ่ตัวได้พอ แม้จะทำได้ เวลาที่ต้องใช้ก็เกินจินตนาการ ส่วนการจะเปลี่ยนความรู้ยุคปัจจุบันที่สะสมมาจากการคลุกคลีกับสามส่วนเก้ากระแสในชาติปางก่อนให้กลายเป็นทรัพย์สิน ก็ต้องอาศัยช่องทางของก๊กงูเขียวเข้าเมืองเท่านั้น
พูดง่าย ๆ ก็คือ ต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งพอ จึงจะออกไปลงมือในเมืองตอนกลางคืนได้ หลังจากขนถ่ายอย่างขมเขื่องมาทั้งวัน!
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างเขากับหลี่ปาเทียนยังมีข้อตกลงกันไว้ในกำหนดห้าวัน!
ต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด!
"พี่หยาง ผมตัดสินใจแล้ว ยังงั้นต้องขนครั้งละสองกระสอบ!"
"พี่ก็รู้ ตอนนี้เหมิงเหมิงกำลังอยู่ในวัยกำลังโต แล้วก็ต้องทำงานให้ครบเกณฑ์ถึงจะได้ค่าจ้างสิบเหรียญแดง"
เฉินฟานกล่าวกับหยางเจี้ยน
"เจ้าหนูเฉิน เจ้า… เอาะ ตามใจเจ้าเถอะ จำไว้ว่าอย่าฝืนตัวเองนะ!"
คราวนี้หยางเจี้ยนถอดหายใจยาว ไม่ได้พูดอะไรต่อ
แน่นอน ในใจเขาไม่ค่อยเชื่อมั่นในเฉินฟานเท่าไหร่
เพราะเกณฑ์งานประจำวันในขณะนี้คือต้องขนถ่ายสินค้าถึงแปดร้อยกระสอบเต็ม ๆ!
และจำไว้ว่า น้ำหนักมาตรฐานของสินค้าแต่ละกระสอบคือหนึ่งร้อยชั่ง!
พูดอีกนัยหนึ่ง ต้องขนถ่ายของหนักถึงสี่สิบตันเต็ม จึงจะได้รับรางวัลสิบเหรียญแดง!
ระยะทางที่ต้องเดินต่อหนึ่งเที่ยวก็ไม่ใช่สั้น ๆ ต้องวิ่งไกล้เคลื่อนระหว่างท่าเรือกับเรือ!
พวกเขาเหล่าคนเก่าแก่ ส่วนใหญ่ต่อวันก็ขนได้แค่หกร้อยกระสอบเท่านั้น ไม่ถึงเกณฑ์งานจึงไม่ได้สิบเหรียญแดง แต่ก็ไม่ถูกลงโทษ ใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข
เฉินฟานพยายามเพื่อลูกสาวของพี่ชาย มีความมุ่งมั่น มีความรับผิดชอบ เป็นเรื่องดี
แต่ด้วยร่างกายแบบนี้จะฝันทำเกณฑ์งานให้ได้ เป็นความฝันลมเป่าปากอย่างยิ่ง!
……
ดวงอาขึ้นสามเสา
"เจ้าหนูเฉิน เจ้าไม่พักบ้างหรือ?!"
หยางเจี้ยนมองเฉินฟานที่แบ่งกระสอบขึ้นไหล่อีกสองใบตรงหน้า ใบหน้าคล้ำผิวก็ปรากฏรอยตกใจชัดเจน!
เวลานี้ผ่านเที่ยงไปแล้ว!
สองชั่วยามครึ่งล่วงผ่านไป!
หนึ่งเที่ยวคือของหนักถึงสองร้อยชั่ง!
นับแต่เที่ยวแรกที่เฉินฟานเริ่มขนถ่าย ตลอดมาเขาไม่เคยหยุดพักเลยสักครั้ง!
อย่าพูดถึงเฉินฟานที่มีร่างกายเช่นนี้ ยังเป็นวันแรกที่เริ่มงานอีกต่างหาก
แม้แต่หยางเจี้ยนในเวลานี้ ยังทำไม่ได้เลย!
"พี่หยาง ผมไม่เหนื่อย ไม่เป็นไร!"
เฉินฟานยิ้ม
เขามองแผงหน้าปัดลองตรงหน้า แววตาเปล่งประกายเต็มเปี่ยม
【การขนถ่าย: ระดับเบื้องต้น】
【ความคืบหน้า: 99/100】
【ผลลัพธ์: ร่างกาย +0.99】
เหลือความคืบหน้าอีกเพียงแต้มเดียว วิชาขนถ่ายก็จะฝ่าขึ้นจากระดับเบื้องต้นได้!
ค่าร่างกายที่พลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหากคือเหตุผลที่เฉินฟานซึ่งเริ่มต้นมีเพียงร่างกายแกร่งกว่าคนธรรมดาเล็กน้อย พอ ๆ กับที่ยังสู้หยางเจี้ยนไม่ได้ กลับยังอดทนมาได้ถึงเวลานี้!
ช่วงที่ผ่านมาเฉินฟานพบว่า ช่วงแรกค่าความคืบหน้าของวิชาขนถ่ายขึ้นเร็วมาก ยามขนหนักสองร้อยชั่ง หนึ่งเที่ยวก็ได้หนึ่งแต้ม แต่ยิ่งผ่านไปค่าความคืบหน้าที่ให้ก็ลดน้อยลง อาจเพราะร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นก็เป็นได้
น้ำหนักเท่าเดิม ต้องขนสองเที่ยว สามเที่ยว หรือมากกว่านั้น จึงจะได้หนึ่งแต้ม
แต่ตอนนี้นับจากครั้งล่าสุดที่ค่าความคืบหน้าเพิ่ม เขาขนถ่ายไปแล้วถึงสี่เที่ยว!
เที่ยวนี้จบลง ไม่ว่ากรณีใดวิชานี้ก็ควรเลื่อนขึ้นสู่ระดับถัดจากเบื้องต้นได้แล้ว!
【การขนถ่าย: เชี่ยวชาญ】
【ความคืบหน้า: 0/500】
【ผลลัพธ์: ร่างกาย +2】
ดังที่คิดไว้ไม่ผิด ยามที่เฉินฟานวางกระสอบป่านทั้งสองใบลงที่ท่าเรือ แผงหน้าปัดลองตรงหน้าก็ปรับปรุงเนื้อหาใหม่
วิชาขนถ่ายเลื่อนขึ้นสู่ระดับเชี่ยวชาญ ความทรงจำก้อนใหญ่พลุ่งเข้าสู่สมอง ราวกับทำงานขนของมาสิบกว่าปี ความละเอียดปลีกย่อยอีกมากมายถูกชำนาญแล้ว
พร้อมกันนั้นค่าร่างกายกลับเพิ่มขึ้นถึงสองแต้มโดยตรง ความรู้สึกแห่งพลังอันมหาศาลพลันท้นขึ้นทั้งร่าง!
เฉินฟานบีบกำมือ แม้รู้สึกว่าตอนนี้เอาเข็มขัดชกตายวัวทั้งตัวก็ยังได้อย่างสบาย!
รู้ว่านั่นเป็นภาพหลอนที่เกิดจากพลังที่พุ่งสูงขึ้นมากเกินไปในเวลาอันสั้น สูดลมหายใจลึก ๆ หลายคราวจนจิตใจสงบ ก็ยังพบว่าร่างกายของตนแกร่งไม่แพ้ชาติปางก่อนอีกต่อไป!
สมัยนั้นเขาเป็นคนชื่นชอบการออกกำลังกาย ยกบาร์เบลนอนหนักหนึ่งร้อยห้าสิบชั่งได้อย่างสบาย ๆ
"แปลว่าแค่ครึ่งเช้าเดียว ผมก็เปลี่ยนจากคนธรรมดา กลายเป็นคนเก่าคะงานหนักอย่างพี่หยางแล้ว!"
จะว่าเฉินฟานไม่ปลาบปลื้มย่อมเป็นไปไม่ได้
แต่เดิมคิดว่าต้องได้วิชาต่อสู้ก่อน แผงหน้าปัดถึงจะบันทึกทักษะใหม่ได้ ได้ค่าสถานะเพิ่มขึ้นมากขึ้น!
ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ลำพองใจจนเมามันะ
ร่างกายในเวลานี้ แม้สุดชีวิตยังมีแต่ความหวังเพียงจะทำเกณฑ์งานหนึ่งวันให้ได้ จะพูดถึงการออกเมืองหาเงินก็ไกลเกิน แม้ค่ำนี้จะไปพบกันลับที่วัดร้างก็ยังยากยิ่ง
"เสียงท้องร้อง!"
ทว่านอกคาดคิดของเฉินฟาน เขาตั้งใจจะขนถ่ายต่อเพื่อปั่นค่าความคืบหน้าเพิ่ม
เท้าหน้ากลับถึงเรือ เท้าหลังท้องก็บ่นไส้ขึ้นมา พร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะตาลายพลบุกเข้ามา ทั้งร่างสะดุดล้มลงไปกลางพื้นเรือ!
"เจ้านี่! ข้ารู้กันแล้ว!"
หยางเจี้ยนเบื้องข้างรีบหาบเขาขึ้นไหล่ พาไปยังที่รับประทานอาหารของท่าเรือ รับอาหารหนึ่งสำรับมา
กลืนกลืนกันอย่างใหญ่ยาว เฉินฟานจึงรู้สึกตัวดีขึ้นบ้าง!
"ดื่มน้ำต่ออีกหน่อยเถิด!"
"เวลานี้รู้แล้วสิน่าว่าทำไมข้าถึงให้เจ้าพัก! เจ้ามันมนุษย์ ไหนหาได้ทำแต่กินไม่!"
"ต่อไปนี้ระวังตัวหน่อย ยามควรช้าก็ให้ช้า ยามควรพักก็พักเสีย!"
หยางเจี้ยนส่งกระบวยน้ำมาให้ แล้วกล่าว
ตามจริงชาวเรือขนสินค้าทั้งหลายต่างผ่านสภาพแบบเฉินฟานมากันทุกคน
นั่นมันภาระทางกายที่หนักหน่วงอย่างยิ่ง!
พลังงานที่รับเข้าไปแต่ละวันไม่พอ ต่างหากคือเหตุผลแท้จริงที่ชาวเรือทาสส่วนใหญ่แทบไม่เคยได้ค่าจ้างสิบเหรียญแดง!
"ผมไม่ได้แค่ทำงานหนักเกินไปแล้วเป็นตัวตายาวน้ำตาลในเลือดต่ำหรอก"
จิตใจเฉินฟานไม่ได้ดีขึ้นเพราะคำปลอบของหยางเจี้ยน
เพราะมีเพียงเขาที่รู้ อาหารกลางวันหนึ่งสำรับนั้น ทำได้เพียงทำให้ตาไม่ลายดาวเท่านั้น แท้จริงแล้วท้องยังหิวโหยอยู่มาก!
ความคืบหน้าครบก็เลื่อนค่าสถานะได้ แต่ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นส่วนใหญ่น่าจะถูกเปลี่ยนมาจากพลังงานของตัวเขาเอง!
"เนื้อ!"
"ผมต้องกินเนื้อ! แถมต้องเป็นเนื้อในปริมาณมากพอสมควร!
ไม่งั้นคราวหน้ายิ่งค่าร่างกายขึ้นอีกที จะถูกดูดจนหมดสติตายคาที่เสียแล้ว!"
เฉินฟานสะกดใจนึกเสียงเงียบ ๆ
ช่วงบ่ายชะลอจังหวะการขนถ่ายลง ครั้งหนึ่งก็ขนเพียงกระสอบเดียวเท่านั้น
โชคดีที่หยางเจี้ยนไม่พูดพล่อย ผู้ตรวจงานไม่ได้ตามหาเรื่องเขาแต่อย่างใด แถมยังคิดว่าเสียวกระโหลกหัวคนนี้สู้มาทั้งเช้า บ่ายนี้ยังยืนอยู่ได้ ก็สมควรนับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
หกโมงเย็น
เฉินฟานเดินตามกองใหญ่ปลดเปลื้องงาน
ใบหน้าซีดขาวของเขาพลิกกลับถึงเรือนหลังคาหญ้า แทบเนื้อตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที!
หลี่เซียงอวี่ยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูมาแต่เนิ่นนาน
"เฉินฟาน เจ้ารีบอาบน้ำเสีย…"
ใบหน้าของหญิงหม้ายแดงระเรื่อยเปื่อย
เพราะยังระลึกถึงคำของเฉินฟานยามเช้าว่าจะไปพบกันลับที่วัดร้างกันแต่เช้ายัม!