หมัดนี้ฝึกมานับหมื่นปี แล้วบอกว่าฉันเกิดมาเป็นกายเน่า?

ตอนที่ 2 วิชาใหม่

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ที่เฉินฟานมีโอกาสทะลุมิติมายังโลกนี้ได้ ก็เป็นเพราะหลี่ปาเทียน

บางทีอีกฝ่ายอาจคิดว่าร่างเดิมจะเห็นแก่ไมตรีฉันพี่น้อง ไม่ยอมขายหลี่เซียงอวี่ให้ จึงพอพบหน้าก็ชกใส่เขาสองหมัดทันที!

ถึงกับทำให้บาดเจ็บภายในโดยตรง!

ตกกลางคืน เลือดลมก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก

ลมหายใจสะดุด ตายลงไปพบเฉินผิงอานเสียแล้ว!

ตอนนี้ลองคิดดูให้ดี การตายของเฉินผิงอานอาจเป็นเพราะสตรีงามนำภัยก็ได้

ร่างกายของอีกฝ่ายแข็งแรงมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ยังเคยเป็นนายพรานด้วยซ้ำ เหตุใดชาวเรือขนสินค้าที่ร่างกายอ่อนแอกว่ากลับยังมีชีวิตอยู่กันดี?

แต่เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าให้ได้

ห้ามแตกหักกับหลี่ปาเทียนเด็ดขาด สภาพร่างกายที่เพิ่มขึ้นเพียงนิดเดียว อย่างมากก็แค่ทนหมัดได้เพิ่มอีกสองหมัด! ขณะเดียวกันก็ต้องไปทำงานตามปกติ แผนการจะผิดพลาดไม่ได้!

“อ้าว นั่นพี่หลี่ไม่ใช่หรือ!”

เขากลอกตาไปมา ก่อนยิ้มประจบประแจง

“ผมกำลังจะไปหาท่านพอดี! เรื่องหลี่เซียงอวี่น่ะ เมื่อวานจัดการเรียบร้อยแล้ว!”

“นางพอได้ยินว่ามีโอกาสได้ติดตามท่าน ก็ดีใจจนพูดไม่ออกเลย!”

หลี่ปาเทียนพลันยินดี “จริงหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่หลี่เป็นสมาชิกตัวจริงของก๊กงูเขียว ได้เป็นผู้หญิงของท่านก็มีข้าวกินมีเงินใช้ ใครเล่าจะไม่ยินดี?” เฉินฟานกล่าว

“แล้วจะรออะไรอีก? รีบส่งตัวนางมาที่บ้านข้าเดี๋ยวนี้! ก้นงอน ๆ นั่น ข้าจะจัดการนางเดี๋ยวนี้เลย!”

หลี่ปาเทียนกล่าวพลางทำท่าราวกับปีศาจหื่นกระหาย

“พี่หลี่ ผมยังพูดไม่จบ หลี่เซียงอวี่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง ต้องรอให้พิธีเจ็ดวันของพี่ชายผมผ่านไปก่อน ท่านก็รู้ สตรีล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง กลัวคนลับหลังจะนินทาเอา...”

“นี่แหละเหตุผลที่วันนี้ผมมาทำงานที่ท่าเรือ”

เฉินฟานกล่าวทิ้งท้าย

โลกใบนี้ในบางแง่มุมคล้ายคลึงกับยุคโบราณในชาติก่อนของเขามาก

สตรีให้ความสำคัญกับพรหมจรรย์และชื่อเสียงเป็นพิเศษ

หลี่เซียงอวี่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเฉินฟาน ถึงขั้นยอมช่วยให้เขาเปลี่ยนผ่านจากเด็กชายเป็นชายเต็มตัว ทว่ายังระบุสถานที่เป็นวัดร้างอันวังเวงลมโกรก ไม่ใช่กระท่อมหลังคาหญ้าที่จัดสรรให้!

“ข้าต้องรออีกห้าวันหรือ?”

“เอาเถอะ ห้าวันก็ห้าวัน! เพื่อสาวงามเช่นนี้ นับว่าคุ้มค่า!”

หลี่ปาเทียนเข้าใจเหตุผลเช่นกัน แม้ในใจจะไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็ยอมตกลง

“แต่ข้าขอพูดให้ชัดก่อน อีกห้าวันถ้าข้าไม่เห็นหลี่เซียงอวี่ เจ้าหนูอย่างเจ้าจบแน่!”

ก่อนจากไป เขาตบไหล่เฉินฟานอย่างแรงพร้อมเอ่ยเตือน!

“พี่หลี่วางใจได้!”

เฉินฟานรับปากไม่ขาดคำ ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน

การหาวิธีถ่วงเวลาออกไปได้ห้าวันก็นับว่าเต็มกลืนแล้ว

อีกทั้งชาติก่อนเขาคลุกคลีอยู่ในแวดวงสารพัด รู้ดีว่าคนชั่วอย่างหลี่ปาเทียนไม่เคยรักษาคำพูด ดังนั้นแค่ทำให้อีกฝ่ายเลิกหมายปองหลี่เซียงอวี่ยังไม่พอ ทางที่ดีที่สุดคือต้องทำให้มันหายไปตลอดกาล ไม่กลับมาให้เห็นอีก!

“มีวิธีได้วิชายุทธ์มาสักวิชาหรือไม่?”

“หากแผงสถานะบันทึกทักษะใหม่ได้ ก็จะได้รับค่าสถานะเพิ่ม! ถึงตอนนั้นไม่เพียงจะได้คุณสมบัติเข้าเมืองเร็วที่สุด แต่ยังหาเงินสำหรับการรับซื้อตัวพ้นจากการเป็นทาสได้ในเวลาอันสั้น ต่อให้เป็นนักเลงอย่างหลี่ปาเทียนก็จัดการได้ง่าย ๆ!”

เฉินฟานครุ่นคิดไปพลาง เดินมาถึงท่าเรือ

“ไอ้หนู แขนขาผอมกะหร่องอย่างเจ้า ไม่กลัวหรือว่าตอนขนของจะหักเอา? กลับไปเรียกคนที่บ้านซึ่งทำงานจริง ๆ มา!”

เขาเพิ่งมาถึง ชาวเรือขนสินค้าหลายคนก็ขับไล่เขาแล้ว

ร่างเดิมผอมแห้งเกินไป แถมผิวยังขาวนวล แม้เฉินฟานจะได้สภาพร่างกายเพิ่มขึ้นมาบ้างหลังจากมาอยู่ที่นี่ ก็ยังดูไม่เหมือนคนที่ขนของหนักไหว

“ปล่อยให้เขามาเถอะ”

“ข้ารู้จักเขา น้องชายเฉินผิงอาน วันนี้มาเข้ากะทำงานแทนพี่ชาย”

ทว่าเสียงสุขุมเสียงหนึ่งดังขึ้น ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เฉินฟาน

ชายวัยกลางคนผิวคล้ำแดด สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ท่าเรือ

ชายผู้นั้นชื่อหยางเจี้ยน ในความทรงจำของร่างเดิมเคยพบเขามาก่อน เขาเป็นสหายที่เฉินผิงอานรู้จักจากก๊กงูเขียว

“เขาน่ะหรือ น้องชายไม่เอาไหนของเฉินผิงอาน?”

“ได้ยินว่าเอาแต่กินกับขี้เกียจ ไม่เอาถ่านสักอย่าง ดูตอนนี้ก็ยังรู้จักรับผิดชอบอยู่บ้าง ถึงได้รีบมาทำงานเร็วขนาดนี้”

“แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ร่างกายผอมแห้งแบบนี้ขนของไม่ไหวหรอก เผลอ ๆ บ่ายนี้ก็เผ่นกลับไปหางจุกตูด! เมียสาวสวยของเฉินผิงอานก็ยังต้องลำบากอยู่ดี!”

ชาวเรือขนสินค้ารอบข้างมองเฉินฟานด้วยสายตาแปลก ๆ

“ไปกันเถอะ ข้าจะบอกเจ้าว่าต้องทำอะไรบ้าง”

หยางเจี้ยนพาเฉินฟานเดินออกไป

“อย่าเก็บคำพูดของคนพวกนั้นมาใส่ใจเลย พวกเขาพูดไม่ค่อยเป็น ที่จริงไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเจ้า”

ระหว่างเดิน หยางเจี้ยนก็กล่าวกับเฉินฟาน

“ผมเข้าใจ” เฉินฟานตอบเสียงเรียบ

หยางเจี้ยนขานรับ ก่อนอธิบายรายละเอียดงานของชาวเรือขนสินค้า

พูดง่าย ๆ ก็คือการขนถ่ายสินค้า คล้ายกับคนงานแบกปูนในชาติก่อนของเขา

แต่ดังที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ ทุกวันมีโควตางานกำหนดไว้ หากทำไม่ถึงโควตาก็จะไม่ได้ค่าแรง เท่ากับทำงานเปล่าทุกวัน หากเป็นเช่นนี้นานเข้าก็จะถูกลงโทษอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต่างจากความทรงจำของร่างเดิมอยู่เล็กน้อย ระหว่างทำงานจะมีผู้ตรวจงานจากก๊กงูเขียวคอยจับตาดูตลอด หากแอบอู้งานแม้เพียงนิดเดียวก็จะถูกเฆี่ยน!

ไม่มีทางลอบอู้งานให้เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงานได้เลย!

“ข้าจะทำให้ดู เจ้าคอยเรียนรู้ไว้” สุดท้ายหยางเจี้ยนพาเฉินฟานขึ้นเรือลำหนึ่ง แล้วเริ่มขนถ่ายสินค้า

เขายกกระสอบขึ้นแบกบนบ่าได้อย่างสบาย ๆ ทีเดียวสามใบ จากนั้นก็เดินลงจากเรืออย่างคล่องแคล่ว

เฉินฟานมองอย่างตั้งใจ จดจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้มากมาย

อย่างเช่น ก่อนยกของขึ้นเรือ ต้องวางกระสอบซ้อนกันไว้บนที่สูง ตอนยกขึ้นก็ต้องยืนแยกขาให้กว้างเพื่อรักษาจุดศูนย์ถ่วง

รวมถึงตอนขึ้นลงเรือ ต้องเดินอย่างไรจึงจะมั่นคงและรวดเร็ว

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นประสบการณ์จริงที่ช่วยประหยัดแรงได้มาก ทำให้เขาทำโควตาเสร็จเร็วขึ้น และได้รับคุณสมบัติเข้าเมือง

“ไอ้หนู ลองดูสิ!”

หลังขนของเสร็จเที่ยวหนึ่ง หยางเจี้ยนก็กล่าวขึ้น

เฉินฟานทำตามท่าทางของเขา ไม่นานก็แบกกระสอบขึ้นมาหนึ่งใบ

เดิมทีเขาคิดจะลงจากเรือไปทั้งอย่างนั้น

เพราะตอนนี้เขายังไม่มีทางทำโควตางานให้เสร็จได้ ไม่สู้ประหยัดแรงเอาไว้ใช้ตอนเย็นดีกว่า

【การขนถ่าย: เบื้องต้น】

【ความคืบหน้า: 1/100】

【ผลลัพธ์: สภาพร่างกาย +0.01】

ทันใดนั้น บนแผงสถานะโปร่งแสงเบื้องหน้าก็มีตัวอักษรเพิ่มขึ้นมาอีกบรรทัด!

ขณะเดียวกันก็มีไออุ่นสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ภายในร่าง!

กระสอบที่เดิมยังรู้สึกว่าหนักอยู่บ้าง พลันเบาราวกับไม่มีอยู่จริง!

“เป็นเพราะพี่หยางสอนข้าอย่างเป็นระบบ การขนถ่ายจึงถูกนับเป็นทักษะที่บันทึกได้หรือ?”

ดวงตาเฉินฟานฉายประกายยินดี!

“ตุบ!” เขาวางกระสอบลงทันที จากนั้นภายใต้สายตาตกตะลึงของหยางเจี้ยน ก็ยกกระสอบใบใหม่ขึ้นมาแบกพร้อมกันทีเดียวสองใบ!

“น้องเฉิน!”

หยางเจี้ยนร้องเสียงหลง

ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าเฉินฟานแบกได้ครั้งละใบก็เต็มที่แล้ว ตอนนี้จึงเห็นว่าเจ้าหนูนี่บุ่มบ่ามเกินไป ถึงกับคิดจะเลียนแบบเขา แบกหลายใบในคราวเดียว!

“พี่หยาง ผมไม่เป็นไร!”

เฉินฟานยิ้มกว้างให้เขา แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังท่าเรือด้วยฝีเท้ามั่นคง

“ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูนี่จะดูผอมแห้ง แต่ที่จริงยังมีแรงอยู่บ้าง!”

หยางเจี้ยนฉายแววประหลาดใจในดวงตา

จากนั้นก็ตัดสินใจว่าเดี๋ยวจะกำชับเฉินฟานให้แบกทีละใบเท่านั้น

ร่างกายแบบนี้ ต่อให้ผู้ตรวจงานก็ไม่ตำหนิ แล้วจะฝืนลำบากไปทำไม?

แต่...

หลังเฉินฟานกลับมา สีหน้าก็ตื่นเต้นพลางแบกของหนักขึ้นมาสองกระสอบอีกครั้ง!

【การขนถ่าย: เบื้องต้น】

【ความคืบหน้า: 2/100】

【ผลลัพธ์: สภาพร่างกาย +0.02】

เพียงขนถ่ายไปเที่ยวเดียว ทักษะการขนถ่ายก็เพิ่มค่าความคืบหน้าขึ้นมาหนึ่งหน่วย!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป