พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปเจ็ดวัน
อำเภอเจียง
ภายในเรือนสี่ด้านหลังหนึ่งซึ่งมีพื้นที่ไม่กว้างนัก
เงาร่างสี่สายกำลังวุ่นวายอยู่ในลานเรือน
ไหดินที่ปิดผนึกเรียบร้อยแล้วเรียงซ้อนกันอยู่ตรงมุมอย่างเงียบเชียบ กองพูนจนเต็มแน่น!
“ไหสุดท้าย เสร็จเรียบร้อย!”
เมื่อสามีภรรยาช่วยกันวางไหดินใบสุดท้ายซ้อนขึ้นไปบนยอด ทั้งสองก็หยุดพักในที่สุด
“น้องเซียงอวี่ เจ้าคิดว่าหัวของเสี่ยวฟานงอกมาอย่างไรกันแน่?
เห็นชัดว่าเป็นเพียงสมุนไพรชนิดหนึ่งในร้านยาแท้ ๆ แต่พออยู่ในมือเขา กลับกลายเป็นซอสพริกอะไรนี่ อร่อยจนเกินบรรยาย!”
หยางเจี้ยนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางอดทอดถอนใจไม่ได้
เจ็ดวันก่อน ทันทีที่เฉินฟานเช่าเรือนสี่ด้านหลังนี้ เขาก็เข้าไปเดินสำรวจในเมืองรอบหนึ่ง พบว่าแม้โลกใบนี้จะไม่มีสบู่ แต่ก็มีของอย่างอื่นใช้ทดแทนอยู่ไม่น้อย
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจทำซอสพริก
หลังซื้อวัตถุดิบกลับมา ซอสพริกชุดแรกที่ทำขึ้นมา ย่อมให้ทั้งสี่คนได้ลองชิม
คราวนั้นเผ็ดจนต้องสูดปากไม่หยุด แต่กลับกวาดข้าวไปหลายชาม!
หลี่เซียงอวี่ย่อมตอบคำถามนี้ไม่ได้
พูดตามตรง จนถึงตอนนี้นางก็ยังรู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่บ้าง!
ก่อนคืนที่ไปพบกันในวัดร้างครั้งนั้น เขายังเป็นคนไม่เอาถ่าน ทั้งกินเก่งและเกียจคร้าน
แต่หลังผ่านไปเพียงคืนเดียว เขากลับมีความรับผิดชอบเยี่ยงบุรุษ แก้ไขวิกฤตของแม่ลูกทั้งสอง แล้วยังพาพวกนางไปไถ่ตัวให้พ้นจากสถานะทาสอีกด้วย!
หลายวันมานี้ เฉินฟานเก็บตัวอยู่ในห้องแทบไม่ออกมา ได้ยินว่าเขาได้รับวิชายุทธ์มาโดยบังเอิญ จึงกำลังตั้งใจศึกษาอยู่!
นั่นคือวิชายุทธ์เชียวนะ หากฝึกสำเร็จ ต่อให้ยังไม่อาจก้าวเข้าสู่ขอบเขตนักบู๊ อย่างน้อยก็ไม่ใช่สามัญชนอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกผู้อื่นรังแก!