“เสี่ยวฟาน เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?”
“อย่าบอกนะว่าเจ้าก็สนใจวิชาเทพอะไรนั่นด้วย?”
หยางเจี้ยนหันมองเฉินฟาน เอ่ยถาม
“ก็จริง ตอนนี้เจ้ากำลังฝึกวิชาอยู่พอดี”
“แต่ก็อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลย”
“ข้าได้ยินมาว่านั่นเป็นวิชาเทพระดับตำนาน ฝึกฝนยากยิ่งนัก! อย่าว่าแต่คนธรรมดาอย่างพวกเราเลย ต่อให้เป็นประมุขก๊กคนเก่าเมื่อก่อนก็ยังไม่มีทางฝึกสำเร็จ!”
เขาส่ายหน้ากล่าว
เฉินฟานไม่พูดอะไรอีก
ก้มหน้ากินข้าวต่อ
แต่สีหน้ากลับยิ่งเคร่งขรึมขึ้น!
“จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“หรือแท้จริงแล้ว วิชาเก้าดวงอาทิตย์ถูกยอดวายร้ายซ่อนไว้ในท้องปลาโดยเจตนา?”
“แล้วบังเอิญเหลือเกินที่ข้าได้มันมา?”
ในใจเฉินฟานคิดว่าโอกาสเป็นไปได้คงไม่สูงนัก
อย่างไรเสีย หากเป็นเขา ไม่ว่าอย่างไรก็คงพกคัมภีร์ติดตัวไว้
ต่อให้พกติดตัวไม่ได้ ก็จำเนื้อหาไว้ในหัวล่วงหน้า แล้วทำลายคัมภีร์ทิ้งเสียไม่ได้หรือ?
แต่ก็อย่างที่กล่าวไป
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา!
แม้มีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิด ก็ต้องระมัดระวังให้มาก!
“สมมติไว้ก่อนว่าเป้าหมายที่เจ้าวายร้ายนั่นตามหาคือวิชาเก้าดวงอาทิตย์จริง ๆ!”
“ตราบใดที่ทางการยังจับกุมตัวเขามาดำเนินคดีไม่ได้ สักวันเขาก็ต้องตามมาถึงที่นี่!”
“เพราะข้ากับหลี่เซียงอวี่และคนอื่น ๆ ออกมาจากก๊กงูเขียว สืบไม่ยากเลยว่าเราไถ่ตัวออกมาด้วยเงิน หลังจากปลามงคลจื่อหลานหายไปพอดี!”