เฉินฟานชั่วขณะหนึ่งรู้สึกมีใจจริงแต่ไร้แรงจริง!
การนัดพบยามราตรีที่วัดร้าง ทำให้ได้รับการเสริมคุณสมบัติ ย่อมสำคัญยิ่งต่อเขา
ทว่าปัญหาเรื่องอาหารกลับยังไม่ถูกแก้ไข!
หากร่างกายได้รับการเสริมขึ้นอีก อาจถูกดูดพลังงานจนเป็นลมตายระหว่างทางก็เป็นได้!
“ลุงเล็กจ๋า หลับตาลงสิ เหมิงเหมิงมีของขวัญจะให้ด้วย!”
อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย หมอน้องเหมิงเหมิงบุตรสาวของหลี่เซียงอวี่ก็หอบมือไว้ข้างหลังเดินออกมายืนตรงหน้าเขา พูดท่าทีลับลมคมฤทธิ์
แม้ร่างเดิมจะขี้เกียจชอบกิน ไม่เอาไหนสักอย่าง แต่เฉินผิงอานกับหลี่เซียงอวี่ไม่เคยพูดเช่นนั้นต่อหน้าเหมิงเหมิงเลย ตรงกันข้ามยังมักใช้นามของร่างเดิมซื้อของมาให้เสมอ
ในสายตาของเด็กน้อย ย่อมมีลุงเล็กที่ดีที่สุดในโลกอยู่คนหนึ่ง!
“อะไรหรือจ๊ะ?”
เฉินฟานย่อตัวลง ถามเสียงเบา
“ฮิ ๆ ของเซอร์ไพรส์! ลุงเล็กหลับตาลงก่อน เดี๋ยวก็รู้แล้ว!”
เฉินเหมิงเหมิงกล่าว
“เงินแตก?!”
เฉินฟานไม่ช้าก็รู้ว่าของเซอร์ไพรส์คืออะไร กลับเป็นเงินแตกเสี้ยวหนึ่งก้อนที่ไม่เรียบร้อยรูปทรง!
เงินหนึ่งเหรียญเท่ากับหนึ่งพันเหรียญสตางค์ ก้อนเงินตรงหน้าแม้จะเล็ก แต่ก็มีค่าราวยี่สิบถึงสามสิบเหรียญ
ถ้าต้องทำยอดให้ได้ทุกวัน ต้องขนของถึงระดับเกือบสิบวัน จึงจะได้เงินจำนวนนี้!
“ลุงเล็ก นี่แม่ให้ลุงนะจ๊ะ!”
เฉินเหมิงเหมิงกะพริบตากลมโตกล่าว
ปรากฏว่าหลี่เซียงอวี่มองความอ่อนแรงของเฉินฟานเข้าตาทุกประการ
ไม่ว่าจะเพราะห่วงใยการนัดพบยามราตรีที่วัดร้าง หรือได้สำนึกบุญเป็นจริงเสียแล้ว แม่ลูกทั้งสองก็ยังไม่ต้องเป็นกังวลว่าจะถูกชายอื่นทำร้ายจนตาย
หลังไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน จึงนำมรดกชิ้นสุดท้ายที่เฉินผิงอานฝากไว้ออกมา
“เช่นนั้นหรือ…”
เฉินฟานข้ามมิติมาโดยเป้าหมายเพียงแค่อยู่รอดให้ได้ก็พอ แต่ตอนนี้ในใจรู้สึกไหวหวั่นอบอุ่นเป็นระลอก ทำให้ความเชื่อบางอย่างมั่นคงขึ้น
เขาถือเงินแตกเสี้ยวนั้นออกจากบ้าน
มุ่งตรงไปยังท่าเรือ ถึงเพิงที่ใช้รับอาหารหมู
แสงวันยังไม่มืดสนิท
ในเพิง ชายวัยกลางคนเคราหยิกกำลังเก็บของ
“เวลามื้ออาหารผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้มาแต่เช้าเถอะ!”
ชายเคราหยิกไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบเสียงเรื่อยเปื่อย
“ไม่ใช่มากินข้าว มาขอปลา”
เฉินฟานกล่าวเสียงต่ำ
“ยี่สิบเหรียญ ถ้าจะให้ช่วยย่างให้ เพิ่มอีกสิบเหรียญ”
ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น เหลือบมองเฉินฟานให้ชัดแล้วกล่าวเรียบ ๆ
“ผมเอากลับไปเอง”
เฉินฟานสะบัดเงินแตกเสี้ยวออกไป
ได้เงินทอนคืนห้าเหรียญ
พร้อมกับปลาเกาทั้งตัวที่ตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งวันเต็ม ตาขาวคล้ำซะขนาดนั้น!
นี่คือปลา และยังเป็นเนื้อสัตว์ชนิดเดียวที่ชาวเรือทาสในฐานที่มั่นของแก๊งซื้อได้!
ราคาแพงโดยที่คุณภาพกลับไม่มีการรับประกัน
แต่เฉินฟานไม่มีทางเลือก!
“ในที่สุด ก็ไม่หิวแล้ว!”
ถือปลาตายจากท่าเรือ เฉินฟานหาที่ว่างแห่งหนึ่งในซอกลึกของป่าละเมียดที่ไร้ผู้คน ฝีมือความรู้การเอาตัวรอดกลางธรรมชาติที่เคยเรียนมาในชาติก่อนช่วยให้เขาก่อไฟ ย่างปลาจนสุกแล้วกลืนลงท้อง
เมื่อความหิวโหยที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดหนึ่งบ่ายเต็มสิ้นสุดลง ทั้งร่างก็เต็มเปี่ยมด้วยพลังอีกครั้ง!
“แต่ก็แค่ไม่หิวตอนนี้เท่านั้น!”
“มือเหลือเงินแค่ห้าเหรียญสุดท้าย แปลว่าพรุ่งนี้อาการน้ำตาลต่ำก็จะกลับมาอีก!”
“ต้องมีช่องทางหาเนื้อสัตว์ที่มั่นคงเสียแล้ว!”
เฉินฟานแจ่มชัดในความคิด
ลอบกลับมายังท่าเรืออย่างไร้เสียง
ซ่อนตัวในเงามืด จ้องมองชายวัยกลางคนที่กำลังเก็บของในเพิงนั้น
ชาติก่อนเขาคลุกคลีอยู่กับพวกไพร่พลเมืองตลาด ดังนั้นเมื่อความทรงจำผุดขึ้นในมโนภาพ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายทำธุรกิจที่ลับตาต่อแสงตะวัน
มีโอกาสสูงว่ารู้จักแหล่งน้ำที่ฝูงปลาชุกชุมแห่งหนึ่ง
ประกอบกับปลาตายนั้นส่งกลิ่นเหม็นอ่อน ๆ ตายมาแล้วไม่ใช่แค่กลางวันเดียว
เฉินฟานคาดการณ์ว่า หลังชายวัยกลางคนเก็บของเสร็จและออกจากท่าเรือ ย่อมจะไปหาปลาเสริมของ!
“ตึง ตึง”
ชายหนุ่มเก็บของเสร็จ หิ้วถุงผ้าใบหนึ่งใบ เดินออกนอกท่าเรือไป
เลี้ยวซ้ายขวาไปมา ไม่นานก็เปลี่ยนทิศทางต่อเนื่องถึงหลายครั้ง สุดท้ายก้าวเข้าสู่ทางคันดินเล็ก ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยหญ้ารก!
เฉินฟานเดินตามติดจากระยะไกล อาศัยความมืดยามราตรีบังจนจับตัวไม่ได้
ไม่นาน เห็นชายหนุ่มเดินผ่านป่าละเมียดหนึ่งแห่ง มาถึงแหล่งน้ำที่ยังไม่มีใครพัฒนาแห่งหนึ่ง!
เมื่อเห็นท่าทางช่ำชองที่โปรยเหยื่อลงน้ำ
ดวงตาเฉินฟานพลันเปล่งประกายวาบ
ยืนยันได้แล้วว่าเดาถูก!
นี่คือแหล่งน้ำที่ฝูงปลาชุกชุมจริง ๆ!
“ตื๊บ”
เสียงตกน้ำดังขึ้นเพียงครั้งเดียว
ชายหนุ่มดำดิ่งลงใต้น้ำ ไม่นานปลาหนึ่งตัวก็ถูกโยนขึ้นฝั่ง
“จับปลาเปล่า ๆ? เอาเถอะ ก็สมเหตุสมผลดี…”
เฉินฟานเดิมทีตั้งใจรอให้ชายหนุ่มออกจากไปแล้วจะ “ยืม” เครื่องมือตกปลามาใช้ ตอนนี้จึงรู้แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงหิ้วถุงมาเพียงใบเดียว คงต้องยอมรับว่าเป็นโลกที่วิชาบู๊เจริญรุ่งเรืองจริง
แต่ปัญหาคือ ผมมีแค่ความรู้พื้นฐานเรื่องการตกปลา ลงไปจับปลาเปล่า ๆ นี่ไม่ได้เรื่องเลย ให้เสียทั้งคืนก็อาจไม่ได้ปลาสักตัว
【การแอบเคลื่อนไหว: ขั้นเริ่มต้น】
【ความคืบหน้า: 2/100】
【ผลลัพธ์: กลิ่นอาย -0.02】
ชั่วขณะนั้นเองเขาสังเกตเห็นว่าแผงหน้าปัดเบื้องหน้า ไม่รู้เมื่อใดกลับมีตัวอักษรเพิ่มขึ้นมาหลายบรรทัด
“สกิลใหม่?!”
“เกณฑ์ที่แผงหน้าปัดบันทึกสกิล ไม่จำเป็นต้องมีใครสอนอย่างเป็นระบบเลย! ขอแค่เป็นความสามารถที่ฝึกฝนแล้วพัฒนาขึ้นได้ ล้วนถูกบันทึกได้ทั้งสิ้น!!”
เฉินฟานเข้าใจแล้วว่าทำไมวิดหน้า วิดท้อง และท่าสรรพเพลงแปดท่อน จึงไม่ถูกบันทึก
ดวงตาพลันลุกโชนด้วยความปลื้มปีติ!
ไม่ต้องกลัวว่าจับปลาไม่ได้อีกต่อไป
ขอแค่ค่าความคืบหน้าเพิ่มขึ้นได้ แม้ช่วงแรกจะเสียเวลาและแรงกายมากมาย แต่ถ้าเหลียวแลให้มันได้พอ สักวันย่อมทำได้เหมือนชายวัยกลางคนผู้นี้ คือจับปลาด้วยมือเปล่า!
“ตุบ ๆ”
ชายหนุ่มจับปลาขึ้นมาได้อีกหลายตัว
ขึ้นฝั่งแล้ว
หิ้วถุงใบโตออกจากไป
นับรวม ๆ แล้วอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงยี่สิบนาที
เฉินฟานมองส่งจนแผ่นหลังนั้นลับตาไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับไม่รีบออกจากที่
หากทนทรนงาเรื่องแมลงกัดต่อเนื่องอยู่อีกราวสองชั่วยาม จนเกือบสิบโมงดึก จึงค่อยเผยตัวออกมาจากพุ่มหญ้าที่ซ่อนกาย
ธุรกิจใดที่ลับตาต่อแสงตะวัน ย่อมมีผู้อยู่เบื้องบนทั้งสิ้น
เขาไม่แน่ใจว่าพวกสมาชิกแก๊งที่ขายปลาที่ท่าเรือคนอื่นจะมาเสริมของที่นี่บ้างหรือไม่
【การแอบเคลื่อนไหว: ขั้นเริ่มต้น】
【ความคืบหน้า: 10/100】
【ผลลัพธ์: กลิ่นอาย -0.1】
ช่วงเวลาที่รอนั้นก็ไม่ได้เหงาหงอย ผมชื่นชอบความรู้สึกที่ค่าความคืบหน้าค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยมากเสียจริง
“เปรี้ยะ เปรี้ยะ”
ถอดเสื้อผ้า ใส่น้ำลงบนอกเล็กน้อยแล้ว จึงลงน้ำอย่างเป็นทางการ
“โห ชุมทางนักตกปลาชะมัด!”
ไม่ลงมาก็ไม่รู้ พอได้เห็นกลับพบว่าใต้ผืนน้ำแห่งนี้มีปลาชุกชุมมหาศาล! ไม่เพียงมีปลาเกา ยังมีปลาคาร์ป บางตัวขนาดยังใหญ่โตมโหฬารอีกด้วย!
“ลุยเลย!”
เฉินฟานเริ่มลงมือ
ช่วงแรกราวกับที่คาดไว้ ไม่ได้ปลาแม้แต่ตัวเดียว
ส่วนใหญ่แค่เข้าใกล้ปลาไม่ทัน ปลาก็ตกใจหนีไปเสียก่อน
ยากเย็นที่จะเข้าใกล้ได้ พอยื่นมือออกไป ปลาตัวลื่น ๆ ก็หลุดมือหนีไป
เห็นได้แต่เพียงศีรษะของเขาผุดขึ้นจากผิวน้ำเป็นระยะ ๆ
แต่การจับปลาในฐานะความสามารถที่ฝึกฝนแล้วพัฒนาขึ้นได้ แผงหน้าปัดย่อมบันทึกไว้จริง ๆ
【การจับปลา: ขั้นเริ่มต้น】
【ความคืบหน้า: 1/100】
【ผลลัพธ์: ความเร็วมือ +0.05 สายตา +0.05】
ไม่เพียงเท่านั้น
เฉินฟานยังได้รับความปีติที่ไม่คาดคิด!
เมื่อเงยหน้ามองไปยังแผงหน้าปัดเบื้องหน้า…