หลินชิงชิงออกจากสถานีอนามัยแล้วไม่ได้กลับบ้านทันที
เธอต้องถามให้แน่ใจก่อนว่ารถโดยสารออกกี่โมง
จุดจำหน่ายสินค้าอยู่ไม่ไกล ตอนเธอไปถึงมีคนกำลังซื้อเกลืออยู่ด้านใน หลินชิงชิงรอให้คนข้างหน้าจ่ายเงินเสร็จ แล้วจึงถามคนหลังเคาน์เตอร์ว่า “สหายคะ ฉันอยากไปตัวอำเภอชิงเหอ วันนี้ยังมีรถไหมคะ?”
อีกฝ่ายเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
“ริมถนนมีรถเที่ยวหนึ่งตอน 11 โมง 20 ถ้าโชคไม่ดีก็อาจช้าไปสักไม่กี่นาที ตอนบ่ายมีรถกลับมาทางหงซานราว ๆ 4 โมงครึ่ง”
“ต้องไปรอที่ปากทางฝั่งตะวันออกใช่ไหมคะ?”
“ใช่ ไปก่อนเวลา อย่ารอจนใกล้ถึงเวลาแล้วค่อยไป”
หลินชิงชิงกล่าวขอบคุณ
ออกจากจุดจำหน่ายสินค้าแล้ว เธอก็เงยหน้ามองท้องฟ้า
ยังพอมีเวลา
เธอรีบกลับที่พัก หยิบสมุดเล่มเล็ก ปากกาหมึกซึม และเงินย่อยใส่ถุงผ้า จากนั้นเติมน้ำใส่ขวดไปครึ่งขวด
ข้อความไม่กี่บรรทัดบนโต๊ะยังอยู่ครบ
งาน
การเรียนด้านการแพทย์
เส้นทางไปตัวอำเภอ
เธอใช้ปากกาเติมข้อความต่อท้ายคำว่า “เส้นทางไปตัวอำเภอ” อีกหนึ่งบรรทัด
11 โมง 20
จากนั้นก็ปิดสมุดแล้วออกจากบ้าน
เธอจำทางไปถนนใหญ่ได้แล้วตั้งแต่ตอนเช้า คราวนี้จึงเดินได้คล่องขึ้นมาก
จุดรอรถไม่มีป้ายพักรถอย่างเป็นทางการ มีเพียงพื้นที่ริมทางที่เว้นไว้กว้างกว่าปกติเล็กน้อย ตอนนี้มีคนยืนอยู่หลายคนแล้ว บ้างถือกระบุง บ้างสะพายถุงผ้า อีกทั้งยังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข็นจักรยานที่มัดสัมภาระไว้ด้วย
หลินชิงชิงยืนรอใต้ร่มไม้
เลยเวลา 11 โมง 20 ไปหลายนาที รถโดยสารคันหนึ่งจึงแล่นมาจากที่ไกล ๆ
ตัวรถมีฝุ่นเกาะเป็นชั้น พอจอดสนิท พนักงานเก็บตั๋วก็ยื่นตัวออกมาเรียกให้ผู้โดยสารขึ้นรถ
หลินชิงชิงเดินตามฝูงชนขึ้นไป แล้วหาที่นั่งริมหน้าต่างทางด้านหลัง
ในรถไม่ได้มีที่ว่างมากนัก
หน้าต่างเปิดอยู่ ลมที่พัดเข้ามาก็ยังร้อนอบอ้าว หลังรถออกจากหงซานก็แล่นไปตามถนนใหญ่ มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ ระหว่างทางยังจอดรับคนอีกสองครั้ง