หลินชิงชิงเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม
สถานที่สองสามแห่งที่เธอจำได้ตั้งแต่ช่วงเช้าเริ่มมีตำแหน่งคร่าว ๆ อยู่ในหัวแล้ว แต่เรื่องที่ต้องถามสวีกัวอานจริง ๆ ไม่อาจอาศัยเพียงประโยคเดียวว่า “ฉันอยากเรียนแพทย์”
เธอกลับไปยังที่พัก หยิบกระดาษแผ่นนั้นออกจากกระเป๋ามาคลี่อีกครั้ง แล้วเขียนไว้เพียงคำถามที่เป็นรูปธรรมไม่กี่ข้อ
ด้วยเงื่อนไขอย่างเธอ ยังเรียนต่อได้หรือไม่
ควรไปถามที่ไหน
หากไม่เคยเรียนโรงเรียนพยาบาล ตอนนี้จะเริ่มต้นจากทางไหนได้บ้าง
พับกระดาษเก็บเรียบร้อย เธอไม่ได้รั้งรออยู่ในห้องนานนัก ไม่นานก็ออกไปอีกครั้ง
คราวนี้เมื่อเดินมาถึงหน้าสถานีอนามัย เธอไม่ได้หยุดอยู่นาน
ข้างในเย็นกว่าด้านนอกเล็กน้อย
มีม้านั่งยาววางชิดกำแพงอยู่หลายตัว ญาติคนไข้สองคนที่อุ้มเด็กมาด้วยกำลังนั่งรอ บนโต๊ะตรวจตัวหนึ่งด้านในมีสมุดทะเบียนกางอยู่ ข้าง ๆ เป็นตู้ยาและถาดเคลือบ สถานที่ไม่ใหญ่ แต่ผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย
หลินชิงชิงไม่ได้เดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปด้านใน
เธอยืนรออยู่ข้างประตูครู่หนึ่ง จนสวีกัวอานตรวจฟังเสียงหัวใจชายชราคนหนึ่งเสร็จ และยื่นกระดาษที่เขียนไว้ให้ จึงเอ่ยปาก
“คุณหมอสวี่”
สวีกัวอานเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเธอ สายตาก็หยุดอยู่บนใบหน้าครู่หนึ่ง
“เด็กยังไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
เขาคงคิดว่าเธอมาถามเรื่องเด็กป่วยเมื่อวาน
หลินชิงชิงพยักหน้า “ได้ยินว่ายังอยู่ระหว่างสังเกตอาการค่ะ”
“ไข้ลดลงบ้างแล้ว เมื่อคืนก็ไม่ชักอีก” สวีกัวอานเก็บหูฟังแพทย์ “รอดูอีกครึ่งวัน ถ้าไม่มีปัญหาอื่นค่อยให้กลับบ้าน”
พูดจบเขาก็มองเธอ
“มีธุระอะไรอีกหรือเปล่า”
“มีค่ะ”
หลินชิงชิงไม่อ้อมค้อม
“ฉันอยากถามว่า ถ้าเป็นคนอย่างฉัน ยังอยากเรียนแพทย์ต่อ จะมีทางไหนให้เดินได้บ้างไหมคะ”
ปากกาที่สวีกัวอานถืออยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง
“เรียนแพทย์ต่อหรือ”
“ค่ะ”
“อยากเป็นหมอหรือ”
หลินชิงชิงตอบอย่างสงบนิ่ง “ฉันคิดไว้แบบนั้นค่ะ”
พอดีว่าด้านหน้าไม่มีคนไข้แล้ว สวีกัวอานจึงปิดสมุดทะเบียนลงเล็กน้อย
“เมื่อวานฉันถาม เธอบอกแค่ว่าเคยเรียนมาบ้าง”
“เคยเรียนมาบ้างจริง ๆ ค่ะ”
“เรียนกับใคร”