“ก็ประมาณนั้นแหละ เก็บสามวันแรกถึงหน้าหอได้ตั้ง 1,800 ชุด พอดีวันงานก็เก็บเพิ่มอีก แล้วรวมกับที่พวกนายไปเก็บมาคืนนี้ ชุดฝึกทหารที่หอชายแทบจะเคลียร์สต๊อกหมดแล้ว เพราะนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งผู้ชายก็มีแค่สองพันหกเจ็ดร้อยคนเอง!”
หวังเซวียนรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เลยไม่ได้แปลกใจอะไร!
“แล้วอย่างนี้งานพิเศษของเราก็จบลงด้วยใช่ไหม?”
ตอนนี้หวังเจิ้นตงลุกขึ้นถาม วันๆ นี้เขาได้เงินจากหวังเซวียนไปไม่ใช่น้อย!
พอรวมยอดชุดที่เก็บมาคืนนี้ เขาได้เกินหนึ่งพันหยวนแน่นอน!
มีเงินก้อนนี้อยู่ในมือ ค่าใช้จ่ายทั้งเทอมนี้ของเขาก็จะเหลือเฟือขึ้นเยอะ!
เพราะงั้นตอนนี้พอได้ยินว่างานฝึกทหารใกล้จะจบ เขาก็ยังรู้สึกเสียดายสุดๆ!
“ยังไม่จบ สองวันข้างหน้าที่หนาโรงอาหารจะมีกิจกรรม “เสื้อผ้า” สื่อรักต่อ ส่วนชุดที่เก็บมาได้ก็ต้องซักตากกันอีก ที่วิทยาลัยหลานไห่ฉันให้สาวๆ กลุ่มหนึ่งช่วยดูแลเรื่องนี้อยู่ ถ้าทำไม่ไหว อาจจะให้พวกนายไปเก็บถึงหอชายฝั่งนั้นด้วย!”
หวังเซวียนทำให้นายหวังเจิ้นตงอุ่นใจ รู้ว่างานนี้ยังทำต่อได้อีกสองสามวัน!
เจิ้งเผิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้นพอได้ยินก็ฮึดสู้ขึ้นมาทันที!
ต่อมาภายใต้การจัดการของหวังเซวียน ทุกคนขนน้ำเหลือใช้ในหอ รวมถึงชุดฝึกทหารที่เพิ่งเก็บมาได้ทั้งหมดไปส่งที่พื้นที่สำหรับจัดตั้งกิจการในศูนย์กิจกรรมนักศึกษา!
พรุ่งนี้จะมีคนจัดการชุดฝึกทหารที่รับมาที่นั่น เพราะที่นี่ก็มีที่ซักตากด้วย!