หวังเซวียนกลับมาถึงหอพัก ก็เห็นหวังเจิ้นตงกับพวกมาถึงก่อนแล้ว กำลังล้อมดูชุดฝึกทหารและน้ำดื่มที่เก็บมานั้นอยู่!
ข้างๆ หลิวเสี่ยวตงคอยตอบคำถามของพวกเขาเป็นครั้งคราว มือก็จัดชุดฝึกทหารเหล่านั้นไปพลาง!
ตั้งแต่ที่หวังเซวียนไปเอาบัตรที่ถนนการค้า เขาก็ได้รับมาอีกสิบกว่าชุด!
พอเห็นหวังเซวียนกลับมา สายตาทุกคนก็จับจ้องมาที่เขา!
สีหน้าของแต่ละคนต่างกันไป มีทั้งอิจฉา ชื่นชม หรืออาจจะมีความริษยาที่แทบมองไม่เห็นปะปนอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนถนนก็แค่ได้ยินหวังเซวียนพูดเท่านั้น พอมาเห็นกับตาตอนนี้มันต่างกันโดยสิ้นเชิง!
โดยเฉพาะน้ำดื่มหลายสิบลังที่วางเรียงกันเป็นระเบียบ บวกกับชุดฝึกทหารพวกนั้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากของจริงมันเห็นได้ชัดเจน!
แสดงให้เห็นว่าหวังเซวียนเพื่อนร่วมห้องที่เงียบๆ ตลอดช่วงฝึกทหาร กล้าทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาจริงๆ!
ถ้าจะพูดแบบคนรุ่นหลังก็คือ พวกเดียวกันแท้ๆ ทำไมแกถึงเก่งขนาดนี้!
"ทำไมมองฉันแบบนั้นกันหมด? ก็แค่ครอบครัวลำบาก เลยหางานพิเศษทำนี่นา?"
หวังเซวียนเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ ท่าทางสุขุมนั่งลงที่ข้างเตียงตัวเอง!
เขานอนเตียงล่าง จุดนี้สะดวกมาก!
"หวังเซวียน นายบอกก่อนหน้านี้ว่าให้พวกเราช่วยนายทำ แต่ละชุดนายให้ห้าเหมา รวมแล้วก็หลายร้อยหยวน แล้วถ้ารวมน้ำดื่มพวกนี้ด้วย นายเก็บมาชุดนึงต้นทุนก็ห้าหกหยวน แล้วแบบนี้นายจะยังได้กำไรอีกเหรอ?"
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง หวังเหวยต๋าก็เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาถามคำถาม!
ถึงแม้เขาจะปฏิเสธที่จะเข้าร่วมทีมงานพิเศษของหวังเซวียนไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เขาถามเพราะความอยากรู้!
หวังเซวียนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นจูโหย่วไฉกับคนอื่นๆ ที่เหลือมองมาด้วย!