“เอ่อ...นี่...แต่ละคนความคิดไม่เหมือนกัน แล้วเราก็ไม่ได้โง่ด้วย ตาปัญญามองเห็นว่ามันไปได้ เซวียนพี่ก็เห็นแก่เพื่อนร่วมห้องถึงพาพวกเราทำงานพิเศษนี้!”
เจ้าเด็กอ้วนดำหวังเจิ้นตงเกาหัวอย่างเขินๆ อธิบายความคิดของตัวเอง!
เพราะกับหวังเหวยต๋าต่างก็เป็นคนอิ่งโจวด้วยกัน ช่วงฝึกทหารทั้งคู่เลยสนิทกันที่สุด!
ผลปรากฏว่าตอนนี้หวังเหวยต๋าทำแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเก้อๆ ไปด้วย!
“ก็แค่พี่เซวียนใจดี ถ้าเป็นฉัน ฉันจัดการมันไปแล้ว!”
หยางซื่อเชายังไม่หายแค้น ตอนนี้เขาเรียกได้ว่าเป็นลูกน้องตามหลังหวังเซวียน ท่าทีกับจุดยืนเลยชัดเจนมาก!
ที่เขาพูดว่าจะจัดการหวังเหวยต๋า ไม่ใช่แค่พูดเล่น!
ตามที่หวังเซวียนเข้าใจนิสัยเขา นั่นคือทำจริงแน่นอน!
จำได้ว่าช่วงเทอมแรกของปีหนึ่งตอนใกล้จะจบ หยางซื่อเชาเคยทะเลาะกับจูโหย่วไฉหัวหน้าห้องจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ!
ทั้งคู่เป็นพวกอ้วนๆ ท้วมๆ เตะต่อยกันจนเตียงเหล็กในห้องดังปังๆ!
สุดท้ายต้องให้หวังเซวียนกับคนที่เหลืออีกสี่คนพร้อมใจกันเข้าไปห้าม คนละตัวสองคน ถึงจะยับยั้งศึกใหญ่ระดับศตวรรษไว้ได้!
พอปีสองหยางซื่อเชาขอย้ายไปสาขาอื่น ก็ย้ายออกจากห้อง 208 ไป!
แต่นิสัยไม่พอใจก็ชกกันของเขานั้น หวังเซวียนยังจำได้แม่น!
“ช่างเถอะ รู้ไว้ในใจก็พอ ต่อสู้กันจริงๆ แค่ความสะใจชั่ววูบ แต่เรื่องมันแก้ยากทีหลัง!”
หวังเซวียนยิ้มๆ ตบไหล่หยางซื่อเชา ที่จริงเขาไม่ได้แคร์เรื่องนี้เท่าไหร่!
ถึงแม้จะแปลกใจกับการกระทำของหวังเหวยต๋า แต่พอคิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผล!