ครอบครัวของหวังเจิ้นตงค่อนข้างยากจน ค่าใช้จ่ายรายเดือนก็เป็นน้อยที่สุดในหอพัก แค่ประมาณ 500 หยวนเท่านั้น!
เรื่องนี้เคยพูดกันตอนช่วงฝึกทหาร ดังนั้นเขาจะเข้าร่วมกับหวังเซวียนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก!
เพราะมีรายได้เสริมมากกว่าสองร้อยหยวน อย่างน้อยเดือนนี้ค่าใช้จ่ายก็จะคล่องตัวขึ้นไม่น้อย!
แต่การตัดสินใจของหยางซื่อเชากลับทำให้หวังเซวียนแปลกใจอยู่บ้าง เพราะเขากับโหวอวิ๋นเซิงก็แทบจะ เป็นพวกที่ฐานะทางบ้านดีทั้งคู่!
แต่พอหวังเซวียนนึกต่อไปก็คิดออกเรื่องหนึ่ง นั่นคือในชาติก่อนตอนที่หยางซื่อเชาจบการศึกษาเขาก็เริ่มทำธุรกิจทันที แทนที่จะไปทำงานเป็นลูกจ้าง!
เหมือนจะไปทำร้านหม้อไฟอะไรสักอย่าง แม้สุดท้ายจะล้มเหลวเพราะโรคระบาด แต่หลังจากนั้นก็ยังลงมือทำเรื่อยๆ อยู่!
คิดแบบนี้แล้ว การตัดสินใจตอนนี้ของเขาก็อธิบายได้!
เพราะในความเข้าใจทั่วไปของนักศึกษา งานพิเศษถือเป็นโอกาสในการฝึกฝนสังคมอย่างหนึ่ง!
พอยืนยันมีเพื่อนร่วมห้องสองคนเข้าร่วม หวังเซวียนก็อารมณ์ดี จากนั้นก็เดินไปพร้อมๆ กับเล่ารายละเอียดให้ทั้งสองคนฟัง!
ส่วนจูโหย่วไฉสามคนที่ปฏิเสธหวังเซวียนไป ตอนนี้ก็เดินนำหน้าอย่างรู้ตัว ไม่เข้าร่วมการสนทนาด้วย!
ไม่นานทั้งกลุ่มก็เดินมาถึงตึก 3 ที่พักนักศึกษา หวังเซวียนมองพระอาทิตย์ตกที่เริ่มคล้อยต่ำ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา!
เขาวางแผนจะเริ่มลงมือหลังหกโมงเย็น เพราะตอนนั้นพวกน้องใหม่จากแต่ละตึกน่าจะกลับมาหมดแล้ว!
ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสี่กว่าๆ ยังมีเวลาว่างอีกพักหนึ่ง!