"ฮ่าๆ แน่นอนสิ ไม่ส่งไปจะเอาค่าตอบแทนของเรามาจากไหนล่ะ ฉันออกเงินค่าน้ำไปก่อน แล้วก็ค่าจ้างงานพิเศษของพวกนายด้วย ยังต้องพึ่งมันอยู่นะ!"
หวังเซวียนเห็นดังนั้นก็ยิ้มพร้อมกับตบถุงปุ๋ยเบา ๆ แล้วหันไปสั่งหลิวเสี่ยวตงกับพวก:
"พวกนายช่วยกันยกชุดฝึกทหารพวกนี้ลงไปหน่อย สิบถุงพอ ฉันจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตโรงเรียนก่อน!"
พูดจบเขาก็หมุนตัวออกจากหอพัก เดินไปทางด้านหลังตึกหอพัก!
หลังจากหวังเซวียนจากไป ทุกคนในหอพักก็ยังคงคุยกันต่อไป!
ตอนนี้หวังเหวยต๋าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็พูดกับคนอื่น ๆ ว่า:
"เดี๋ยวส่งชุดฝึกทหารพวกนี้เสร็จ ทุกคนไปกับหวังเซวียนด้วยกันไหม? ไม่งั้นเขาคนเดียวไปถึงที่นั่นก็ไม่มีใครช่วยหยิบ"
"ไม่รู้สิ! รอหวังเซวียนกลับมาถามดู!"
โหวอวิ๋นเซิงได้ยินก็ไม่คิดอะไร ตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ!
"ฮะๆ ถ้าต้องการคนช่วยจริง ๆ หวังเซวียนคงพูดเอง ไม่ต้องให้เรามากังวลหรอก!"
หยางซื่อเชายิ้มแบบไม่ยิ้ม พูดเสริมเฉย ๆ อยู่ข้าง ๆ!
เห็นท่าทางหยางซื่อเชาแบบนี้ หลิวเสี่ยวตงกับพวกก็เริ่มรู้สึกได้!
หลิวเสี่ยวตงหัวเราะเบา ๆ มองไปที่หวังเจิ้นตงเด็กอ้วน แล้วพูดเป็นนัย ๆ:
"พี่เซวียนถือว่าพวกเราเป็นเพื่อน ครั้งนี้ถึงพามาทำงานพิเศษด้วย มิฉะนั้น ใช้เวลาแค่วันเดียวก็ได้เงินสองสามร้อย แบบนี้หาคนไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ? คงแค่โบกมือในมหาวิทยาลัย ก็มีคนแห่กันมาแน่นอน เจิ้นตงว่างั้นไหม?"
"แน่นอน พี่เซวียนถือว่าเต็มที่แล้ว ยังจะเลี้ยงข้าวเย็นอีก!"