เมื่อหวังเซวียนและคนอื่นๆ เริ่มซักชุดฝึกทหาร ก็เป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่มแล้ว!
เพราะช่วงนี้ห้องน้ำแทบไม่มีคน พวกเขาจึงใช้รางน้ำกระเบื้องทั้งสองแถวได้อย่างเต็มที่!
ก่อนอื่นล้างรางน้ำกระเบื้องให้สะอาด แล้วอุดท่อน้ำทิ้ง!
เปิดก๊อกน้ำทั้งหมด ปล่อยน้ำ แล้วก็แช่ชุดฝึกทหารลงในรางน้ำ!
พอขจัดกลิ่นเหงื่อได้แทบจะ ก็บิดหมาดๆ เอาไปตาก รับรังสีอัลตราไวโอเลตจากแดดข้างนอกฆ่าเชื้อ!
กระบวนการทั้งหมดไม่ยุ่งยากอะไร มีแค่ชุดฝึกทหารหลายร้อยชุดที่เยอะหน่อย!
หวังเซวียนกับพวกก็ได้น้ำประปาของโรงเรียนมาฟรีๆ แต่ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่!
บางทีอาจเป็นเพราะคำชวนกินข้าวเย็นเมื่อคืน จูโหย่วไฉกับโหวอวิ๋นเซิงก็มาช่วยด้วย!
หวังเซวียนไม่ได้ปฏิเสธอะไร ยิ้มขอบคุณไปตามมารยาท!
อีกอย่างคือหวังเหวยต๋า คนเดียวในห้องที่ไม่ถูกกับหวังเซวียน ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ถึงได้ตามหลังจูโหย่วไฉสองคนมาช่วยขนชุดฝึกทหารที่ซักเสร็จไปตาก!
พอเห็นสายตาประหลาดใจที่หวังเซวียนมองมา ก็ยิ้มให้เขาด้วย!
"อยู่เฉยๆ ก็เบื่อ อยู่ห้องเดียวกันยังไงก็ต้องช่วยกันหน่อย!"
พูดได้แค่ว่าคนเรามันซับซ้อนจริงๆ ไม่ว่าหวังเหวยต๋าจะคิดอะไรในใจ แต่ตอนนี้เขาก็ลงมือช่วยจริงๆ!
หวังเหวยต๋าพูดขนาดนี้แล้ว ต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ หวังเซวียนจะพูดอะไรได้อีก!
ได้แต่พยักหน้ารับ และในใจก็เดาไปพร้อมๆ กันว่าเขามีจุดประสงค์อะไร!
อาจจะเป็นเพราะเห็นคนอื่นช่วยกันหมด ตัวเองยืนมองอยู่คนเดียวดูไม่เข้ากลุ่ม!