"รถยังมาไม่ถึงเลย พวกแกคุยอะไรกันอยู่เหรอ!"
หวังเซวียนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มและทักทาย ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ลี่ฉวินออกมาจากถุงที่ถืออยู่!
"หวังเซวียน นายไปซื้อบุหรี่เหรอ? นายไม่สูบไม่ใช่เหรอ?"
หยางซื่อเชามองซองบุหรี่ด้วยความแปลกใจ ในหอพักมีเพียงเขาและหวังเหวยต๋าที่สูบบุหรี่!
เรื่องนี้ทุกคนรู้กันตั้งแต่ช่วงฝึกทหาร หัวหน้าหอพักจูโหย่วไฉยังเคยกำชับเป็นพิเศษ!
ว่าถ้าหยางซื่อเชาสองคนจะสูบบุหรี่ให้ไปที่ห้องน้ำ เพราะคนอื่นในหอพักไม่สูบ!
"ไม่ได้สูบ แต่เดี๋ยวต้องแจกบุหรี่ให้พนักงานส่งของ พอของมาถึงจะได้ช่วยขนของหน่อย"
หวังเซวียนพูดพลางฉีกซองบุหรี่ลี่ฉวิน แล้วหยิบมวนหนึ่งส่งให้หยางซื่อเชา!
พอเห็นหวังเหวยต๋าอยู่ด้วย ก็ไม่ลังเลส่งให้อีกมวน!
ส่วนพวกที่ได้ยินคำพูดของหวังเซวียน หวังเจิ้นตงและหลิวเสี่ยวตงเหมือนนึกอะไรออก ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างเข้าใจ!
กลุ่มคนยืนคุยกันใต้ร่มไม้ จนสิบนาทีต่อมา รถตู้เก่าๆ คันหนึ่งก็ขับเข้ามา!
ประตูรถเปิดออก ลุงเจิงยังคงแต่งตัวเหมือนเดิมโดยมีผ้าขนหนูเปียกพาดบ่า!
"รบกวนแล้วลุงเจิง วันที่อากาศร้อนแบบนี้ยังต้องรบกวนลุงมา"
หวังเซวียนยิ้มเดินเข้าไปหา พร้อมกับหยิบบุหรี่ลี่ฉวินออกมาจากกระเป๋า!
"ไม่รบกวน ฉันก็ทำงานนี้อยู่แล้ว นายก็ไม่ได้ไม่จ่ายเงิน"
ลุงเจิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี รับบุหรี่มาหนีบหู แล้วมองถุงปุ๋ยขนาดใหญ่ 10 ใบ!
"ของพวกนี้ใช่ไหม? เยอะอยู่เหมือนกัน! โชคดีที่รถฉันเป็นรถตู้ต่อเติมพิเศษ ไม่งั้นคงใส่ไม่ลงจริงๆ"