"นายไม่พูดฉันก็ลืมไปเลย เออ... งั้นฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
หวังเซวียนพอคิดได้ว่ามันก็จริง เมื่อวานต้องช่วยกันตั้งหกเจ็ดคน กว่าจะเสร็จก็เกือบสี่โมง!
วันนี้ถึงแม้จะตากผ้าเร็วกว่าเดิมเกือบชั่วโมง แต่ตอนนี้ก็ยังมีอีกส่วนใหญ่ที่ยังไม่แห้ง!
และบ่ายนี้ทั้งห้องสองและห้องสามมีเรียนด้วย เหลือแค่หยางซื่อเชาคนเดียว แน่นอนว่าไม่มีทางเสร็จก่อนสี่โมงแน่!
เพื่อไม่ให้กระทบแผนหลังเลิกเรียนสี่โมง หวังเซวียนเลยต้องหาคนมาช่วยหยางซื่อเชาเก็บชุดฝึกทหารที่ยังตากอยู่!
ในห้องพักก็ยังมีโหวอวิ๋นเซิง เขากับหยางซื่อเชาอยู่ห้องหนึ่งเหมือนกัน วันนี้ก็เรียนตอนบ่ายสี่โมงเหมือนกัน!
แต่สถานการณ์เมื่อคืนชัดเจนมาก หลังจากหวังเซวียนประกาศชัดว่าจ้างคนเพิ่มชั่วโมงละ 20 หยวน เขากับจูโหย่วไฉ หวังเหวยต๋า สามคนนี้คงไม่เข้าร่วมอีกแน่!
เรื่องนี้เห็นได้ชัด เช่นตอนที่แล้วตอนหยิบเครื่องดื่ม สามคนนั้นก็ไม่ลงไปช่วย!
อีกอย่างตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งกับการพับเสื้อใส่ถุง แต่สามคนนั้นนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง!
การสนทนาของพวกเขา โหวอวิ๋นเซิงกับจูโหย่วไฉบางทีก็แทรกสองสามประโยค ส่วนหวังเหวยต๋านิ่งเงียบเหมือนคนนอก!
ถึงกับถอนหายใจดังๆ แล้วบอกให้ทุกคนเบาๆ หน่อย เขาจะนอนกลางวัน!
พอเห็นหวังเหวยต๋าเป็นแบบนี้ หวังเซวียนกับพวกก็ต้องลดเสียงลง!
ก็เขามีเหตุผลนะ ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง!
หวังเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็โพสต์ข้อความในกลุ่มงานพิเศษทันที!