วิทยาลัยอาชีวศึกษาธุรกิจแลนไห่นั้นถึงแม้จะเป็นสถาบันอาชีวะที่เรียนสามปีก็จริง!
แต่ตามที่เยียนเฟยเฟยบอก นักศึกษาในสถาบันก็เกินหนึ่งหมื่นห้าพันคน!
แถมพื้นที่ยังเล็กกว่าสถาบันเหอจ้งอีก พอเดินเข้าไป หวังเซวียนก็รู้สึกได้ทันทีว่านักศึกษาที่เดินสวนกันบนถนนหนาแน่นขึ้นมาก!
ดังนั้นตอนที่เขาแบกกระเป๋าใบใหญ่เดินตามหลังเยียนเฟยเฟยสองคนเหมือนกรรมกร สายตาที่อยากรู้อยากเห็นก็มองมาที่เขาไม่น้อย!
โชคดีที่หวังเซวียนจิตใจเข้มแข็งพอ จะยังเดินเชิดหน้าอกก้าวยาว ๆ เหมือนทหารกล้าที่แบกระเบิด!
ถ้าเป็นคนอื่นถึงจะไม่หน้าร้อนผ่าว ๆ ก็ต้องรู้สึกอึดอัดใจบ้าง!
เยียนเฟยเฟยสองคนที่เดินนำอยู่หันกลับมามองเป็นระยะ เห็นท่าทางของหวังเซวียนแล้วก็อดขำไม่ได้!
ต่อมาไม่รู้ว่าเยียนเฟยเฟยคิดยังไง ก็หันหลังกลับมาถือร่มให้หวังเซวียนเอง จนกระทั่งถึงใต้หอพักหญิงตึกหนึ่ง!
“เฟยเฟย นี่คือรุ่นน้องจากสถาบันเหอจ้งที่พาเธอไปทำงานพิเศษเหรอ?”
ใต้ร่มไม้หน้าประตูหอพัก มีเด็กผู้หญิงสี่คนยืนรออยู่ตรงนั้น!
พอเห็นหวังเซวียนพวกเขาก็รีบเดินเข้ามาทักทาย!
เด็กผู้หญิงสี่คนนี้ก็คือเพื่อนร่วมห้องของเยียนเฟยเฟย และเป็นคนที่จะไปทำงานพิเศษด้วยกันกับเธอ!
ต่อจากนั้นก็เป็นการแนะนำตัวกันท่ามกลางสายตาจ้องมองอย่างอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมห้องทั้งสี่ของเยียนเฟยเฟย หวังเซวียนวางถุงลงแล้วยิ้มทักทายพวกเธอ!
และในระหว่างนั้น หวังเซวียนก็สังเกตเห็นจุดหนึ่ง นั่นคือเยียนเฟยเฟยเป็นคนที่สวยที่สุดในหอ!