เมื่อนักเรียนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองและคาดเดา ก็มีคนเข้ามาสอบถามเรื่องราวขึ้นบ้างแล้ว!
เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังขนเครื่องดื่มอยู่ก็เดินออกมา ยิ้มพร้อมกับอธิบายให้คนที่เข้ามาถามฟัง!
"ใช่ครับ อย่างที่ทุกคนเห็น เรากำลังจัดกิจกรรมอาสารับบริจาคชุดฝึกทหารเพื่อนำไปรีไซเคิลครับ!"
"ครับ ถูกต้องครับ ชุดฝึกทหารหนึ่งชุด แลกเครื่องดื่มได้หนึ่งกระป๋องฟรีๆ ครับ!"
"หมวกหายเหรอครับ? ไม่เป็นไรครับ ขอแค่มีเสื้อกับกางเกงตัวหลักก็พอแล้ว!"
"ใครที่ไม่รีบร้อนก็ได้นะครับ กิจกรรมของเราจะไปจนถึงหกโมงครึ่ง ถ้าใครเอามาทีหลังก็ได้ครับ!"
ชายหนุ่มที่ออกมาชี้แจงข้อสงสัยต่างๆ นั้น สูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า ผิวค่อนข้างคล้ำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย โดยเฉพาะดวงตากับคิ้วที่งดงามมาก!
ตอนนี้บนใบหน้าของเขาฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส น้ำเสียงจริงใจและชัดเจน ท่าทางก็มั่นใจและสง่างาม!
แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างเรือนยอดไม้ลงมา ตกกระทบกับเหงื่อบนใบหน้าของชายหนุ่มจนเกิดแสงสีเล็กๆ ระยิบระยับ!
ภาพเช่นนี้ทำให้เขาดูมีเสน่ห์แปลกตาไปอีกแบบ จนเหล่านักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาหลายคนต้องหยุดยืนดูอยู่ข้างๆ!
พวกเธอทำเป็นมองดูความคึกคัก แต่สายตากลับชำเลืองมองใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง!
ชายหนุ่มที่กำลังพูดจาโน้มน้าวใจและแนะนำกิจกรรมให้นักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาฟังอยู่นี้ แน่นอนว่าเขาคือหวังเซวียนที่เพิ่งเลิกเรียนไม่นานนั่นเอง!
โต๊ะตัวนั้นยืมมาจากโรงอาหารข้างๆ ส่วนลุงเจิงก็ได้ติดต่อไว้ล่วงหน้าแล้ว!
ดังนั้นหลังจากเลิกเรียนตอนสี่โมงได้ไม่นาน กิจกรรมของพวกเขาก็เริ่มขึ้นได้อย่างราบรื่นไร้รอยต่อ!