ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเลิกเรียนที่มีผู้คนหนาแน่น ระหว่างทางเต็มไปด้วยนักเรียนที่รีบไปกินข้าว!
ถ้าไปช้าต้องต่อคิว ดังนั้นนักศึกษาชายหลายคนจึงเร่งฝีเท้าเต็มที่ ราวกับเปิดโหมดเร่งความเร็ว!
แม้จะไม่ถึงกับวิ่งเหมือนช่วงมัธยมต้นมัธยมปลาย แต่ก็ทำเอาเหล่านักศึกษาหญิงบางคนส่งเสียงหัวเราะใส ๆ ออกมา!
ภาพแบบนี้ช่างงดงามนัก เต็มไปด้วยพลังความมีชีวิตชีวาของวัยเรียน ทำให้หวังเซวียนอดไม่ได้ที่จะดื่มด่ำไปกับมัน!
ความบริสุทธิ์และมีค่ายิ่งนักที่ได้สัมผัสก็ต่อเมื่อออกไปทำงานแล้ว การได้กลับมามีโอกาสอีกครั้งช่างโชคดีเพียงใด!
เขาเดินไปที่โรงอาหารชั้นสามซึ่งคนน้อยกว่า และกินบะหมี่หมูเส้นใหญ่เพิ่มปริมาณถึงสองชาม!
หลังกินข้าวเสร็จ เดิมทีตั้งใจจะกลับหอพักโดยตรง!
แต่แล้วโทรศัพท์ของหวังเซวียนก็ดังขึ้น เป็นเจ้าของร้านโฆษณาที่ถนนการค้าเหอจ้งโทรมา!
ที่โทรมาไม่มีเรื่องอื่นนอกจากบอกว่าได้ทำป้ายผ้าและนามบัตรที่สั่งไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถามว่าหวังเซวียนจะไปรับเมื่อไหร่!
หวังเซวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้หวังเจิ้นตงกลับไปก่อน ส่วนตัวเองเดินไปที่ถนนการค้าคนเดียว!
ระหว่างทางโทรหาเยียนเฟยเฟย นัดให้เธอรอเขาที่ประตูใต้ของมหาวิทยาลัย เพื่อจะได้ส่งถุงปุ๋ย ป้ายผ้า และของอื่น ๆ ให้!
วางสายแล้วหวังเซวียนก็ตรงไปร้านขายของชำ ซื้อถุงปุ๋ยและถุงบรรจุภัณฑ์ตามจำนวนที่ต้องใช้สำหรับชุดฝึกทหารสี่พันชุด!
เขาฝากความหวังไว้กับเยียนเฟยเฟยมาก ไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนี้จะทำได้ตามที่คาดหวังหรือไม่!