แสงแดดแผดเผาพื้นคอนกรีตบนดาดฟ้าห้างสรรพสินค้า คลื่นความร้อนบิดเบี้ยวอากาศจนพร่าเลือน
ไม่ต้องออดอ้อน ไม่ต้องเล้าโลม
วิชาของผู้บำเพ็ญมาร เน้นการช่วงชิงและความกร้าวแกร่งโดยแท้!
ห้านาทีต่อมา... การต่อสู้ก็จบลง
“ร่างนี้ยังอ่อนแอเกินไป...”
ทว่าคลื่นความร้อนที่พัดกระหน่ำอยู่รอบด้าน ก็ยังกลบเสียงครางอู้อี้จากลำคอของซอมบี้สาวไม่ได้
ดวงตาสีเทาขาวของหล่อนเหลือบมองเฉินฟาน สะท้อนสัญชาตญาณกระหายเลือดเต็มเปี่ยม ปากที่ถูกยัดด้วยผ้าขาดอ้าหุบอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับกำลังถามปรมาจารย์สำนักฮั่นหวนผู้นี้ว่า “แค่นี้เองหรือ?”
“หนวกหูจริง”
เฉินฟานแค่นเสียง มือกดลงบนแผ่นหลังของซอมบี้สาว กดหล่อนเอาไว้จนขยับไม่ได้
หากเป็นคนอื่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่แผ่พลังศพออกมาทั่วร่างแบบนี้ อย่าว่าแต่จะคิดอะไรลามกเลย เกรงว่าคงกลัวจนขาอ่อนตั้งแต่แรกแล้ว
แต่เฉินฟานเป็นใครกัน?
“ยายแก่พวกนั้น ฉันยังขายแชมพูให้ได้เลย แล้วจะจัดการแกไม่ได้หรือ?”
ถามว่าซื้อไปสระอะไรน่ะหรือ?
นั่นเป็นความลับสุดยอดของโลกบำเพ็ญเซียน ห้ามเผยแพร่เด็ดขาด
【คัมภีร์ฮั่นหวน】
โคจร!
ชั่วพริบตา ลมหายใจของเฉินฟานก็ยาวลึกขึ้นอย่างยิ่ง หน้าอกขยับขึ้นลง ก่อนแรงดูดเลือนรางสายหนึ่งจะปะทุออกจากร่างของเขา
จากนั้นมันก็เกิดเสียงสะท้อนประสานกับพลังต้นกำเนิดที่เขาถ่ายทอดออกไป
ซอมบี้สาวชะงักเกร็งไปทั้งร่าง
พลังศพขุ่นมัวที่ค้ำจุนการเคลื่อนไหวของหล่อน พลันไหลทะลักเข้าสู่ร่างเฉินฟานอย่างบ้าคลั่งผ่านจุดสัมผัสของทั้งคู่
“ซี้ด!”
เฉินฟานขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดเผือดลง
แต่เขาไม่หยุด
เขาฝืนรวบรวมสมาธิ แล้วใช้คัมภีร์ฮั่นหวนชักนำพลังสายนี้ให้ชะล้างไปตามเส้นลมปราณ
ราวกับมีดกรีดเฉือนเส้นลมปราณ หรือราวกับถูกบีบลูกมารให้จำต้องต่อสู้
สำหรับจอมมารเฒ่าที่มีชีวิตมาถึงแปดร้อยปี เขาคุ้นเคยกับนิสัยของคัมภีร์ฮั่นหวนเป็นอย่างดี
ทีละน้อย เลือดสีดำสกปรกที่ส่งกลิ่นเหม็นก็ไหลหยดลงมาจากบาดแผลฉกรรจ์บนแขนซ้ายของเฉินฟาน
ใบหน้าที่เคยซีดขาวค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นอย่างผิดปกติ
เขาสูดกลืนพลังวิญญาณอันน้อยนิดในอากาศอย่างหิวกระหาย ผสานเข้ากับพลังศพที่ช่วงชิงมา แล้วรวบรวมและบีบอัดมันอย่างบ้าคลั่งภายในตันเถียน
สิบนาที... ครึ่งชั่วโมง...
เฉินฟานที่กำลังรอบสองบนดาดฟ้าค่อย ๆ สงบลง
ร่างของซอมบี้สาวที่ก่อนหน้านี้ดิ้นรนอย่างรุนแรงอ่อนยวบ นอนคว่ำอยู่บนพื้น สีเทาขาวในดวงตาจางหายไปกว่าครึ่ง
พลังศพต้นกำเนิดภายในร่างของหล่อนถูกดูดไปเกือบหมด แม้แต่แรงดิ้นรนก็แทบไม่เหลือ
“หึ่ง!”
ทันใดนั้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากภายในร่างเฉินฟาน ราวกับโซ่ตรวนบางอย่างถูกทำลายจนแตกละเอียด
เมื่อเขาตวาดเสียงต่ำ ฝุ่นบนพื้นก็ถูกกวาดกระจายไปจนหมด
ขั้นหลอมพลังชั้นหนึ่ง!
ทะลวงขั้น!
เฉินฟานลืมตาขึ้น ประกายเจิดจ้าวาบผ่านดวงตาทั้งคู่
เขาก้มลงมองแขนซ้ายของตน
บาดแผลที่เดิมมีเส้นเลือดดำปูดโปนอยู่ทั่ว ตอนนี้เลือดที่ไหลออกมากลับกลายเป็นสีแดงสดแล้ว
“หึ... สวรรค์เฮงซวย คิดจะตัดขาดวิถีของฉันหรือ? แกยังไม่มีคุณสมบัติพอ!”
เฉินฟานลุกขึ้นยืน แล้วขยับคอไปมา
แม้ขั้นหลอมพลังชั้นหนึ่งจะเป็นเพียงมดตัวจ้อยในโลกบำเพ็ญเซียน แต่ในวันสิ้นโลกที่ไร้พลังวิญญาณ ระดับพลังแค่นี้ก็เพียงพอให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของคนธรรมดาได้แล้ว
ขณะที่เฉินฟานกำลังจะดึงเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกาย เสียงกลไกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【ตรวจพบว่าโฮสต์บรรลุการเก็บเกี่ยวพลังอย่างเป็นรูปธรรมเป็นครั้งแรก ตรงตามเงื่อนไขการเปิดใช้งาน!】
【ระบบเทพีแห่งวันสิ้นโลกผูกมัดสำเร็จ!】
มือของเฉินฟานที่กำลังคาดเข็มขัดชะงักไป
ระบบหรือ?
นี่ไม่ใช่ของที่มีอยู่แค่ในนิยายตามความทรงจำของร่างเดิมหรอกหรือ?
เขาเป็นจอมมารจากโลกบำเพ็ญเซียนแท้ ๆ ยังมีสิทธิ์ได้รับพลังพิเศษแบบนี้ด้วยหรือ?
แผงข้อมูลเสมือนสีน้ำเงินโปร่งแสงพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ชื่อ: หลินม่านเวย (กลายเป็นซอมบี้)】
【อายุ: 30】
【อาชีพ: ผู้อำนวยการฝ่ายขายประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก】
【หน้าตา: 92】
【รูปร่าง: 92】
【บุคลิก: 85】
【ความบริสุทธิ์: 100→99】
【คะแนนรวม: 92】
เฉินฟานมองแผงข้อมูลตรงหน้า มุมปากกระตุกขึ้นมาสองครั้งอย่างอดไม่ได้
“หลินม่านเวย?”
เขาก้มมองซอมบี้สาวที่ถูกมัดจนเหมือนบ๊ะจ่าง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยอยู่บนพื้น
ผู้บริหารระดับสูงมีบุคลิกแค่ 85 ดูท่าคงเป็นผลจากการกลายเป็นซอมบี้
แต่ความบริสุทธิ์ 99 คะแนนตอนอายุสามสิบหมายความว่าอย่างไร? คะแนนที่หายไปหนึ่งแต้มคงเป็นฝีมือฉันที่เพิ่งลงมือไปเมื่อครู่นี้แน่
ม่านเวยเอ๋ย ม่านเวย ก่อนวันสิ้นโลกเธอไม่สนใจผู้ชายขนาดไหนกันนะ ถึงได้ตกมาเป็นของฉัน
“แต่ระบบนี่มีปัญหาหรือเปล่า ซอมบี้ก็นับเป็นเทพีด้วยหรือ?”
เสียงกลไกดังรายงานต่อในหัว
【เปิดใช้กฎการคืนสิ่งของ: เมื่อโฮสต์มอบสิ่งของมีค่าใด ๆ ให้ “ผู้หญิงของตน” ซึ่งมีคะแนนสูงกว่า 90 จะกระตุ้นการคืนสิ่งของ】
【อัตราการคืนในปัจจุบัน = จำนวนคนที่ผูกมัด: 1】
เฉินฟานหรี่ตาลง
สมองของประมุขสำนักฮั่นหวนหมุนเร็วเพียงใด แค่ชั่วลมหายใจเดียวเขาก็มองทะลุแก่นของระบบนี้แล้ว
“น่าสนใจ ฉันลองดูหน่อยก็แล้วกัน”
เฉินฟานหันไปมองขนมปังอัดก้อนที่ห่อด้วยถุงพลาสติก วางอยู่ข้างประตูเหล็ก
นั่นคือ “อาหารมื้อสุดท้าย” ที่ซูชิงชิง เพื่อนสมัยเด็กของร่างเดิมทิ้งไว้ให้เขา
เขาเดินไปหยิบขนมปังอัดก้อนขนาดแค่ครึ่งฝ่ามือขึ้นมา
มันแข็งมาก ราวกับก้อนเหล็ก
เฉินฟานเดินกลับไปหาซอมบี้สาวหลินม่านเวย
หล่อนบิดตัวไปมาบนพื้นราวกับปลาที่ขาดน้ำ พอเห็นเฉินฟานเข้ามาใกล้ ก็ยังอ้าปากคิดจะกัดคนตามสัญชาตญาณ
เฉินฟานย่อตัวลง บีบคางของหลินม่านเวยให้หล่อนอ้าปาก แล้วดึงผ้าขาดออกมา
เขาฉีกถุงพลาสติก ก่อนยัดขนมปังอัดก้อนแข็งแห้งเข้าไปในปากซอมบี้โดยตรง
“ให้รางวัลแก”
ขนมปังติดอยู่ในลำคอของหลินม่านเวย หล่อนไม่รู้จักเคี้ยว ทำได้เพียงส่งเสียงสำลัก “แฮ่ก ๆ”
【มอบสิ่งของ: ขนมปังอัดก้อน x1】
【กระตุ้นการคืนสิ่งของ 1 เท่า!】
【ได้รับ: ขนมปังอัดก้อน x1! จัดเก็บไว้ในมิติส่วนตัวแล้ว ต้องการนำออกมาหรือไม่】
เฉินฟานคิดในใจ ขนมปังอัดก้อนที่เหมือนกันทุกประการก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือทันที
“ได้มาฟรี ๆ หรือ?” แววตาเฉินฟานพลันลุกโชน
นี่แหละผู้หญิง! คืนของให้หนึ่งเท่า!
ถ้าเขาผูกมัดผู้หญิงได้สิบคนล่ะ?
ร้อยคนล่ะ?!
ถ้าเขามอบขนมปังไปหนึ่งก้อน ก็จะได้คืนมาหนึ่งร้อยก้อน!
ในวันสิ้นโลกที่เสบียงขาดแคลนอย่างหนักและระเบียบสังคมพังทลาย นี่ก็คือทรัพยากรที่ไม่มีวันหมด!
ความทะเยอทะยานของประมุขสำนักฮั่นหวนถูกจุดประกายขึ้นในชั่วขณะนี้
การบำเพ็ญเซียนให้ความสำคัญกับทรัพย์ คู่บำเพ็ญ วิชา และสถานที่
ตอนนี้ขอแค่มีผู้หญิง เขาก็มีครบทั้งสี่อย่างได้!
หากชาติก่อนมีวิธีการเช่นนี้ เขาจะไม่สามารถเจาะรูบนฟ้าให้ได้สักรูเชียวหรือ?
“ดูท่าโลกนี้จะน่าสนใจกว่าโลกบำเพ็ญเซียนเสียอีก”
“สวรรค์เฮงซวย คอยดูฉันให้ดี!”
เฉินฟานลุกขึ้นยืน แล้วมองหลินม่านเวยที่ยังคงดิ้นรนอยู่บนพื้น
นี่คือ “เครื่องผลิตของ” เครื่องแรกของเขา จะปล่อยทิ้งไว้บนดาดฟ้าแบบนี้ไม่ได้
เขาชักมีดเล็กที่พกติดตัวออกมา ตัดสายไฟท่อนหนึ่ง
เขาผูกปลายข้างหนึ่งไว้กับมือทั้งสองที่ถูกมัดไพล่หลังของหลินม่านเวย แล้วพันปลายอีกข้างไว้รอบแขนซ้ายของตน
เมื่อออกแรงกระตุก หลินม่านเวยก็ถูกลากไถลไปบนพื้นครึ่งเมตร
ดูราวกับกำลังจูงสุนัขเลี้ยงราคาแพงลิบลิ่วอยู่ตัวหนึ่ง
“ไปกันเถอะ ม่านเวย ฉันจะพาเธอไปเห็นโลกภายนอก”
“พาฉันไปหาคู่ผสมพันธุ์!”
“...เหมือนจะมีอะไรไม่ถูกอยู่ตรงไหนสักอย่าง?”