“อาจารย์ อย่าคลำสิ”
หญิงงามล่มเมืองในชุดผ้าบางกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายคนหนึ่ง ค่อย ๆ สระผมให้เขาอย่างแผ่วเบา
“น้ำกระเด็นมาเปื้อนถุงน่องฉันหมดแล้วนะคะ”
เฉินฟานไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น มือข้างหนึ่งกลับซุกซนไม่อยู่นิ่ง
“เปียกแล้ว อาจารย์ซื้อคู่ใหม่ให้เธอก็ได้”
“แม่สาวน้อยจอมยั่ว รับใช้อาจารย์มาร้อยปีแล้ว ยังยั่วนิดยั่วหน่อยก็ไม่ไหวอยู่ดี”
เฉินฟาน ประมุขสำนักฮั่นหวนที่หื่นที่สุดในรอบสามพันปี บำเพ็ญเพียรมานานแปดร้อยปี บรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นมหายานแล้ว
แต่ในใจเขากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย
เพราะอายุขัยของเขาใกล้สิ้นสุดลงแล้ว
และเขาก็ไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อยว่าจะผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ได้
“ช่างเถอะ”
“ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะทำให้โลกใบนี้จดจำชื่อของฉันให้ได้!”
เฉินฟานไม่สนใจเสียงร้องตกใจของศิษย์หญิง ก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างก็ไปปรากฏอยู่ห่างออกไปร้อยลี้แล้ว
เขาแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า กระตุ้นเทวทัณฑ์เก้าเก้าระลอกที่สั่งสมมานานให้เริ่มขึ้นด้วยตนเอง!
“เข้ามา!”
ครืน!
สายฟ้าสวรรค์สายแรกฟาดลงมา ราวกับเสาค้ำฟ้าพังถล่ม
พลังปราณแท้ที่คุ้มกายเฉินฟานแตกสลายทันที
สายที่สอง...
สายที่สาม...
เมื่อสายฟ้าสวรรค์สายที่แปดสิบฟาดลงมา วิญญาณดั้งเดิมของเขาก็ริบหรี่จนแทบไร้แสง
“หึ...”
เฉินฟานยิ้มขื่น มองสายฟ้าสีม่วงทำลายล้างโลกสายสุดท้ายบนท้องฟ้า ซึ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุดในบรรดาทั้งหมด
“สุดท้าย...ก็ยังขาดไปอีกก้าว...”
......
“เฉินฟาน ขอโทษนะ! ขอโทษจริง ๆ!”
เสียงโซ่เหล็กบาดหูดึงสติเฉินฟานกลับมาอย่างฉับพลัน
เมื่อลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาบริสุทธิ์ในกระโปรงพลีตแบบ JK กำลังเช็ดน้ำตา มือสั่นระริกขณะคล้องโซ่เหล็กล็อกประตูเหล็กบานใหญ่บนดาดฟ้า
เฉินฟานกุมศีรษะที่ปวดร้าวแทบแตก ความทรงจำมหาศาลและยุ่งเหยิงถูกยัดเข้ามาในสมองของเขาอย่างฝืนบังคับ
ครึ่งเดือนก่อน วันสิ้นโลกปะทุขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ซอมบี้ออกอาละวาด ระเบียบสังคมพังทลาย
หญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่นอกประตูชื่อซูชิงชิง เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของเจ้าของร่างเดิม
“ขอบคุณนะที่รับเขี้ยวแทนฉัน พี่จ้าวบอกว่าคุณจะกลายเป็นซอมบี้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันเลยทำได้แค่ขังคุณไว้บนดาดฟ้า”
ซูชิงชิงมองเขาผ่านช่องซี่กรงของประตูเหล็ก ดวงตาบวมแดง
“ฉันยังตายไม่ได้ ฉันยังมีแค้นที่ต้องชำระ”
“ขนมอัดแท่งนี่เก็บไว้กินนะ”
“ชาติหน้า ฉันจะชดใช้ให้คุณด้วยตัวฉันเอง”
ขนมอัดแท่งชิ้นเล็กที่ห่อด้วยพลาสติกถูกสอดเข้ามาทางช่องประตู ก่อนจะตกลงข้างเท้าเฉินฟาน
หญิงสาวเช็ดน้ำตา สวมรองเท้าหนังส้นเตี้ยแล้ววิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าไวราวกับกลัวว่าจะโดนเคราะห์ร้ายแม้เพียงนิดเดียว
เฉินฟานตบศีรษะที่ยังบวมตุบ ๆ ของตัวเอง
ความเจ็บปวดแล่นมาจากแขนซ้าย
ตรงนั้นมีบาดแผลเหวอะหวะ เลือดเนื้อปนเปกัน
พลังแห่งความตายเย็นเยียบกำลังช่วงชิงพลังชีวิตจากร่างนี้ไปทีละนิด
“โดนซอมบี้กัดงั้นหรือ? สถานการณ์ที่มีแต่ตายกับตาย?”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันไม่ได้กำลังฝ่าทัณฑ์สวรรค์อยู่หรอกหรือ?”
เฉินฟานมองบาดแผลบนแขนซ้าย แล้วก้มลงมองร่างมนุษย์ธรรมดาของตัวเองที่สวมเสื้อยืดขาดรุ่งริ่ง ผิวขาวซีด แถมยังผอมบางอยู่บ้าง
ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง ความอัดอั้น และความยอมจำนนต่อผู้หญิงที่ชื่อซูชิงชิงถาโถมขึ้นมาจากร่างกาย
ครู่ต่อมา ความสับสนในดวงตาของเขาก็หายไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความบ้าคลั่งชั่วร้ายที่ผ่านเคราะห์นับหมื่นก็ไม่มีวันดับสูญ!
“ชิ ร่างมนุษย์ธรรมดานี่อ่อนแอชะมัด กระดูกเปราะเนื้อนิ่ม สู้แม้แต่นักสู้มนุษย์ธรรมดายังไม่ได้”
เฉินฟานกำหมัดแล้วคลายออก ไม่เพียงไม่ท้อแท้ แต่กลับหัวเราะเบา ๆ อย่างบิดเบี้ยว
“แต่... สวรรค์เฮงซวย! เทวทัณฑ์เก้าเก้าระลอกยังทำให้วิญญาณของฉันแตกดับไม่ได้ กลับส่งร่างใหม่มาให้ฉันเสียอย่างนั้น!”
“นายก็ชื่อเฉินฟานเหมือนกันสินะ ในเมื่อฉันใช้ร่างของนายแล้ว”
“ความแค้นที่นายต้องการชำระ ฉันจะเอาคืนให้เป็นสิบเท่า!”
เขาก้มลงมองบาดแผลบนแขนซ้ายที่มีไอสีดำแผ่ออกมาอีกครั้ง
แม้แต่ซากศพเก่าแก่นับพันปีของสำนักศพผี พอเจอเขายังต้องคุกเข่าเรียกพ่อ
พิษศพแค่นิดเดียวในโลกมนุษย์ คิดจะเอาชีวิตเขางั้นหรือ?
รู้ไหมว่าคนที่เข้าสำนักฮั่นหวนของฉัน ล้วนต้านทานพิษนับร้อยได้?
ทว่าเมื่อเขานั่งขัดสมาธิตามความเคยชิน พยายามดึงพลังวิญญาณฟ้าดินมาใช้...
อากาศกลับเงียบเสียจนชวนกระอักกระอ่วน
ไม่มีลมพัด ไม่มีพลังวิญญาณไหลย้อนเข้ามา
เฉินฟานถึงกับกลั้นจนหน้าแดง
พลังวิญญาณของฟ้าดินแห่งนี้แห้งเหือดราวกับกากยาที่ถูกบีบน้ำออกจนหมด!
“ประเมินต่ำไปแล้ว...”
ใบหน้าของท่านจอมมารคล้ำลงราวกับก้นหม้อ
อย่าว่าแต่ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย ต่อให้ให้เวลาเขายี่สิบสี่ปี ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะธรณีประตูขั้นหลอมพลัง!
“ดูท่า...คงต้องใช้วิชาประจำสำนักแล้ว”
เฉินฟานเลียริมฝีปาก
【คัมภีร์ฮั่นหวน】
ขอเพียงหาสตรีสักคน ต่อให้พรสวรรค์แย่แค่ไหน ด้วยวิธีการของเขาก็ยังสามารถบังคับดูดกลืนพลังต้นกำเนิดสายแรกออกมาได้
เขาลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้าน
แดดแผดเผา รอบข้างมีเพียงเครื่องปรับอากาศเก่าที่ถูกทิ้งกับท่อระโยงระยาง มองไม่เห็นแม้แต่ยุงตัวเมียสักตัว
จะไปหาผู้หญิงจากที่ไหน?
หรือจะต้องทำเหมือนพวกผู้บำเพ็ญอิสระในสำนักที่จนตรอก หาท่อระบายน้ำสักแห่งแก้ขัดจริง ๆ?
ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามต่ำที่พยายามข่มไว้ก็ดังมาจากซอกหอหล่อเย็นตรงมุมดาดฟ้า
เฉินฟานย่องอ้อมไปอย่างเงียบเชียบ ชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วพลันยืนนิ่งงันไปทั้งตัว
ตรงนั้นมีหญิงงามล้ำเลิศคนหนึ่งติดคาอยู่ระหว่างท่อเหล็กชุบสังกะสีขนาดใหญ่สองท่อ
กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดไปสองเม็ด เผยส่วนโค้งขาวผ่องจนแทบทำให้คนตาพร่า
กระโปรงรัดรูปผ่าขาดเป็นรูขนาดใหญ่ ขายาวข้างหนึ่งในถุงน่องสีดำกำลังเตะสะเปะสะปะอย่างไร้ทางสู้และบ้าคลั่ง
ใบหน้าสวยประณีตเย็นชาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน รูม่านตาสีเทาขาวถลนออกมา ปากขยับเคี้ยวอากาศอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงฟันกระทบกันกึก ๆ
หลินม่านเวย
เนกไทสีดำเส้นหนึ่งห้อยเอียง ๆ อยู่รอบคอ
“สวยก็สวยอยู่หรอก น่าเสียดาย เป็นคนตาย...”
เฉินฟานยังพูดไม่ทันจบ คัมภีร์ฮั่นหวนที่สงบนิ่งอยู่ในร่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความกระหายเลือดพลันผุดขึ้นในสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
สำหรับผู้บำเพ็ญมาร สรรพสิ่งในฟ้าดินล้วนสามารถใช้ดูดกลืนพลังได้
พลังแห่งความตายบนร่างซอมบี้สาวคนนี้บริสุทธิ์อย่างยิ่ง หากพลิกกลับวิชาเฮอหวน ใช้พิษต้านพิษ...ไม่เพียงจะสลายพิษซอมบี้ได้ในพริบตา ยังอาจทะลวงขอบเขตได้ทันทีอีกด้วย!
“ซี๊ด...การบำเพ็ญเซียนก็คือการฝืนลิขิตสวรรค์ ข้ามสายพันธุ์แล้วจะเป็นอะไรไป?”
“ฉันเคยนอนกับทั้งผีดิบและจิ้งจอกปีศาจมาแล้ว จะขาดเธอไปอีกคนได้ยังไง?”
เปลวไฟแห่งความบ้าคลั่งลุกโชนขึ้นในดวงตาเฉินฟาน
การมีชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้นต่างหากคือหลักสำคัญ!
เขาหันมือไปกระชากสายไฟเก่าที่ทิ้งอยู่บนพื้นออกมาหลายเส้น
เมื่อซอมบี้สาวเห็นคนเป็นเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง อ้าปากกว้างเตรียมจะกัด
เพียะ!
เฉินฟานตวัดมือตบหน้าเธอเต็มแรง ศีรษะซอมบี้สาวเอียงไปด้านหนึ่ง เธอมึนงงไปทันทีสามวินาที
ฉวยโอกาสนั้น เฉินฟานคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอ แล้วกระชากเธอออกมาจากช่องระหว่างท่อเหล็กอย่างแรง ก่อนกดร่างลงกับพื้นปูนที่ร้อนระอุ!
“แควก!”
ระหว่างดิ้นรน ถุงน่องสีดำที่ขาดอยู่ก่อนแล้วถูกพื้นหยาบครูดจนเป็นรูโหว่กว้างในพริบตา เผยเนื้อขาวผ่องใต้ผ้าออกมาท่ามกลางแสงแดดแผดจ้า
เฉินฟานลงมือคล่องแคล่วราวกับคนชำแหละสัตว์ เขาหยิบสายไฟเก่าบนพื้นขึ้นมา มัดมือทั้งสองข้างของซอมบี้สาวไพล่หลังแน่นหนาในไม่กี่ครั้ง แล้วดึงเนกไทส่วนหนึ่งของเธอมายัดปากไว้
“อื้อ! อื้อ ๆ!”
ซอมบี้สาวผู้เย็นชาและเป็นถึงผู้บริหารสาวนอนคว่ำอย่างอดสู บิดเอวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ขายาวในถุงน่องสีดำเตะสะเปะสะปะ
เฉินฟานมองลงมาจากด้านบน มือเดียวชักเข็มขัดออกมาอย่างคล่องแคล่ว มุมปากแสยะยิ้มชั่วร้ายในแบบฉบับจอมมาร
“ยอมเป็นเตาเบ็ดเตล็ดของฉันดี ๆ แล้วฉันจะพาเธอไปสัมผัส...ความสุขสมที่แท้จริง!”