หน้าประตูเหล็กบนดาดฟ้า
เมื่อลมพัด กุญแจเหล็กก็กระทบกันเบา ๆ เกิดเสียงกุกกักแผ่ว ๆ
ด้านนอกประตูยังมีรอยเท้าหลงเหลืออยู่หลายรอย
เฉินฟานเหลือบมอง
เรื่องการทรยศ เขาเห็นมามากแล้วในชาติก่อน
ในโลกบำเพ็ญเซียน คนที่เมื่อวานยังคุกเข่าอยู่แทบเท้าคุณ พูดจาติด ๆ ขัด ๆ วันนี้ก็อาจกัดคอคุณขาดได้
เพื่อนสมัยเด็กงั้นหรือ?
นั่นก็ยังเป็นม้าอยู่ดี
ถึงคราวเป็นตายขึ้นมา คุณจะวิ่งเร็วกว่าม้าหรือไง?
“โฮก...”
หลินม่านเวยเงยหน้า ลูกตาสีเทาขาวกลอกไปมา ลำคอเค้นเสียงคำรามต่ำออกมา
ชุดทำงานบนตัวเธอขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เสื้อเชิ้ตสีขาวยับเป็นก้อน ส่วนกระโปรงดำรัดสะโพกถูกเลิกขึ้นไปถึงสะโพก
ผู้อำนวยการฝ่ายขายคนนี้ถูกสายไฟเส้นหนึ่งรั้งเอาไว้ ดูน่าอนาถเป็นอย่างยิ่ง
แต่ใบหน้านั้นกลับยังคงความงามเย็นชาในยามมีชีวิตไว้
“หยุดร้องได้แล้ว”
เฉินฟานย่อตัวลง ปลายนิ้วแตะตรงหว่างคิ้วของเธอ
พลังวิญญาณเส้นบางจ้อยสายหนึ่งแทรกซึมเข้าไปในร่างหลินม่านเวย
【มนต์สงบจิต】
เป็นวิชาเล็ก ๆ ระดับต่ำ
ในโลกบำเพ็ญเซียนเอาไว้กล่อมสัตว์วิญญาณให้นอนหลับ
แรงดิ้นรนของหลินม่านเวยค่อย ๆ อ่อนลง
เธอเอียงศีรษะอย่างงุนงง แล้วก็ไม่ส่งเสียงออกมาอีก
เฉินฟานจึงลุกขึ้น ยกมือขวา
มีดสั้นชักออกจากฝัก
พลังวิญญาณที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในร่างไหลเข้าสู่ตัวมีด
เขาเล็งไปที่โซ่สนิมเขรอะแล้วฟันลงไป
กึก
แม่กุญแจเหล็กครึ่งท่อนตกกระแทกพื้นบันได เสียงกลิ้งลงไปตามขั้นบันไดปูน
เฉินฟานก้มมองคมมีด ก่อนจะสัมผัสตันเถียนที่แทบไม่เหลืออะไร
สีหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นเล็กน้อย
พลังวิญญาณของโลกนี้เบาบางน่าสงสาร ฟื้นฟูขึ้นมาได้ช้ามาก
ต่อจากนี้ พลังวิญญาณทุกหยดต้องใช้อย่างประหยัด
เพิ่งผลักประตูเหล็กออก เสียงคำรามต่ำก็ดังมาจากด้านล่างบันได
ซอมบี้สวมเครื่องแบบยามตัวหนึ่งคอเอียง คืบคลานขึ้นมา
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของมันถูกกัดจนเละ สวมชุดสูทเครื่องแบบ และก้าวเดินอย่างแข็งทื่อ
เฉินฟานหรี่ตาลง
ในความทรงจำ ตอนซูชิงชิงลากเขาขึ้นมาไม่มีเจ้าตัวนี้อยู่
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ซอมบี้ยามก็พุ่งมาถึงตรงหน้า อ้าปากกัดไหล่เฉินฟาน
เฉินฟานยืนอยู่ตรงประตูเหล็กโดยไม่ใช้พลังวิญญาณ
เขาเบี่ยงตัวหลบ แล้วฟาดด้ามมีดใส่มันจากด้านหลัง
ปัง!
หัวซอมบี้หงายไปด้านหลัง
เฉินฟานยกเท้าเตะเข้าที่หัวเข่าของมัน
กระดูกหักดังกรอบ
ซอมบี้ยามทรุดคุกเข่าบนขั้นบันได แต่ยังคงยื่นมือคว้าไปมา
มีเสียงคำรามดังขึ้นอีกสองเสียงจากด้านล่างบันได
ซอมบี้สองตัวถูกเสียงล่อมา ตัวหนึ่งอยู่หน้า อีกตัวอยู่หลัง ขวางทางลงบันไดไว้
กลิ่นเน่าเหม็นในบันไดแคบ ๆ พลันเข้มข้นขึ้น
หลินม่านเวยได้ยินเสียงพวกเดียวกัน ร่างกายก็เกร็งขึ้น
เธอหมอบอยู่บนพื้น ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ไปทางด้านล่างบันได
การเคลื่อนไหวของซอมบี้สองตัวนั้นหยุดชะงักไปชั่วขณะ
เพียงแวบเดียว
แต่เฉินฟานเห็นชัดเจนทุกอย่าง
เขาเลิกคิ้ว มองหลินม่านเวยที่อยู่ข้างเท้า
“ผู้อำนวยการหลิน ตอนมีชีวิตอยู่คุณปั่นหัวคนในบริษัทเก่งขนาดไหนกัน?”
“กลายเป็นซอมบี้แล้วยังทำพวกเดียวกันกลัวจนหมดแรงได้อีก?”
“แบบนี้นับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานหรือเปล่าเนี่ย?”
หลินม่านเวยไม่ได้ตอบ
เธอเพียงจ้องซอมบี้สองตัวนั้น ในลูกตาสีเทาขาวคล้ายมีแสงขุ่นมัวเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
เป็นเพราะพลังศพของเธอถูกเขาดูดไปหรือ?
หรือเป็นเพราะตัวเธอพิเศษอยู่แล้ว?
เฉินฟานไม่ได้คิดต่อ
ซอมบี้พุ่งขึ้นมาแล้ว
เขาก้าวลงบันไดไปหนึ่งขั้น ยื่นมือคว้าคอเสื้อซอมบี้ตัวขวา แล้วกระแทกมันเข้ากับราวบันได
ราวเหล็กขัดคอซอมบี้เอาไว้
เฉินฟานพลิกข้อมือ
กร๊อบ
กระดูกคอหัก
ซอมบี้อีกตัวพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง
เดิมทีเฉินฟานหลบได้ แต่สายไฟที่ผูกหลินม่านเวยไว้กับแขนกลับกระตุกเขาไปจังหวะหนึ่ง
กรงเล็บซอมบี้เฉี่ยวผ่านแขนเสื้อของเฉินฟาน ฉีกเป็นรอยยาว
เฉินฟานกดท้ายทอยมัน แล้วกระแทกมันเข้ากับกำแพงอีกฝั่ง
“ไอ้สารเลว กล้าทำเสื้อของประมุขเป็นรอยงั้นหรือ!”
หนึ่งที
สองที
ตอนกระแทกครั้งที่สาม เฉินฟานชักมีดสั้นออกมา แทงเข้าไปจากขมับ
เมื่อปลายมีดสัมผัสกะโหลกส่วนลึก การเคลื่อนไหวของเขาพลันชะงัก
คลื่นความรู้สึกคุ้นเคยสายหนึ่งส่งมาจากส่วนลึกในสมองซอมบี้
เฉินฟานผ่ากะโหลก แล้วใช้ปลายมีดเขี่ยผลึกขนาดเล็กใสขุ่นออกมาเม็ดหนึ่ง
ผลึกมีขนาดเพียงเล็บมือ ภายในมีแสงสลัวอยู่เล็กน้อย
ทันทีที่ปลายนิ้วแตะมัน ตันเถียนก็เกิดแรงดูดราวกับหิวกระหาย
เฉินฟานเลียริมฝีปาก
เขากำผลึกไว้แล้วเดินพลังตามเคล็ดวิชา
พลังงานในผลึกถูกดูดออกมาอย่างรวดเร็ว
มีไม่มาก
แต่ก็ช่วยฟื้นพลังวิญญาณที่เสียไปตอนตัดโซ่ได้เล็กน้อย
ความทรงจำของร่างเดิมบอกเขาว่า สิ่งนี้เรียกว่าแกนคริสตัล
เป็นเงินตราที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในเขตปลอดภัยตอนนี้
“นี่มันก็แค่เศษหินวิญญาณไม่ใช่หรือไง”
เฉินฟานเห็นลำโพงตัวเล็กขนาดเท่ากำปั้นอยู่ตรงมุมบันไดอย่างรวดเร็ว
ไฟยังติดอยู่
ข้างในเล่นเสียงรบกวนซ้ำไปซ้ำมา
“พี่จ้าว?”
“กลัวว่าฉันจะหนีออกมาได้หรือไง?”
เขาปิดลำโพงตัวเล็กแล้วเก็บใส่กระเป๋า
“ได้ ลำโพงนี่ประมุขจะเก็บไว้ พอถึงเวลาแล้วจะยัดใส่ไส้แก ให้แกได้ลิ้มรสความสุขจากการถูกฝูงซอมบี้ล้อมฆ่าบ้าง”
เฉินฟานผ่าหัวซอมบี้อีกสองตัวออกด้วย
หลินม่านเวยตอบสนองรุนแรงกว่าเดิมเมื่อได้กลิ่นแกนคริสตัล
เธอเงยหน้าจ้องมือของเฉินฟาน ลำคอส่งเสียงถี่ ๆ ออกมา
“โฮก... โฮก...”
เฉินฟานจงใจแกว่งแกนคริสตัลไปมาตรงหน้าเธอ
“อยากกินหรือ?”
ดวงตาของหลินม่านเวยขยับตามแกนคริสตัล
เธอขยับเข้ามาถูข้างขาเฉินฟานอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วเอาหน้าผากแนบกับขากางเกงของเขา
มุมปากเฉินฟานกระตุก
“เตาเบ็ดเตล็ดของประมุขมีตั้งสามพันคน ฉากแบบไหนก็เห็นมาหมดแล้ว”
“ทั้งสาวใหญ่ข้างบ้าน พี่สะใภ้ที่เล่นโยคะ พี่สาวคนสวยที่ทิ้งขยะ น้องเมียผู้ใจดี...”
“แต่โดนซอมบี้อ้อนนี่ เพิ่งเคยเป็นครั้งแรก”
จะรังเกียจก็ส่วนรังเกียจ
เขาก็ยังใช้มือเดียวหิ้วหลินม่านเวยขึ้นมา แล้วหนีบเธอไว้ในข้อพับแขน
ร่างกายของหลินม่านเวยเย็นเฉียบ มือยังถูกมัดไพล่หลัง แต่เธอไม่ดิ้นรนอีก
เฉินฟานหยิบแกนคริสตัลเม็ดหนึ่งขึ้นมา จ่อไปที่ปากเธอ
“ให้รางวัลเธอ”
หลินม่านเวยอ้าปากงับไว้
กร๊อบ
พลังสีเทาขาวสายหนึ่งไหลผ่านลำคอของเธอเข้าไปในร่าง
ร่างของเธอสั่นเบา ๆ
ผิวหนังที่เดิมแข็งทื่อกลับมีความยืดหยุ่นเพิ่มขึ้นมาจาง ๆ
ลายซอมบี้สีดำหลายเส้นตรงลำคอก็จางลงไปครึ่งหนึ่ง
【กระตุ้นการคืนกลับ 1 เท่า】
【ได้รับ: แกนคริสตัลระดับอี x1! เก็บเข้าไว้ในมิติส่วนตัวแล้ว ต้องการนำออกมาหรือไม่】
ดวงตาเฉินฟานเป็นประกาย
เป็นอย่างที่คิด
เขายัดแกนคริสตัลเม็ดที่สองให้หลินม่านเวยอีก
【ได้รับ: แกนคริสตัลระดับอี x1】
เฉินฟานจ้องปากของหลินม่านเวย เผยรอยยิ้มแบบที่มีแต่จอมมารเฒ่าเท่านั้นถึงจะยิ้มได้
เขายื่นมือไปควักแกนคริสตัลที่เธอยังไม่ทันกัดแตกออกจากปาก
【คำเตือน!】
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบพยายามเรียกคืนสิ่งของที่มอบให้】
【ยกเลิกการคืนกลับในครั้งนี้】
【สิ่งของที่เกี่ยวข้องถูกลบออกแล้ว】
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินฟานแข็งค้าง
“ไอ้ระบบเฮงซวย ไม่มีใจกว้างเอาเสียเลย สมแล้วที่ต้องเป็นแค่ตัวช่วยไปทั้งชีวิต!”
“ก็ได้ รีดขนแกะจากแกะตัวเดียวบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ทำให้มันเป็นโรคบ้าแกะหมดพอดี ไว้คราวหน้าฉันจับสาวสวยมาเจ็ดแปดคน ตั้งสายพานผลิต คอยทำกำไรคืนให้ฉันทุกวัน”
“จะทำให้แกเหนื่อยตายเลย ไอ้ระบบเวร!”
ลงจากบันไดดาดฟ้าไปจะเป็นชั้นสี่ของห้าง
ห้างที่ไฟดับไปแล้วมืดสลัวมาก
นอกแผงกั้นกระจกเป็นโถงกลางที่ว่างเปล่า
บันไดเลื่อนหยุดค้างอยู่กลางทาง กระจกหน้าร้านแตกกระจายเต็มพื้น ป้ายร้านอาหารเอียงกระเท่เร่
เฉินฟานจูงสายไฟ พาหลินม่านเวยเดินเข้าไปในเงามืด
ที่โถงกลางชั้นหนึ่งด้านล่างสุด มีเสียงคนพูดคุยกัน
“แน่ใจนะว่าเธอเปิดได้?”
เสียงผู้หญิงอีกคนกดต่ำลง
“เธอเป็นผู้อำนวยการฝ่ายขายประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ลายนิ้วมือถูกบันทึกสิทธิ์ไว้แล้ว”
“ที่นั่นเป็นคลังพักสินค้าสำหรับประกันเสบียงที่ทางเมืองอนุมัติเป็นพิเศษ ก่อนที่ไฟจะดับ เพิ่งขนของแห้งกับผักอบแห้งลงไปตั้งหลายสิบคันรถบรรทุก”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็มีคนหัวเราะออกมา
“ถ้าหาหลินม่านเวยไม่เจอ กลับไปแกได้เป็นอาหารแน่”
เสียงผู้หญิงคนนั้นถ่มน้ำลาย
“ฉันให้พี่แผลเป็นกินคนเดียว”
“ฉันเห็นกับตาว่าเธอวิ่งไปบนดาดฟ้า จะโกหกพวกนายไปทำไม”
เฉินฟานมองลงไปผ่านแผงกั้นกระจก
หน้าป้ายแนะนำทางชั้นหนึ่งมีคนยืนอยู่ห้าคน
ชายที่เป็นหัวหน้ามีแผลเป็นบนใบหน้า ในมือกำปืนไว้
คนที่ยืนข้าง ๆ ถือท่อเหล็กกับพลั่ว เป้สะพายหลังตุงพอง
เฉินฟานก้มมองหลินม่านเวยในอ้อมแขนที่ยังเคี้ยวปากรำลึกถึงรสชาติแกนคริสตัล
“ของตั้งหลายสิบคันรถบรรทุก? คลังพักสินค้าสำหรับประกันเสบียง?”
เฉินฟานลูบแก้มหลินม่านเวย
“ผู้อำนวยการหลิน ในเมื่อเธอเป็นหมาของประมุขแล้ว คลังของเธอก็ย่อมเป็นของประมุขด้วย”
“ไป ตามอาจารย์ไปเก็บดอกเบี้ยก่อน”