ชายหน้าเหลี่ยมเหลือบมองเจ้าของแผงหมี่เย็นย่าง ก่อนยกมือเรียกเพื่อนร่วมงานสองคนของตัวเองเข้ามา
“เสี่ยวจาง เสี่ยวหลี่ สุ่มตรวจสอบคุณภาพและความปลอดภัยด้านอาหารหน่อย ไปสุ่มตรวจแผงตรงนั้นสักสองสามแผง”
“ได้เลยครับพี่เซี่ยง!”
หนุ่มสองคนเดินออกมาจากฝูงชน มุ่งตรงไปยังแผงหมี่เย็นย่าง
สีหน้าเจ้าของแผงเปลี่ยนไปทันที เขายกเท้าเตะวัตถุดิบใต้รถเข็นอาหารเข้าไปด้านในอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
“เอาใบรับรองสุขภาพมาด้วยไหมครับ?”
เจ้าของแผงยิ้มประจบแล้วหยิบใบรับรองสุขภาพออกมา
“เอามาครับ เอามา!”
หลังตรวจใบรับรองสุขภาพแล้ว หนุ่มสองคนซึ่งสายตาเฉียบคมสังเกตเห็นท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ ของเจ้าของแผงตั้งนานแล้ว จึงวางมือทั้งสองข้างลงบนแผง แล้วชะโงกมองไปยังจุดที่เขาพยายามบังไว้
“ผมเห็นของใต้รถเข็นคุณมีเยอะนะครับ เป็นวัตถุดิบหรือเปล่า? เอาออกมาให้พวกเราดูหน่อย!”
เจ้าของแผงรีบโบกมือ “ไม่ใช่วัตถุดิบครับ ของพวกนี้เป็นของผมเอง เป็นของใช้ส่วนตัวครับ”
หนุ่มสองคนเห็นชัดว่าไม่เชื่อ สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
“ออกมาตั้งแผงขายของ แต่ขนของใช้ส่วนตัวมาเต็มรถเข็นเลยเหรอครับ?”
“ต่อให้ไปเที่ยวหรือไปพักผ่อนก็ยังขนของมาไม่มากขนาดนี้เลย เอาอย่างนี้ ของใช้ประจำวันเก็บไว้ได้ เอาแค่วัตถุดิบกับเครื่องปรุงออกมาวางข้างบนก็พอ!”
เมื่อเห็นว่าผู้ตรวจสอบทั้งสองคนมีท่าทีแข็งกร้าว เจ้าของแผงจึงจำใจค่อย ๆ หยิบของบางส่วนออกมา โดยเลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องสำคัญ
ถึงจะเป็นเครื่องปรุงที่เขาคิดว่าปลอดภัยต่ออาหารที่สุดแล้ว แต่บนขวดก็ยังเต็มไปด้วยคราบมันและคราบสกปรก