เสียงของเขาแหบแห้งเจือความอัดอั้นใจอยู่เล็กน้อย หลังส่งข้อความเสียงไปแล้ว เขาก็เปิดฟังซ้ำหลายรอบ จนรู้สึกพอใจแล้วถึงไม่ได้กดยกเลิก
ไม่นาน ฟางหรูก็ส่งข้อความกลับมา เสียงยังคงอ่อนหวานมีเสน่ห์เหมือนเดิม ฟังแล้วชวนให้ใจคันยุบยิบ แม้แต่อาการเจ็บปวดทั่วร่างกายก็คล้ายจะทุเลาลงไม่น้อย
“พี่เจิ้ง เรื่องของพี่ฉันเก็บมาใส่ใจตลอดนะคะ ถึงช่วงนี้คุณลุงคุณป้าจะยังไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของฉันไม่ได้ แต่ฉันเช่าบ้านอีกหลังไว้ให้พวกท่านแล้ว ถ้าพี่ไม่รังเกียจ ก็พาคุณลุงคุณป้าไปอยู่ที่นั่นได้เลยค่ะ”
“อ้อ ฉันออกค่าเช่าล่วงหน้าให้หนึ่งเดือนแล้วนะคะ พอครบเดือน ถ้าพวกพี่ยังอยากอยู่ต่อก็ต้องหาทางกันเองแล้ว”
“พี่เจิ้งก็รู้ใช่ไหมคะว่า เงินเดือนฉันแต่ละเดือนถึงจะมีหลายล้าน แต่พอได้เงินมาก็เอาไปลงกับแพลตฟอร์มจนหมด เพราะยิ่งเราขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้น ทุกคนก็ยิ่งได้ส่วนแบ่งมากขึ้น ในฐานะผู้ก่อตั้ง ฉันก็ต้องทุ่มเทมากกว่าคนอื่น พี่เจิ้งว่าจริงไหมคะ?”
พอได้ยินว่าฟางหรูลงทุนเพิ่มไปอีกหลายล้านในเดือนนี้ เจิ้งซือหยวนก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ทุกครั้งที่มีเงินไหลเข้าแพลตฟอร์มเพิ่มขึ้นหนึ่งล้าน ส่วนแบ่งของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งในพัน หมายความว่าเดือนหน้าเขาจะได้เงินส่วนแบ่งเพิ่มอีกพันกว่าบาท
เงินพันกว่าบาทนี้พอให้พ่อแม่ของเขากินอยู่ในชนบทได้สามเดือน
ถ้าฟางหรูลงทุนเพิ่มเดือนละหลายล้านต่อเนื่องกันสิบสองเดือน ส่วนแบ่งของเขาในแต่ละเดือนก็จะเพิ่มเป็นหมื่นกว่าบาทได้เหมือนกัน