“ที่นี่ไม่มีผู้บริหารแซ่ฟางนะคะ คุณลุงมาผิดที่หรือเปล่าคะ”
เจิ้งซือหยวนดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เสื้อผ้าการแต่งกายก็ช่วยเสริมบุคลิกของเขาให้โดดเด่น
พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์เห็นเขามั่นอกมั่นใจ จึงโทรศัพท์ไปสอบถามฝ่ายบุคคล
เผื่อว่าบริษัทจะมีผู้บริหารคนใหม่มาประจำการ แต่พวกเธอกลับไม่ได้รับแจ้ง แบบนั้นไม่เท่ากับไปล่วงเกินเขาหรอกหรือ
หลังวางสาย พนักงานสาวทั้งสองจึงกล้ายืนยัน “คุณลุงคะ ที่นี่ไม่มีผู้บริหารแซ่ฟางจริง ๆ ค่ะ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว พวกหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”
เจิ้งซือหยวนกลับพูดว่า “ไม่เป็นไร พวกเธออายุยังน้อย ไม่เคยมีโอกาสพบปะผู้บริหารระดับสูงก็เป็นเรื่องปกติ ฉันจะโทรหาประธานฟางของพวกเธอก่อน เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง!”
พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ทั้งสองสบตากัน สีหน้าบ่งบอกถึงความจนใจเล็กน้อย
อะไรที่ว่าเป็นเรื่องปกติที่พวกเธอไม่มีโอกาสพบปะผู้บริหารระดับสูงกัน?
ผู้ชายคนนี้แต่งตัวดูภูมิฐานแท้ ๆ ทำไมพออ้าปากพูดถึงได้ดูถูกคนขนาดนี้ งานแรกของพวกเธอในวันเข้าทำงานก็คือทำความรู้จักผู้บริหารทุกคนในบริษัทต่างหาก!
พนักงานสาวทั้งสองถลึงตามองเขา เก็บข้าวของเตรียมกลับ แต่กลับถูกเจิ้งซือหยวนขวางไว้
“เดี๋ยวก่อน พวกเธออย่าเพิ่งไป รอฉันโทรหาประธานฟางก่อน ถึงตอนนั้นยังต้องรบกวนพวกเธอสองคนช่วยต้อนรับฉันด้วย!”
ยังไม่ทันที่ใครจะตอบ เจิ้งซือหยวนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฟางหรู
เสียงหวานหยาดเยิ้มดังมาจากปลายสายอย่างรวดเร็ว “พี่เจิ้ง มีอะไรหรือคะ โทรหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า”