รหัสผ่านผิด?
เจิ้งซือหยวนใจหายวาบ รีบกระทืบเท้าให้ไฟเซนเซอร์สว่างขึ้น
อาศัยแสงสีขาวซีดของไฟเซนเซอร์ เขากวาดตามองประตูบ้านขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่หลายรอบ
ที่นี่ไม่ผิดแน่
ตัวอักษรคำว่า “ฝู” กับกลอนคู่ที่คุ้นเคย แม้แต่รอยขีดข่วนและส่วนที่ชำรุดก็เหมือนกับในความทรงจำทุกอย่าง
สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ...
เหมือนว่ากลอนประตูใส่รหัสนี้จะดูใหม่ขึ้น
แต่เขาก็ไม่แน่ใจนัก
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง ลองกดรหัสใหม่หลายรอบ แต่ก็ยังขึ้นว่ารหัสผ่านผิด
พอกดรหัสผิดติดต่อกันหลายครั้ง ปฏิกิริยาแรกของเจิ้งซือหยวนก็คือรหัสกลอนประตูบ้านถูกเปลี่ยนแล้ว
เฉินอวี้หลานเป็นคนเปลี่ยนหรือ?
เธอทำเรื่องแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?
เจิ้งซือหยวนแค่นเสียง รู้สึกว่าตัวเองประเมินเฉินอวี้หลานสูงเกินไป ด้วยสมองอย่างเธอ ต่อให้เกิดใหม่อีกสักชาติก็คงคิดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนรหัสผ่าน
ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะกลอนประตูเสีย เลยอ่านรหัสไม่ออก
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเฉินอวี้หลาน อยากให้เธอออกมาเปิดประตูให้
เสียงเรียกเข้าดังได้สามวินาทีก็ถูกตัดสาย
เจิ้งซือหยวนขมวดคิ้ว ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้
ปกติเขาแทบไม่เคยติดต่อเฉินอวี้หลาน แต่เฉินอวี้หลานกลับเคยพูดกับเขาหลายครั้งว่าอยากให้ไปรับที่หน้าโรงงานหลังเลิกงาน
บางครั้งถึงกับโทรหาเขาตอนเที่ยง บอกว่าเพื่อนร่วมงานรอบตัวต่างก็ใช้เวลาพักกลางวันคุยกับคนในครอบครัวกันสักสองสามคำ
เธอกินข้าวเสร็จก็ว่าง ไม่มีใครคุยด้วย เลยทำได้แค่โทรหาเขา