ชิงอู่นำนางมาถึงเรือนแห่งหนึ่ง ด้านนอกมีผู้ดูแลเรือนเฝ้าอยู่สี่นาย ชิงอู่ตวัดมือทั้งสองออกไป ก้อนหินสี่ก้อนพุ่งเข้าปะทะอย่างแม่นยำ พวกเขาล้มลงสลบไปในทันที
ชิงอู่ลากพวกเขาไปนั่งพิงกำแพง ราวกับกำลังนั่งหลับอยู่ จากนั้นนางก็มิได้ใช้กุญแจไขประตู แต่กระโจนข้ามกำแพงเข้าไปโดยตรง
“คุณหนู เชิญทอดพระเนตร ทุกสิ่งล้วนอยู่ที่นี่แล้ว”
หลิ่วซื่อเยว่ยินดีปรีดายิ่งนัก นางแผ้วถางยุ้งฉางทั้งสิบแปดหลังและคลังสินค้าอีกสามหลังจนหมดสิ้น ไม่ว่าภายในจะบรรจุสิ่งใด ก็เก็บมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน
นางสำรวจดูทีละแห่ง จิตใจเบิกบานดั่งบุปผาผลิบาน ชิงอู่เองก็มิรู้ว่าแท้จริงคุณหนูของนางต้องการทำสิ่งใด สิ่งเหล่านี้มีอันใดน่าดูนัก
“คุณหนู เห็นพอแล้ว พวกเรารีบไปเถิด”
“ชิงอู่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตำหนักหนังสือของกัวฉางเฟิงอยู่แห่งใด”
“คุณหนู เหตุใดจึงถามถึงเรื่องนี้”
“ก็เพราะสงสัย อยากรู้ว่าตำหนักหนังสือของขุนนางเป็นเช่นไร ได้มาเยือนสักครั้งก็ยากเย็น เจ้าพาข้าไปดูหน่อยเถิด”
“คุณหนู เรากลับก่อนเถิด ข้าจะเล่าเรื่องตำหนักหนังสือของขุนนางให้คุณหนูฟังอย่างละเอียด”
“ไม่ได้ เจ้าจะเล่าได้ดีเพียงใด ก็สู้ข้าได้เห็นกับตาตนเองไม่ได้”
“คุณหนู ข้าหมดปัญญาจะขัดท่านแล้ว เหตุใดจึงอยากทอดพระเนตรทุกสิ่งทุกอย่าง”
“คนบ้านนอกความรู้น้อย ก็ย่อมอยากเปิดหูเปิดตาอยู่บ้าง
รีบเถิด พาข้าไปเร็วเข้า จะตอบแทนเจ้าด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่สิบห่อ”
“คุณหนู ตำหนักหนังสือมิได้อยู่ทางนี้ แต่อยู่คนละทิศ ตอนกลางวันที่ข้ามา ยามรักษาการณ์ตำหนักหนังสือยังคงเข้มงวดยิ่งนัก”
“เช่นนั้นเจ้ามั่นใจว่าจะพาข้าเข้าไปได้หรือไม่”
“คุณหนูอยากไป ข้าก็จะพาไป แต่ระหว่างนี้ท่านต้องฟังคำข้า”
“ไม่เป็นไร ไปเร็วเข้า”
ภายในเรือนแขวนตะเกียงไม่มอดลมไว้ ทั้งสองระมัดระวังหลบเลี่ยงหน่วยลาดตระเวน ประชิดตำหนักหนังสือ หน่วยลาดตระเวนจากหนึ่งกลุ่มเพิ่มเป็นสองกลุ่ม ลาดตระเวนสอดแทรกไปมา