หลิ่วซื่อเยว่กับพวกนางเฟิงเพิ่งกินข้าวเสร็จยังไม่ทันไป ชิงเย่ก็กลับมาแล้ว
“ชิงเย่ ในเมืองเป็นเช่นไรบ้าง”
“พวกชาวนาในเมืองก็เหมือนในหมู่บ้าน พ่อค้าในเมืองเองก็มีภาษีเพิ่มขึ้นหลายรายการ นอกจากภาษีการค้าที่เคยจ่ายแต่เดิม ยังต้องจ่ายภาษีประกอบการและภาษีใช้สอยที่ดินร้านค้าอีกด้วย
ภาษีการค้านั้นต้องจ่ายตายตัวทุกเดือน ส่วนภาษีประกอบการ ว่ากันว่าต้องตรวจบัญชีร้านค้า และเรียกเก็บถึงสองส่วน และภาษีใช้สอยที่ดินร้านค้าก็เก็บตามขนาดร้าน มาตรฐานหนึ่งคูหาเรียกเก็บสองตำลึง”
หลิ่วซื่อเยว่กับนางเฟิงพวกนางฟังแล้วล้วนตกตะลึง ราชสำนักนี่จะบีบคนให้ถึงตายชัด ๆ “พวกเจ้าคอยดูเถิด ทำเช่นนี้ต่อไปต้องเกิดความวุ่นวายเป็นแน่
ผู้ใหญ่บ้านได้ยินแล้วมีท่าทีอย่างไร”
“นางขมวดคิ้วพลางถอนหายใจ พอถึงปากหมู่บ้านนางก็ลงเดิน ข้าเห็นว่านางมุ่งหน้าไปทางบ้านของผู้อาวุโสตระกูล”
“ชิงเย่ ตอนนี้ข้าจะไปยังที่ว่าการอำเภอกับชิงอู่ เจ้าอยู่ดูแลบ้านให้ดี ปกป้องคนในบ้านด้วย”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
หลิ่วซื่อเยว่กับชิงอู่มาถึงที่ว่าการอำเภอ “คุณหนู พวกเราจะกลับจวนก่อน หรือไปที่ว่าการอำเภอเพื่อพบฮูหยินของท่านเจ้าเมืองก่อน”
“กลับจวนก่อน ค่อยไปสืบข่าวตามท้องถนน ดูว่าที่ว่าการอำเภอมีข่าวลืออะไรบ้าง”
ทั้งสองกลับมาถึงจวน ปลดเกวียนเทียมวัวลง ปลอมตัวแปลงโฉมแล้วก็ออกไปเดินบนถนน
พอทั้งสองก้าวขึ้นถนน ก็ได้ยินผู้คนล้วนกำลังถกเถียงเรื่องภาษีอากร พวกนางเข้าไปใกล้เพื่อฟัง แต่ก็ไม่มีข่าวอันใดเป็นประโยชน์ ทั้งสองจึงไปที่โรงน้ำชา
ในโรงน้ำชาผู้คนมากมาย นักเล่านิทานยังคงเล่าอย่างแข็งขัน ทว่าไม่มีผู้ใดตั้งใจฟังจริงจัง ทุกคนล้วนจับกลุ่มสองสามคนกระซิบกระซาบกันเบา ๆ “พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ การจัดเก็บภาษีครั้งนี้ให้กัวเซี่ยนเฉิงรับผิดชอบ ท่านเจ้าเมืองแม้อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวก็จนปัญญา ท่านเจ้าเมืองไม่เพียงส่งราชโองการจากราชสำนักมา ยังมีหนังสือลายมือตนเอง ระบุเจาะจงให้กัวเซี่ยนเฉิงเป็นผู้ควบคุมดูแลเรื่องนี้