เหล่าราษฎรที่ไม่รู้เรื่องราวรีบหาคนมาถาม “เฮ้ น้องท่าน นี่เกิดอันใดขึ้นหรือ เหตุใดผู้คนมากมายถึงจะไปกันเช่นนี้”
“พวกเจ้ายังมีจิตใจมาวางแผงขายผัก ข้าบอกให้พวกเจ้ารีบไปร่วมเรียกร้องความชอบธรรมกับพวกข้าเสียดีกว่า”
“เรียกร้องความชอบธรรมอันใดหรือ พวกข้าไม่รู้เรื่องเลย มิมีผู้ใดมารังแกพวกข้าเลย”
ชายผู้นั้นล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “ดูสิ ดูสิ ที่เขียนไว้บนนี้คืออะไร พวกเจ้าดูไม่ออกหรือ ยังไม่รีบตามไปอีก”
คนขายผักก็ล้วงกระดาษหลายแผ่นออกมาจากอก “น้องท่าน ตัวอักษรบนนี้พวกข้าไม่รู้จัก เจ้าช่วยบอกพวกข้าหน่อยเถิด”
“อนิจจา พวกเจ้าช่างเป็นอุปสรรคเสียจริง ขบวนคนกำลังจะออกไปไกลแล้ว
บนนี้เขียนไว้ว่าท่านเจ้าเมืองร่วมมือกับกัวฉางเฟิง เสนาบดีอำเภอ เสกสรรปั้นเรื่องแต่งตั้งอากรขึ้นใหม่ เพิ่มพูนภาระภาษี รีดไถทรัพย์สินจากราษฎร กดขี่ขูดรีดชาวบ้าน
ราชสำนักมิเคยต้องการเก็บอากรหนักหนาเช่นนั้นเลย ทั้งหมดล้วนเป็นอุบายของพวกมัน
เมืองเอกอื่นล้วนเก็บอากรตามธรรมเนียมราชสำนัก นั่นคืออากรข้าว มีเพียงตำบลตงผิงเท่านั้นที่ต้องเสียภาษีมากมายถึงเพียงนี้
พวกเจ้ายังคงอยู่ที่นี่ขายผัก เงินขายผักยังไม่พอเสียภาษี แล้วยังไม่รีบไปกับข้าเพื่อเรียกร้องความชอบธรรมอีกหรือ”
เหล่าราษฎรเมื่อได้ฟังก็ลุกฮือขึ้นทันที พวกเขาได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ ภาระภาษีที่หนักหนาสาหัสนั้นน่าหวาดหวั่น ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงนำผักจากบ้านมาที่อำเภอเรือนแต่เช้าตรู่ หวังว่าจะขายได้เงินมากขึ้นเพื่อนำกลับไปเสียภาษี
ราษฎรต่างพากันด่าว่าอย่างเกรี้ยวกราด ไอ้พวกใจดำพวกนี้ช่างกินคนไม่ทิ้งกระดูกจริงหนอ เราจำเป็นต้องไปเรียกร้องความชอบธรรม ยังจะให้ผู้คนมีทางอยู่รอดอีกหรือไม่
หน้าว่าการอำเภอมีนายเวรสองคนยืนอยู่ เมื่อเห็นฝูงชนมากมายมืดฟ้ามัวดินกำลังแปรออกมาและมุ่งหน้ามาทางนี้ ทั้งสองก็ตื่นตัวทันที ชักกระบี่ออกมา