โหมโรงอากรนานาประการ
หลิ่วซื่อเยว่ย้ำอีกครั้ง “ปาเยว่ ข้าพูดจาไม่เพราะไว้ก่อน เจ้าขอให้พวกข้าช่วยหาเรือนสู่ให้เจ้า ข้ากับพี่สาวใหญ่จะพยายามหาครอบครัวดี ๆ ให้สักครอบครัว แต่หลังจากอภิเษกแล้ว ชีวิตจะเป็นเช่นไร นั่นก็เป็นเรื่องของเจ้าเอง
หากภายภาคหน้าชีวิตไม่ดี อย่าได้มาปริปากโทษพวกข้า อย่ามาหาพวกข้า
แน่นอน ในฐานะพี่สาว น้องหญิงอภิเษก สินเดิมก็ต้องมี แต่เจ้าต้องยืนหยัดได้ด้วยตนเอง รักษาไว้ได้
อย่าให้คนตระกูลใหญ่มาบงการ อย่าให้ครอบครัวสามีรังแก ช่วยเจ้าได้ชั่วคราว แต่มิอาจช่วยเจ้าได้ชั่วชีวิต ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจความข้อนี้”
“ปาเยว่ พี่รองของเจ้าพูดถูกแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถิด พวกเราค่อยวางแผนในภายภาคหน้า”
ปาเยว่ออกไป เรียกเด็กสองคนให้กลับ เด็กสองคนมีสีหน้าไม่เต็มใจยิ่ง พวกเขามา แต่ไม่ได้ของกินอะไรเลย
หลิ่วซื่อเยว่มองพวกเขาออกจากลานบ้าน แล้วจึงกลับเข้าห้อง “พี่สาวใหญ่ พูดมาหลายคำ คงกระหายแล้ว พี่รินน้ำให้”
หลิ่วอีเยว่รู้สึกกระหายขึ้นมาจริง ๆ หลิ่วซื่อเยว่ออกไปรินน้ำ ตอนนี้เพียงนางอยู่บ้าน แต่ละวันจะให้พี่ใหญ่ดื่มน้ำพุสวรรค์เล็กน้อย
หลิ่วซื่อเยว่ยกน้ำมา วางบนตู้เล็กข้างเตียง ประคองพี่ใหญ่ขึ้นครึ่งนั่ง “พี่ใหญ่ มา ดื่มน้ำ”
หลิ่วอีเยว่ดื่มจากมือนาง หมดชามเล็กครึ่งอย่างสิ้นเกลี้ยง “น้องหญิงสอง ทุกครั้งที่ดื่มน้ำที่เจ้ายกให้ ล้วนรู้สึกสบายยิ่งนัก”
ซื่อเยว่หัวเราะร่วน “พี่ใหญ่ นี่พี่อคติรึเปล่า พวกเราล้วนดื่มน้ำเดียวกัน เหตุใดน้ำที่ข้ายกให้จึงรสดีเล่า ต้องเป็นเพราะพี่รักข้าผู้น้อง จึงแกล้งพูด”