หลิ่วปาเยว่พาเด็กสองคนไปที่บ้านของหลิ่วต้าหวั่ง ระหว่างทางเด็กทั้งสองเอ่ยถาม “อาเล็ก พวกเราไปบ้านท่านอารองจะมีของอร่อยหรือไม่ ชาวบ้านล้วนกล่าวว่าอาหารบ้านท่านอารองนั้นโอชา แต่ละมื้อมีเนื้อทุกครั้ง”
“ข้าไม่รู้ แต่พวกเจ้าอย่าซุกซน มิฉะนั้นอาจถูกไล่ตะเพิด”
“อาเล็ก ท่านว่าเหนียนให้พวกเราไปบ้านท่านอารอง หมายความว่าต่อไปพวกเราก็ไปได้ใช่หรือไม่”
เด็กสองคนซักถามตลอดทางจนมาถึงหน้าบ้านหลิ่วต้าหวั่ง
หลิ่วปาเยว่ทุบบานประตูเสียงดัง ผู้เปิดประตูคือหลิ่วหยูอวิ๋น เมื่อเห็นหลิ่วปาเยว่ยืนอยู่หน้าประตู ก็พอเดาได้ว่านางมาเพื่อสิ่งใด “ปาเยว่ เหตุใดเจ้าจึงมา”
“พี่สาวร่วมสกุล ข้ามาเยี่ยมพี่สาวใหญ่” เด็กสองคนชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านใน “พวกเรามาเยี่ยมท่านพี่สาวใหญ่ ท่านพี่รอง เหนียนให้พวกเรามา”
หลิ่วหยูอวิ๋นมิได้พาคนเข้าไปในเรือนทันที แต่ให้พวกนางรออยู่ด้านนอกก่อน
“ซื่อเยว่ ปาเยว่มาถึงแล้ว อยู่หน้าประตู ยังพาบุตรของท่านพี่ชิงเหอมาด้วยสองคน กล่าวว่ามาเยี่ยมพี่สาวใหญ่ เด็กสองคนว่าเหนียนให้พวกเขามา”
“ในเมื่อพวกนางมาเยี่ยมพี่สาวใหญ่ ก็ให้พวกนางไปเยี่ยม เมื่อเยี่ยมเสร็จแล้วก็ให้กลับไป พี่สาวใหญ่เฝ้าคิดถึงปาเยว่มาตลอด”
“ตกลง ข้าจะพาพวกนางไปเรือนของพี่สาวใหญ่เดี๋ยวนี้”
หลิ่วหยูอวิ๋นนำคนทั้งหลายเข้ามาในลานบ้าน หลิ่วปาเยว่และเด็กสองคนตาลุกวาว “อาเล็ก เรือนที่นี่งดงามยิ่งนัก งดงามกว่าเรือนของพวกเราเสียอีก”
หลิ่วปาเยว่ไม่สนใจเด็กทั้งสอง ตามหลิ่วหยูอวิ๋นไปจนถึงเรือนพักของหลิ่วอีเยว่ “พี่สาวใหญ่ ปาเยว่มาเยี่ยมท่านแล้ว”
หลิ่วอีเยว่ได้ยินว่าน้องสาวเล็กมา ในใจเปี่ยมสุขยิ่ง “น้องเล็ก เจ้ามาแล้วหรือ รีบนั่งข้างๆ เถิด” นางใช้มือตบเตียงเบาๆ