หลิ่วหยูอวิ๋นใช้นิ้วจิ้มหน้าผากหลิ่วซื่อเยว่ทีหนึ่ง “เจ้ายังมีหน้ามาถามอีก เจ้าน่ะหลับสบาย หลับเป็นสุข แต่เหยาเอ๋อร์ตกจากเตียงลงไปที่พื้น ร้องไห้เสียงดังขนาดนั้นเจ้าก็ไม่ได้ยิน
การเป็นแม่ของเจ้านี่ช่างสมควรแล้ว!”
หลิ่วซื่อเยว่ลุกพรวดนั่งขึ้น “อะไรนะ? ลูกตกพื้น รีบให้ข้าดูหน่อยว่าเป็นอะไรหรือไม่”
นางตบมือเล็กน้อย กางสองแขนออก เด็กน้อยพุ่งตัวเข้ามาในอ้อมกอดนางกระตือรือร้น "มาให้แม่ตรวจดู เจ้าหกล้มเจ็บตรงไหนหรือไม่!"
“ข้าตรวจดูแล้ว เด็กไม่เป็นไร ยังดีที่เตียงบ้านเราต่ำ แต่หลังจากนี้ถ้าเจ้าหลับก็อย่าเอาเด็กขึ้นเตียงด้วยจะดีกว่า เจ้าหลับไม่ค่อยรู้สึกตัว การเอาเด็กขึ้นเตียงด้วยนั้นอันตรายนัก”
“พี่สาวร่วมสกุล ไม่เป็นไร ต่อไปเวลาข้าหลับจะเอาไม้กั้นเตียงไว้ นางก็จะตกไม่ได้
ครั้งนี้ข้าประมาทไป ตอนหลับก็วางนางไว้ด้านในสุดแล้ว นางยังคลานไม่เป็น เหตุใดจึงตกจากเตียงได้?”
“นางคลานไม่เป็น แต่นางพลิกตัวได้ พลิกทีหนึ่งแล้วก็พลิกอีกที พลิกไปถึงขอบเตียงก็ตกพื้นน่ะสิ
ข้ามาบอกเรื่องหนึ่ง เมื่อครู่พ่อไปประชุมมา บอกว่าหน่วยงานจากที่ว่าการอำเภอมาแล้ว ให้ชาวบ้านไปเสียภาษีภายในสามวัน ครั้งนี้รายการเก็บภาษีมากมายนัก และภาษีก็หนักหน่วงยิ่ง”
“อ๋อ หน่วยจัดเก็บภาษีมาแล้ว เช่นนั้นก็เป็นราชโองการจากราชสำนัก ใครก็แก้ไขไม่ได้”
“พ่อบอกว่าภาษีพวกนั้นล้วนตั้งขึ้นมาอย่างเล่ห์เหลี่ยม เพื่อขูดรีดชาวบ้าน หาเหตุผลมาสนับสนุนไม่ได้เลย บอกว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าต้องเก็บภาษีไก่เป็ด เก็บภาษีฟืนไฟ แม้แต่เดินถนนยังต้องเก็บภาษี!”
“เจ้าว่าอะไรนะ? เดินถนนยังเก็บภาษี ทางการนี่จนคลั่งแล้วหรือ!”