หลิ่วซื่อเยว่ป้อนลูกจนอิ่ม วางลงบนเตียงนอน แล้วรีบนำที่ปั๊มน้ำนมมาจัดการตนเอง เสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว นางก็เตรียมต้มยา ตามคำสั่งแพทย์ น้ำยาสองชามต้มให้เหลือหนึ่งชาม ดื่มก่อนอาหารสามวันติดต่อกัน
ยาถูกต้มบนเตาแม่เหล็กไฟฟ้าด้วยไฟอ่อนเคี่ยวอย่างเชื่องช้า ยังไม่ทันที่ยาจะต้มเสร็จ ก็ได้ยินคนเรียกนางไปกินข้าว นางรีบอุ้มลูกออกจากมิติลับ เปิดประตู แสร้งทำเป็นงัวเงียคล้ายเพิ่งตื่น “หยูเสวี่ย ข้าไม่ไปกินแล้ว ขากลับได้กินซาลาเปาสองลูก ยังไม่หิวนัก ตอนนี้ง่วงยิ่ง ข้าขอพักสักหน่อย”
“ก็ได้ เจ้าไปพักเถิด ข้าจะบอกพวกนางเอง ให้เบาเสียงลง อย่ารบกวนพวกเจ้า”
หลิ่วซื่อเยว่ปิดประตู อุ้มลูกกลับเข้าไปในมิติลับอีกครั้ง ยาต้มได้ที่เกือบดีแล้ว รอให้เย็นลงก็ดื่มได้ หวังว่าอารองจะรีบกั้นห้องให้เสร็จ การไม่ใส่เสื้อรัดอกนี้ ช่างเหมือนคนเปลือยกายเหลือเกิน ทรมาณนัก รอให้มีพื้นที่ส่วนตัวของตนแล้ว ใส่เสื้อรัดอกก็ไม่ต้องกลัวความลับถูกเปิดเผย
ดื่มยาเสร็จ ครานี้นางก็ง่วงจริง ๆ แล้ว อุ้มลูกออกจากมิติลับ นอนลงบนเตียงหลับไป ลืมตาตื่นขึ้น ในห้องมืดทึบ เปิดประตูดู ท้องฟ้าใกล้พลบค่ำแล้ว จากครัวลอยกลิ่นหอมเย้ายวนมา
สักครู่หนึ่งมีคนเข้ามาหลายคน พวกเขาถือชามและตะเกียบมาด้วย หลิ่วฉือโถวก้าวเข้ามาก็พูดว่า “หอมจริงหนอ นี่ทำอะไรอร่อย ๆ หรือ”
หลิ่วโหย่วเถียนตบศีรษะบุตรชายตนทีหนึ่ง ใกล้จะแต่งเมียอยู่แล้ว ยังไม่รู้จักสำรวม หลิ่วฉือโถวหัวเราะฮิฮิ
ฝ่ายบุรุษจัดโต๊ะหนึ่ง ฝ่ายสตรี หลิ่วต้าหวั่งหาแผ่นไม้มาหนึ่งแผ่น สร้างเป็นโต๊ะชั่วคราว “พวกเจ้าพอใช้ไปก่อนเถิด”