หลิ่วต้าหวั่งนำของไปส่งให้บ้านหลิ่วโหย่วเถียนก่อน แล้วจึงไปส่งที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน เมื่อเขาไปถึง ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งตื่น เมื่อคืนนี้เหล้า 2 ชั่ง หลายคนดื่มเท่าไรก็ไม่หมด หากว่าเป็นปริมาณปกติของพวกเขา ย่อมไม่เพียงพอต่อการดื่มเป็นแน่ ทว่าเหล้าเมื่อคืนนี้แรงยิ่งนัก คาดว่าในไหยังคงเหลืออีกประมาณ 6-7 ตำลึง
มิแปลกที่พวกเขาจะเมา เหล้าในยุคโบราณนั้นมีดีกรีต่ำยิ่งนัก แต่ดีกรีของเหล้าตู้คังสูงถึง 50 กว่าดีกรี ผู้ใหญ่บ้านเห็นหลิ่วต้าหวั่งมา ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ต้าหวั่งเอ๋ย เหล้าเมื่อคืนนี้ดีจริง ๆ นี่ยังเป็นเหล้าที่ดีและหอมกลมกล่อมที่สุดที่ข้าเคยพบเห็น ในไหยังคงเหลืออยู่ไม่น้อย เจ้าจงเก็บรักษามันไว้ให้ดี คราวหน้าพวกเราค่อยมาดื่มด้วยกัน”
“ขอรับ ซื่อเยว่เพื่อเป็นการขอบคุณพวกท่าน ยังเตรียมของขวัญไว้ให้พวกท่านเป็นพิเศษด้วย เมื่อวานตั้งใจจะให้พวกท่านนำกลับมา แต่ว่าทุกคนเมาเสียก่อน วันนี้ข้าพอตื่นขึ้นมาก็นึกเรื่องนี้ได้ จึงรีบนำของมาส่งให้ กลัวว่าวางไว้ที่บ้านจะถูกพวกเด็ก ๆ ทำเสียหาย
มีเหล้าที่ดื่มเมื่อคืนนี้ไหเล็กหนึ่งใบ กับขนมอีกหนึ่งห่อ”
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มแย้มรับมา “เด็กสาวซื่อเย่วนางช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก ของขวัญนี้ข้ารับไว้
เมื่อวานข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่าจะปลูกเรือนให้เด็กสาวสักหลัง มีเรื่องนี้จริงหรือไม่”
“จริงขอรับ พี่เม่าฉวน ตอนนี้อากาศก็ร้อน พวกเด็ก ๆ เบียดเสียดกันอยู่ช่างไม่สะดวกสบายยิ่งนัก ข้าจึงคิดจะปลูกเรือนให้พวกนางแม่ลูกสักหลังที่ใหญ่หน่อย ให้พวกนางได้อยู่สบายขึ้น”
“ได้ เจ้าคิดจะเริ่มปลูกเมื่อใด ข้าเห็นในลานบ้านเจ้ากองอิฐดิบไว้ไม่น้อย หากยังไม่พอ ข้าที่นี่ก็ยังมีอยู่บ้าง ลากไปใช้ก่อนเถิด”
“ครานี้ข้ามาหาฮงเซิ่งน่ะ อยากให้เขาช่วยปลูก ไม่ทราบว่ามีเวลาหรือไม่”