หลิ่วซื่อเยว่ส่ายศีรษะ แสดงว่าไม่อาจร่วมมือได้ “เจ้าของร้าน หุยชุนถังในอำเภอหลิงสุ่ยกับที่อำเภอซื่อฟางเป็นสาขาเดียวกันหรือไม่”
“ใช่แล้ว เหตุใดหรือ นี่มีปัญหาอันใดหรือ”
“ข้าแต่แรกตั้งใจจะหาโรงหมอแห่งอื่นรับซื้อยาสมุนไพรที่ข้าเก็บมา หุยชุนถังที่อำเภอซื่อฟางข้าเคยถามแล้ว พวกเขาไม่รับยาสมุนไพรธรรมดา รับแต่โสมป่าแก่ เห็ดหลินจือ และของล้ำค่าทำนองนั้น ที่ไหนจะมีของล้ำค่าให้พวกเราเก็บมากมายถึงเพียงนั้น
พวกเขาบอกว่าหุยชุนถังมีช่องทางจัดซื้อตายตัว ไม่รับยาจากผู้ขายรายย่อย ข้ามาอำเภอครานี้ก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะ”
เจ้าของร้านหัวเราะเสียงดังอีกครา “ข้านึกว่าเรื่องใหญ่โตอันใด เรื่องนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ข้ารับประกันได้ว่า ยาสมุนไพรของเจ้าส่งมาที่หุยชุนถังอำเภอหลิงสุ่ย ตราบใดที่คุณภาพดี ไม่ว่ายาชนิดใด ข้าจะรับทั้งหมด เจ้าวางใจได้หรือยัง” เจ้าของร้านคิดในใจว่า แท้จริงนางรอข้าอยู่ตรงนี้เอง ต้องการให้ข้ารับซื้อยาของนาง แต่ไม่ยอมเอ่ยปากตรงๆ รอให้ข้าเป็นฝ่ายกล่าวก่อน หญิงสาวผู้นี้แม้ดูเผินๆ เป็นเพียงสตรีชาวชนบท แต่วาจาและการกระทำหาได้ด้อยไปกว่าสตรีตระกูลสูงศักดิ์เลย
“เช่นนั้นขอบคุณเจ้าของร้านยิ่ง ข้ามีทั้งหมดเพียงห้าไห ให้ท่านได้อย่างมากสามไห เหลือสองไหข้าต้องนำไปยังโรงหมออื่นดู”
“นี่เพราะเหตุใด หากเจ้าขายให้ข้าทั้งหมดไม่สะดวกกว่าหรือ”
“หากวันใดเจ้าของร้านได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ต้องจากอำเภอหลิงสุ่ยไป ข้ามิต้องกลับไปไม่มีที่ขายยาอีกหรือ”
เจ้าของร้านหัวเราะเสียงดังอีกหน หญิงสาวผู้นี้ช่างตรงไปตรงมา เขาชอบคบค้ากับผู้เช่นนี้ “ขอให้วาจามงคลของแม่นางสัมฤทธิ์ผล ข้าก็จะไม่คะยั้นคะยอ ต่อให้ข้าต้องจากที่นี่ ก็จะสั่งเสียผู้สืบทอดให้รับซื้อยาของเจ้าต่อไป”