ผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโสตระกูลย่างเท้าออกจากบ้านสกุลหลิ่วต้าหวั่งด้วยฝีเท้าที่เบาเป็นพิเศษ ใบหน้าแย้มรอยยิ้ม
“ท่านอา ขอบคุณยิ่งนัก” หลิ่วจินเซิงเอ่ยขอบคุณผู้อาวุโสตระกูลจากใจจริง
“จะขอบคุณไปไย พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน”
“หากมิใช่เพราะท่านเสนอชื่อ ข้าก็มิอาจได้รับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านนี้ หากมิใช่เพราะท่านชี้แนะ ข้าก็มิอาจทำหน้าที่ผู้ใหญ่บ้านได้ดี”
“นั่นก็เพราะเจ้าเด็กนี่มีความสามารถต่างหาก หากอยากขอบคุณข้าจริง ก็จงทำหน้าที่ผู้ใหญ่บ้านนี้ให้ดี นำพาชาวหมู่บ้านสกุลหลิ่วให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีงาม ส่งเสริมให้ตระกูลหลิ่วของเรารุ่งเรืองเฟื่องฟู
ให้บรรพชนของเราได้เห็นว่าลูกหลานของพวกเขามิใช่คนขี้ขลาด”
“ท่านอาวางใจเถิด ข้าจะมุ่งมั่นทำงานนี้ให้ดีแน่
ข้าอยากปรึกษาท่านก่อนเรื่องตัวบุคคลสำหรับสองเรื่องนี้ ในใจพวกเราควรมีแผนคร่าวๆ ไว้ก่อน”
“ได้ เช่นนั้นก็ตามข้ากลับบ้านไป ไปถึงบ้านค่อยว่ากัน”
ผู้อาวุโสตระกูลและผู้ใหญ่บ้านร่างรายชื่ออย่างคร่าวๆ เตรียมจะแจ้งให้ทุกคนทราบในวันรุ่งขึ้น ใครจะคาดคิดว่าคืนนั้นเองในหมู่บ้านก็เกิดเรื่องขึ้น
ยามวิกาล ทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลหลิ่วเงียบสงัด ชาวบ้านต่างเข้าสู่ห้วงนิทรา
ร่างดำเจ็ดแปดคนถือมีดพร้าและกระบอง ทำท่าลับๆ ล่อๆ หามบันไดมาถึงนอกกำแพงบ้านสกุลหลิ่วต้าหวั่งที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน วางบันไดพาดกำแพง ชายผู้หนึ่งปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างคล่องแคล่วตามบันได
เพราะกำแพงสูงเกินไป เขาไม่กล้ากระโดดลง เกรงจะบาดเจ็บตนเอง ทั้งยังเกรงจะรบกวนเจ้าของบ้าน จึงให้คนส่งบันไดให้เขา แล้วนำบันไดไปพาดด้านในกำแพงอีกครั้ง
แม้การเคลื่อนไหวของพวกเขาจะแผ่วเบายิ่ง แต่ก็ยังรบกวนชิงอู่และชิงเย่ในเรือน ทั้งสองฝึกวรยุทธ์มาจึงหูตื่นไวกว่าคนทั่วไป ทั้งยังได้ดื่มน้ำพุสวรรค์ แม้เพียงเสียงแผ่วเบาเพียงน้อยพวกเขาก็ได้ยิน