หลิ่วถานต้านกับหลิ่วต้าฉุยได้ยินว่าต้องเชิญผู้ใหญ่บ้านกับผู้อาวุโสตระกูล ก็รู้ดีว่าผู้ใหญ่บ้านหลิ่วจินเซิงตอนนี้ใจดำเพียงใด ครอบครัวพวกเขาที่ไม่ได้ร่วมซ่อมถนน หลิ่วจินเซิงไม่ยอมรับซื้อผลแดงจากพวกเขา แม้พวกเขาจะแบกผลไม้ไปถึงบ้าน ก็ถูกโยนทิ้งออกมา ไม่เห็นแก่ความเป็นญาติร่วมตระกูลเลยสักนิด
พวกเขารู้ดีว่า ถ้าผู้ใหญ่บ้านกับผู้อาวุโสตระกูลมาที่นี่ พวกตนต้องเจอดีแน่
“ท่านอาต้าหวั่ง ซื่อเยว่ พวกเราล้วนเป็นคนตระกูลเดียวกัน ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้
ครั้งนี้พวกเราหลงผิดชั่วครู่ ถูกความโลภบังตา ทำเรื่องผิดพลาด จะตีจะลงโทษอย่างไร ก็ยอมให้จัดการ เราจะไม่พร่ำบ่นสักคำ ขออย่าเชิญผู้ใหญ่บ้านกับผู้อาวุโสตระกูลมาเลย”
ทั้งสองพูดจบก็โขกศีรษะจนดังโครม แต่ไม่มีใครสนใจ จะโขกก็โขกไป หยูเสวี่ยกับหยูอวี่พี่น้องคู่นี้วิ่งออกไปตามคนตั้งแต่แรกแล้ว
วันนี้ฟ้าแจ่มใส ไร้เมฆา ดวงตะวันสีทองทอแสงส่องพื้นพิภพ ฝูงนกบนกิ่งไม้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วไม่หยุด เมื่อฟังแล้วให้ความรู้สึกสดชื่นเบิกบานใจยิ่งนัก
เมื่อวานผู้ใหญ่บ้านกับผู้อาวุโสตระกูลหารือกันเสร็จ ทั้งสองหัวเราะอย่างเปิดอก ดูท่าวงศ์สกุลหลิ่วจะเจริญรุ่งเรืองในอีกไม่ช้า
ทั้งคู่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับยามค่ำ พูดคุยกับภรรยาบนเตียง ฝันถึงอนาคตอันงดงาม
ภรรยาผู้อาวุโสตระกูลเห็นสามียิ้มแฉ่งทั้งวัน ก็เอ่ยอย่างขบขันว่า “อยู่กับเจ้ามาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยเห็นเจ้าดีใจถึงเพียงนี้”
“เจ้าบอกว่าข้าจะไม่ดีใจได้อย่างไร วงศ์สกุลหลิ่วของเราออกคนเก่งคนหนึ่ง จะนำพาคนทั้งตระกูลไปสร้างฐานะ สร้างหนทางใหม่