ผู้ใหญ่บ้านหาได้คิดจะยุ่งกับคนเช่นนี้ไม่ เจ้าหน้าที่รีบจับตัวผู้อาวุโสหลิ่วออกมา จะนำตัวไปคุมขังยังคุกใต้ถุนที่ว่าการอำเภอ
ผู้อาวุโสหลิ่วมองออกว่าหลบเลี่ยงมิพ้น หากต้องถูกขังในคุกเข้าจริง ๆ มิเพียงต้องเปลืองเงินเพิ่ม ยังต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่างหาก เขาจึงกัดฟันตัดสินใจ สมบัติติดตัวก้อนสุดท้ายที่เก็บไว้ยามแก่ จำต้องงัดออกมาใช้แล้ว
เดิมทีทุกคนล้วนไร้ธัญญาหาร ต่างจ่ายเป็นเงินแท่งทั้งสิ้น ครั้นเจ้าหน้าที่จากไป ต่างก็ร่ำไห้ด้วยความทุกข์ระทม “ชีวิตต่อแต่นี้จะอยู่กันอย่างไรเล่า? ท่านเง็กเซียน ได้โปรดลืมพระเนตรลงบ้างเถิด! สงสารพวกข้าราษฎร์ยากไร้ด้วยเถิด! โปรดชี้ทางสว่างให้สักหนทางเถิด!”
ภายในหมู่บ้านหม่นหมองต่อเนื่องหลายวัน ใบบนหน้าผู้คนไร้รอยยิ้ม ออกประตูพบหน้ากันก็ไม่ทักถาม
หลิ่วซื่อเยว่มองเห็นว่าฤกษ์งามยามดีมาถึง ถึงคราวต้องลงมือแล้ว นางบัดนี้เป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง มีเงินมีข้าว มีกระทั่งอาวุธ หากมีโอกาสไปยังเมืองเอก เจ้าเมืองคนนั้นก็จะละเว้นมิได้ ไม่ว่าพวกเจ้าจะหนุนหลังผู้ใด เป็นคนของใคร ล้วนมิอาจปฏิบัติต่อราษฎรเยี่ยงมิใช่คน
ราษฎรคือพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูพวกเขา มินอบน้อมต่อพ่อแม่ผู้ค้ำชู ต้องถูกฟ้าผ่าตาย
“หยูเสวี่ย เจ้าไปในหมู่บ้านเชิญผู้อาวุโสสกุลและผู้ใหญ่บ้านมาที บอกว่าข้ามีเรื่องขอหารือ
หยูอวี่ เจ้าไปเชิญพี่สือโถวมานี่”
มิทันนาน ผู้อาวุโสสกุลและผู้ใหญ่บ้านก็มาถึงติดกัน “ท่านปู่ผู้อาวุโส น้าผู้ใหญ่บ้าน พวกท่านมาแล้ว เชิญนั่งเร็วเข้า ดื่มน้ำชาสักถ้วยก่อน”
“แม่หนู เจ้าตามพวกเรามามีอันใดรึ?”
“ท่านปู่ผู้อาวุโสอย่าเพิ่งร้อนใจ พวกท่านดื่มชาก่อนเถิด รอพี่สือโถวมาแล้วข้าจะว่าพร้อมกัน”