คนนำเก้าอี้มาแล้ว ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ทันนั่ง กลับสาวเท้าเข้าไปถีบหลิ่วต้าฉุยและหลิ่วเถี่ยต้านคนละหนึ่งที จนทั้งสองล้มคว่ำลงกับพื้น ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้
“เรื่องมันเป็นเช่นไรกันแน่? พวกเจ้าจงบอกข้าให้ละเอียด”
“ชิงอู่ เจ้าเล่ามา”
ชิงอู่จึงเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้อย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ
“ท่านอา ผู้ใหญ่บ้าน ท่านคงได้ยินชัดแล้วใช่หรือไม่? คนพวกนี้มิเพียงคิดลักทรัพย์สินในบ้านข้า ยังคิดทำร้ายพวกเราสองพี่น้อง หากพวกเรามิทันรู้ตัวก่อน เกรงว่าคงตกอยู่ในเงื้อมมือคนชั่วพวกนี้แล้ว
ที่น่าโมโหยวดิ่งคือหลิ่วเถี่ยต้านกับหลิ่วต้าฉุย กลับสมคบกับคนนอกมาทำร้ายคนในหมู่บ้าน ครั้งนี้พวกมันทำร้ายบ้านข้าได้ ไม่แน่สักวันก็อาจไปทำร้ายครอบครัวอื่น โดยเฉพาะครอบครัวที่ฐานะดีและมีบุตรสาว
หากชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านในหมู่บ้านดีขึ้น แล้วมีคนในหมู่บ้านคอยสมรู้ร่วมคิดกับพวกมัน เข้ามาในหมู่บ้านก็เหมือนเดินตลาด อยากได้สิ่งของบ้านใครก็หยิบไปตามอำเภอใจ
เช่นนี้แล้วหมู่บ้านจะสงบสุขได้อย่างไร? ทรัพย์สินที่ทุกคนอุตส่าห์หาเลี้ยงชีพมาจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง หากถูกผู้อื่นแย่งชิงไป ยังสู้ล้มตัวนอนหลับอยู่ในเรือนเสียยังดีกว่า!
ท่านอา ผู้ใหญ่บ้าน ท่านว่าข้ากล่าวถูกหรือไม่?
คนพวกนี้ เดิมทีข้าคิดจะส่งตัวให้ทางการไปเสียเลย แต่เรื่องมันเกิดในหมู่บ้าน ต้องรอฟังความคิดเห็นของท่านผู้ใหญ่บ้านด้วย”
เมื่อคืนนี้ที่บ้านหลิ่วต้าหวั่งเกิดเรื่องวุ่นวายไม่น้อย ชาวบ้านใกล้เรือนเคียงหลายครัวก็ได้ยินเช่นกัน กำลังชั่งใจว่าจะออกไปดูดีหรือไม่ พอตัดสินใจจะออกไปดู ยังเดินไปไม่ถึงหน้าประตูบ้านต้าหวั่ง เสียงก็เงียบไปเสียแล้ว