พ่อบ้านเอ่ยกับคนทั้งสองที่มาว่า “พวกเจ้าเข้าไปดูเถิด นางทั้งสองเป็นเช่นใด เหตุใดจึงปลุกไม่ตื่น”
สาวใช้สองนางเข้าไป ค่อย ๆ ดันร่างที่กำลังหลับสนิทของทั้งสอง ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ออกแรงเขย่าอยู่หลายครั้ง ทั้งสองจึงฟื้นตื่น
พอตื่นก็จับคอ “พวกเจ้าสองคนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ยังไม่ทันที่สาวใช้ทั้งสองจะตอบ พ่อบ้านก็เอ่ยขึ้นก่อน “นี่เวลาใดกันแล้ว เหตุใดพวกเจ้ายังไม่ตื่น วันนี้เกิดอะไรขึ้น พวกเจ้าจงไปดูท่านเศรษฐีก่อน ข้ามีเรื่องต้องเรียนรายงาน”
สาวใช้คนสนิทสองคนของฮูหยินลุกขึ้นทันที เข้าไปด้านใน พบท่านเศรษฐีและฮูหยินยังมิได้ตื่นนอน ทั้งสองร้องเรียกเบา ๆ “ท่านเศรษฐี ท่านเศรษฐี”
บนเตียงไร้ปฏิกิริยาใด ๆ คนทั้งสองสบตากัน รู้สึกว่าสถานการณ์ผิดปกติเล็กน้อย จึงเปิดม่านขึ้นทันที อดอุทานด้วยความตกใจมิได้ “อ๊ะ~”
คนหนึ่งถึงกับตกใจหมดสติไป อีกคนเดินโซซัดโซเซออกไป “ท่านเศรษฐี ท่านเศรษฐี......”
พ่อบ้านพุ่งเข้าไปทันที ก็เห็นกัวฉางเฟิงดวงตาเบิกโพลง สภาพตายน่าสะพรึงยิ่งนัก หลูซื่อ ซึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ ถูกเสียงกรีดร้องปลุกให้ตื่น พอดีกำลังจะลืมตาแล้วโมโห เมื่อเห็นพ่อบ้านยืนอยู่ข้างเตียง นางเพิ่งจะเอ่ยว่าเหตุใดท่านถึงอยู่ที่นี่ ก็เห็นกัวฉางเฟิงดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าบิดเบี้ยว
หลูซื่อพูดตะกุกตะกัก “นี่ นี่ มันเกิดอะไรขึ้น”
พ่อบ้านก็ได้สติกลับมา “ฮูหยิน ท่านเศรษฐีถูกคนฆ่า
พวกเจ้าช่วยประคองฮูหยินออกไปก่อน ทุกสิ่งในนี้อย่าได้แตะต้อง”
พ่อบ้านออกไปทันที “มีคนอยู่หรือไม่ ท่านเศรษฐีถูกลอบสังหาร รีบออกตามหาให้ข้า” ทั่วทั้งจวนกัวอลหม่าน ผู้คนออกค้นหาทั่วทุกสารทิศ