ชิงอู่และชิงเย่จับปกเสื้อด้านหลังของพวกเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เสื้อรัดจนหลิ่วซื่อเยว่เหลือกตาค้าง "หยุด หยุดเถิด ข้าจะถูกรัดตายอยู่แล้ว"
"ท่านอารอง ผูกเข็มขัดไว้ใต้รักแร้ ข้าผูกสัมภาระไว้กับตัว เช่นนี้ก็ไม่รัดคอแล้ว"
"คุณหนู วิธีนี้ดีนัก!"
ครั้งนี้ชิงอู่และชิงเย่จับได้มั่นคงกว่าเดิม วิ่งได้เร็วยิ่งกว่าเก่า
หลิ่วซื่อเยว่รู้สึกตนเสมือนกำลังโบยบิน แม้แต่หลิ่วต้าหวั่งก็ตกใจจนหลับตาปี๋
ว้าว! นี่หรือคือวิชาตัวเบาในตำนาน ทั้งเท่ทั้งสง่างามนัก นี่ต่างหากคือวรยุทธ์ที่แท้จริง ฝีมือเล็กน้อยของข้าเปรียบดั่งสามขาแมว มิอาจเทียบเคียงได้
หากคนทั้งสองนี้อยู่ในยุคสมัยของข้า คงรุ่งโรจน์ดุจปลาแหวกว่ายในวารี เป็นดั่งประมุขแห่งยุทธภพเป็นแน่
พวกนางไปถึงอีกฟากของภูเขาได้โดยเร็ว ชิงอู่วางต้าหวั่งลง ชิงเย่วางหลิ่วซื่อเยว่ลง ชิงอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "คุณหนู ขอท่านและท่านพ่อพักอยู่ที่นี่ก่อน ข้าต้องปรับลมหายใจนั่งสมาธิ"
"คุณหนู ข้าเองก็ต้องนั่งสมาธิปรับลมหายใจ คุณหนูและท่านพ่อช่วยเฝ้ามองรอบข้างให้พวกข้าด้วย"
ทั้งสองนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นในทันที หลับตาสนิท ฝ่ามือประกบทับกันไว้หน้าอก นี่พวกนางกำลังฝึกฝนพลังภายในหรือไม่ วิชายุทธ์กำลังจะก้าวทะลุขอบเขตหนึ่ง ดั่งที่แสดงในละครทีวี ข้ากลายเป็นผู้คุ้มครองธรรมของพวกนาง
ล่วงไปครึ่งชั่วยาม ทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เครื่องนุ่งห่มชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ร่างกายที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
ชิงอู่ลืมตา เช็ดเหงื่อบนใบหน้าด้วยชายแขนเสื้อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ขาทั้งสองที่ไขว้กันออกแรงก็ลุกขึ้นยืน