หลิ่วซื่อเยว่และหยูเสวี่ยออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน สองพี่น้องเดินกลับบ้านพลางสนทนากันไปตลอดทาง “หยูเสวี่ย เจ้าอยากค้าขายมิใช่หรือ ต่อไปหากข้าออกไปข้างนอกก็จะพาเจ้าไปด้วย เจ้าจะได้เปิดหูเปิดตา ฝึกปรือการติดต่อผู้คน ดูว่าผู้อื่นเขาค้าขายกันอย่างไร
ในฐานะพ่อค้า สายตาที่ใช้มองคนและความเฉียบคมในการรับรู้โอกาสทางการค้านั้นสำคัญยิ่ง การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวมักจะชี้เป็นชี้ตายให้กับตัวเจ้า”
“ต่อไปข้าจะติดตามท่านไปดูไปเรียนรู้ให้มาก จะได้เรียนรู้การค้าขายด้วยตนเองเร็ว ๆ”
“การเรียนของเจ้าก็ห้ามทอดทิ้ง น้องเล็กทั้งสองยังเรียนได้ดีกว่าเจ้าอีก”
“อืม ข้าจะพยายาม”
“อยู่บ้านเจ้าต้องคอยช่วยเหลือพี่สาวใหญ่ให้มาก อันที่จริงนี่คือจุดเริ่มต้นการค้าขายของเจ้า ต้องเรียนรู้การจัดการบัญชี จัดการผู้คน เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วค่อย ๆ เติบโตขึ้น
เรื่องที่พูดกับผู้ใหญ่บ้านเมื่อครู่ เจ้ากลับไปบอกพี่สาวใหญ่ ส่วนข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว”
“อืม ข้าจำไว้หมดแล้ว จะบอกพี่สาวใหญ่ให้กระจ่าง”
“เวลาทำสิ่งใด อย่ามุทะลุทำโดยไม่คิด ต้องใช้สมองให้มาก
เจ้าทราบหรือไม่ว่าเมื่อครู่เหตุใดข้าจึงให้ภรรยาผู้ใหญ่บ้านมาทำงานที่บ้านเรา แล้วก็เรื่องรับซื้อผลแดงจากคนต่างหมู่บ้าน ให้ผู้ใหญ่บ้านจัดการเอาเอง”
“เพราะบ้านเราขาดคน ผู้ใหญ่บ้านมีคำพูดที่มีน้ำหนัก คนต่างหมู่บ้านจึงไม่กล้าก่อเรื่อง”
“บ้านเราขาดคนทำงานหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับพวกเราเอง เจ้ากลับไปไตร่ตรองให้ดีเถิด สองวันนี้ให้คำตอบข้า”
ค่ำวันนั้น หลิ่วซื่อเยว่ได้บอกกับสามพี่น้อง หยูอวิ๋น หยูเสวี่ย หยูอวี่ ว่าพวกนางจะออกเดินทางไปเยี่ยมพี่สาวอีเยว่
ฟ้ายังไม่ทันสาง หลิ่วหยูอวิ๋นก็ถือตะเกียงน้ำมันไปที่ครัว เริ่มลงมือทำขนมปังและต้มโจ๊ก นางเป็นพี่สาวใหญ่ จึงคิดและแบกรับทุกอย่างมากที่สุด