บุรุษหลายคนสบตากัน พวกเขาล้วนทราบดีว่าภรรยาของสือต้าซานนั้นถูกซื้อมา และตัดขาดกับครอบครัวเดิมมานานแล้ว เหตุใดคนในครอบครัวเดิมของนางจึงมาตามหา?
“บุตรสาวของท่านนามว่ากระไร? พวกท่านอยู่หมู่บ้านใด?”
“บุตรสาวของข้านามว่าหลิ่วอีเยว่ พวกเราเป็นคนหมู่บ้านสกุลหลิ่ว อำเภอซื่อฟาง”
คนเหล่านั้นได้ฟังก็ตรงกันหมด “ท่านจงตามข้ามา ข้าจะนำทางพวกท่านไป”
“ท่านพี่เฮยหู่ พวกเราควรบอกสือต้าซานให้ทราบก่อนหรือไม่?”
“ไม่จำเป็น ทุกคนจงกลับไปเถิด”
หลิ่วซื่อเยว่ตามผู้ที่ถูกเรียกว่าเฮยหู่เข้าไปในหมู่บ้าน เดินวกไปวนมาจนถึงหน้าเรือนหินหลังหนึ่ง นางชี้นิ้วไป “เห็นหรือไม่ หลังนั้นคือบ้านของสือต้าซาน”
หลิ่วซื่อเยว่สังเกตเห็นหมู่บ้านนี้ตั้งแต่ครู่แล้ว ที่นี่ผู้คนอยู่อาศัยอย่างกระจัดกระจาย บ้านหนึ่งอยู่ตรงนี้ อีกบ้านอยู่ตรงนั้น มีเพียงไม่กี่ครอบครัวที่รวมกันอยู่
หลิ่วซื่อเยว่และพวกเดินมาถึงหน้าประตูเรือน ประตูเรือนปิดสนิท ภายในมีเสียงเด็กพูดดังขึ้น “อีหญิงชั่วช้า เหตุใดยังไม่รีบไปทำกับข้าวอีกรอท่านอารองสามกลับมา จักฟาดเจ้าให้ตาย
เจ้าอย่าคิดเกียจคร้านหรือคิดหลบหนี!”
“เถี่ยหนิว เจ้าทำเช่นนี้ต่อข้ามิได้ ข้าเป็นมารดาแท้ ๆ ของเจ้านะ”
“เหอะ ท่านพ่อว่าเจ้าคือหญิงชั่ว สามวันมิได้เฆี่ยนก็จักขึ้นหลังคารื้อกระเบื้อง”
ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันขมวดคิ้ว เกิดสิ่งใดขึ้น?
หลิ่วต้าหวั่งผลักประตูเข้าไป ประตูมีกลอนอยู่ด้านใน เขาจึงตบประตูเสียงดังสองสามที “ในเรือนมีผู้ใดอยู่หรือไม่?”
ดวงตาคู่เล็กคอยลอดผ่านร่องประตู “พวกเจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงมาบ้านข้า?”
“เด็กน้อย บิดาของเจ้าสือต้าซานใช่หรือไม่? มารดาของเจ้าคือหลิ่วอีเยว่ใช่หรือไม่?”