หลิ่วซื่อเยว่ตั้งใจฟังหลิ่วต้าหวั่งกล่าว “ท่านอารอง ฟังท่านกล่าวเช่นนี้ ข้ายิ่งเป็นกังวล หรือไม่พรุ่งนี้พวกเราไปกันเถิด”
“มีเพียงเราสองคนไปย่อมไม่ได้ ต้องเรียกคนไปด้วย หากเจรจาไม่ลงตัวเกิดการปะทะขึ้น พวกเราไร้ซึ่งผู้ช่วยเหลือ มิเท่ากับถูกตีเสียเปล่าหรือ”
“ท่านอารอง ข้ากล่าวแล้ว เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับ ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้ หากเกิดการปะทะขึ้นจริง ข้ามีแผนการของข้า ท่านอารองไม่ต้องกังวล
ชิงอู่ ชิงอี้ ท่านอย่ามองว่าพวกนางเป็นเพียงสตรีสองคน ฝีมือวรยุทธของนางนั้นยอดเยี่ยม รับมือชาวบ้านหมู่หนึ่งได้อย่างเหลือเฟือ”
“ตกลง เช่นนั้นพวกเราเช้าตรู่วันพรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง เมืองชิงสุ่ยห่างจากที่นี่นัก หนึ่งวันเดินทางย่อมกลับมาในวันเดียวไม่ได้”
“ท่านแม่ หากพวกเราสองสามวันยังไม่กลับมา ท่านอย่าได้กังวล ย่อมเป็นเพราะเรื่องราวยังจัดการไม่เสร็จ”
“มีเพียงพวกเจ้าสี่คนไป ข้ายังคงไม่วางใจ เด็กสาวทั้งสองนางนั้นแม้ฝีมือดี แต่ก็ต้านทานคนมากไม่ไหว ล้วนกล่าวกันว่า หมัดเดียวสู้สี่มือไม่ได้ วีรบุรุษต้านฝูงหมาป่าไม่ไหว
เจ้าไม่ต้องการให้คนในหมู่บ้านรู้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ไปตามท่านน้าของเจ้าพวกนั้นมาเถิด ให้พวกเขาช่วยเหลือย่อมไม่มีปัญหา”
“ไม่ต้อง ท่านแม่ฟังข้าเถิด ไม่เป็นไร”
“อย่างมากสามวัน หากพวกเจ้ายังไม่กลับมา ข้าจะไปตามคน”
“ตกลง หากสามวันพวกเรายังไม่กลับมา ท่านแม่ให้หยูอวี่ไปที่เรือนเมฆาในอำเภอตามหนิงเซียงและฮูหยินเมฆา พวกนางรู้ว่าต้องทำเช่นไร
ข้าทิ้งรถม้าไว้หนึ่งคัน หยูอวี่น้อยขับรถม้าเป็น”
“หยูอวี่น้อยขับรถม้าเป็น เหตุใดข้าไม่รู้!”
“ตอนที่ท่านแม่หมดสติไม่รู้สึกตัว รักษาตัวอยู่ที่อำเภอ หยูอวี่เรียนรู้มาจากอาจารย์ของนาง”