หลิ่วปาเยว่เพิ่งก้าวเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงด่าของหวงหลานฮวา “พวกเจ้าทุกคนทำตัวเป็นบรรพชนมีชีวิต งานในบ้านนอกบ้านล้วนอาศัยข้าเพียงคนเดียว หากวันใดข้าถูกเหนื่อยตายไป ดูซิว่าพวกเจ้าจะพึ่งพาผู้ใด”
นับตั้งแต่ถูกหลิ่วต้าหู่ตบตี ระยะนี้หวงหลานฮวาจึงมีโทสะแรงกล้านัก เห็นใครก็ด่า คนในครอบครัวล้วนไม่กล้าล่วงเกินนาง บัดนี้นางคือเสาหลักของครอบครัว
“พวกเจ้าสองคนหยุดอยู่ตรงนั้นก่อน ออกไปตั้งครึ่งวันทำไมฟืนถึงได้เพียงแค่นี้ หรือไปแอบอู้ที่ไหนมาอีก”
“ท่านย่า พวกเราไม่ได้ทำ ฟืนบนเขาตอนนี้คนเก็บกันมาก อาเล็กบอกว่าพรุ่งนี้จะพาพวกเราไปเก็บไกลออกไป เมื่อครู่ระหว่างทางกลับพบพี่ใหญ่กับพี่รองเพคะ”
“พี่ใหญ่พี่รองอะไรกัน คนไหนคือพี่ใหญ่ คนไหนคือพี่รอง”
“ปาเยว่ เจ้าว่ามา”
“เมื่อครู่พบท่านพี่รองพาท่านพี่ใหญ่กลับมา และท่านพี่ใหญ่ดูเหมือนจะป่วยหนักนัก”
“เจ้าหมายความว่าซื่อเยว่พาอีเยว่พี่สาวใหญ่ของเจ้ากลับมา เจ้าดูแน่ชัดแล้วหรือ”
“แน่ชัดเจ้าค่ะ พวกเรายังพูดคุยกันด้วย”
“ท่านย่า พี่ใหญ่พูดว่า ‘น้องเล็ก ข้าคือพี่ใหญ่’”
“พูดเพียงเท่านี้ ไม่ได้เอ่ยถึงสิ่งอื่นอีกหรือ”
“ไม่มีเจ้าค่ะ”
“เจ้าช่างไร้ประโยชน์เสียจริง มีปากไว้ทำอะไรกัน ยังไม่ทันถามนางเลยว่าเหตุใดจึงกลับมา
รีบไป ๆ อย่ามายืนขวางหูขวางตาข้าอยู่ตรงนี้”
หวงหลานฮวาคิดไม่ตก เมื่อสองสามวันก่อนสือต้าซานไม่เพิ่งมาขอหนังสือตัดบิดาไปหรอกรึ เหตุใดนางจึงกลับมาได้เล่า อีกครู่หนึ่งนางต้องออกไปสืบเสาะฟังข่าว ดูว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้น
หลังจากกินอาหารกลางวัน หวงหลานฮวาก็ไปสืบข่าวในหมู่บ้าน นางออกจากบ้านมุ่งไปทางต้นหลิวใหญ่ ยังไปไม่ถึงก็พบสตรีชาวบ้านหลายคน
“แหม นี่ไม่ใช่หลานฮวาหรอกหรือ ไม่พบเจ้านานเลยนะ บุตรสาวใหญ่ของเจ้ากลับมาแล้ว เจ้ารู้หรือไม่”