หลิ่วอีเยว่จำปาเยว่ได้ในทันที “น้องเล็ก ข้าคือพี่สาวใหญ่”
เด็กสองคนนั้นถูกท่าทางของหลิ่วอีเยว่ทำให้ตกใจ รีบหลบไปด้านหลังหลิ่วปาเยว่ เมื่อหลิ่วปาเยว่เห็นนางก็ผวาถอยเช่นกัน พี่สาวใหญ่ที่นางเฝ้าคิดถึงยืนอยู่ตรงหน้า แต่นางกลับไม่มีแก่ใจจะเข้าไปสวมกอด
หลิ่วปาเยว่ถอยหลังไปสองก้าว เรียก “พี่รอง” แล้วพาเด็กสองคนวิ่งหนีไป
หลิ่วซื่อเยว่เห็นหลิ่วปาเยว่วิ่งหนีก็ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง “พี่ใหญ่ พวกเรากลับเถิด”
“น้องสอง น้องเล็กถูกท่าทางของข้าทำให้ตกใจ เจ้าอย่าถือสานางเลย”
“พี่ใหญ่ ข้ารู้ เจ้าอย่าคิดมากไปเลย”
เมื่อกลับถึงบ้าน นางเฟิงทราบว่าสตรีตรงหน้าคือหลิ่วอีเยว่ก็ตกตะลึงยิ่งนัก นางต้องประสบทุกข์ภัยมากเพียงใด จึงแปรสภาพเป็นเช่นนี้ได้
หลิ่วอีเยว่มีน้ำตาคลอหน่วย เอ่ยเรียก “ฮูหยินรอง” แผ่วเบา
นางเฟิงก้าวเข้าไปจับมือนาง โอบกอดเบา ๆ “ลูกเอ๋ย เจ้าทุกข์ทรมานมาก อย่าเพิ่งพูดอันใด ฮูหยินรองรู้ดีทุกอย่าง กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”
“ต้องลำบากอารองและฮูหยินรองแล้ว”
“อย่าเกรงใจฮูหยินรองอีกเลย ต่อจากนี้ที่นี่คือบ้านของเจ้า รีบเข้าบ้านเถิด ห้องก็เตรียมไว้แล้ว ทุกคนล้วนรอเจ้ากลับมา”
“พี่สาวใหญ่ พี่สาวใหญ่... ยินดีต้อนรับเจ้ากลับบ้าน อยากทำสิ่งใด อยากกินสิ่งใด ก็บอกพวกเรา พวกเราจะทำให้ เจ้าสุขภาพยังอ่อนแอ ก็รักษาตัวให้ดี”
หลิ่วอีเยว่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ อารอง ฮูหยินรอง และน้องสาวร่วมสกุลหลายคนห่วงใยนาง ทำให้นางซาบซึ้งยิ่งนัก พวกนางมิได้รังเกียจนาง มิได้หวาดกลัวรูปลักษณ์ดั่งผีร้ายของนาง นี่ต่างหากคือบ้านที่แท้จริงที่นางอยากกลับ