“ท่านแม่ ท่านอารอง อย่าได้กังวล ข้าสามารถเปลี่ยนคำพูดไปบอกพวกเขาได้ ให้โน้มน้าวชาวบ้านสร้างกำแพงล้อมรอบทางเข้าหมู่บ้านไว้ก่อน หากเกิดศึกสงครามขึ้นมา พวกเราจะได้เตรียมพร้อมได้ทันท่วงที
ฮูหยินท่านเจ้าเมืองกล่าวว่า ภายใน 10 วัน นายอำเภอจะส่งคนมาเก็บภาษีตามหมู่บ้านต่าง ๆ คาดว่าอีกไม่นานคงมาถึง”
หลิ่วซื่อเยว่กล่าวจบ นางเฟิงและหลิ่วต้าหวั่งก็ตกตะลึง “อันใดนะ? ที่ว่าการอำเภอจะมาเก็บภาษีหรือ?” นางเฟิงและหลิ่วต้าหวั่งเบิกตากว้าง ข่าวนี้ช่างน่าตกใจยิ่งนัก
“ท่านแม่ ท่านอารอง เมื่อคนเก็บภาษีของราชสำนักมาถึง ข้าตั้งใจจะไปหาผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูล เรื่องแรกคือเรื่องที่พี่สาวใหญ่หย่าและตัดขาดญาติ เรื่องที่สองคือหลังจากชาวบ้านจ่ายภาษีแล้ว เกรงว่าชีวิตความเป็นอยู่จะยากลำบากขึ้น
บ้านเราแม้มีเสบียงและเงินทองเพียงพอ ไม่ได้รับผลกระทบ แต่เมื่ออยู่ในหมู่บ้านก็ไม่อาจอยู่รอดตามลำพังได้ หากคนถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง หิวโหยจนถึงที่สุด เรื่องใดก็อาจทำได้ทั้งนั้น ข้าคิดจะหาธุรกิจสักอย่างให้ชาวบ้านทำร่วมกัน เพื่อช่วยให้ทุกคนผ่านพ้นช่วงยากลำบากนี้ ต่อไปภายหน้าหมู่บ้านสกุลหลิ่วก็จะได้อาศัยธุรกิจนี้มีชีวิตที่ดีขึ้น”
“เช่นนั้นเจ้าก็คิดดีแล้วหรือว่าจะทำอะไร?”
“หมู่บ้านสกุลหลิ่วของพวกเราอยู่หลังเขาใหญ่ ของอื่นไม่มี แต่ไม้มีมากมาย ดังนั้นข้าจึงคิดจะให้ทุกคนเผาถ่านขาย”
“เผาถ่าน? เจ้าเผาถ่านเป็นหรือ?”
“ข้าเพียงรู้วิธีเผาถ่าน แต่ยังทำไม่เป็น จึงต้องไปลองผิดลองถูก”
“ได้ ทำอะไรก็ให้ท่านอารองช่วย”
“พ่ะย่ะค่ะ เมื่อถึงวันนั้นท่านอารองไปกับข้าด้วย ท่านคือเจ้าบ้านของเรา”
“เรื่องดีถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ไปเสียให้เร็ว? เหตุใดต้องรอให้คนเก็บภาษีมาถึงก่อนเล่า!”
“ท่านอารอง เมื่อคนคนหนึ่งหิวโหยจวนเจียนตาย ท่านยื่นขนมปังหยาบให้สักชิ้น เขาจะจดจำความดีของท่านไปชั่วชีวิต