เมื่อถึงหน้าเรือนตระกูลกัว ท่านเจ้าเมืองนำผู้คนเข้าไป ชาวบ้านเบียดเสียดจนถนนตงเจียทั้งสายแน่นขนัดราวกับน้ำท่วมท้น คนเฝ้าประตูเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็รีบปิดประตูใหญ่ทันที หวั่นเกรงว่าชาวบ้านจะกรูกันเข้ามา
ซูอี้หมินเห็นสภาพศพของกัวฉางเฟิงแล้ว ในใจพลันรู้สึกสะใจอยู่ชั่วขณะ แต่อีกฝ่ายก็ตายไปแล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับตน บัดนี้เป็นเวลาที่เหมาะจะเอาชนะใจประชาชน
เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพก้าวเข้าไปตรวจสอบ นำศพของกัวฉางเฟิงมาตรวจอย่างละเอียดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เพราะเห็นว่าเป็นขุนนางใต้บังคับบัญชาของราชสำนัก จะประมาทมิได้
"กราบเรียนท่านผู้บังคับบัญชา ศพของท่านเจ้าเมืองรองมีบาดแผลรวม 5 แห่ง บาดแผลที่เป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายคือลำคอถูกบิดหักจนขาดอากาศหายใจ หลังเสียชีวิตแล้ว มือและเท้าถูกหักด้วยกำลังมหาศาล
นี่คือผลการชันสูตรศพ ขอท่านโปรดวินิจฉัยด้วย"
นางหลูซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังสะอื้นเงียบ ๆ เมื่อได้ยินผลการชันสูตร นางก็ยิ่งร่ำไห้โศกเศร้ายิ่งกว่าเดิม "ฮูหยินกัว โปรดระงับความเศร้าด้วย ข้าจะสืบสวนหาตัวคนร้ายให้ถึงที่สุด กล้าดีอย่างไรถึงลอบสังหารขุนนางใต้บังคับบัญชาของราชสำนัก
การสืบสวนคดียังต้องอาศัยท่านให้ความร่วมมือ ช่วยเล่ารายละเอียดเมื่อคืนวานให้ฟัง"
นางหลูปาดน้ำตา "ให้พ่อบ้านเป็นผู้ชี้แจงแก่ท่านเถิด มีเรื่องใด พ่อบ้านจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มกำลัง"
พ่อบ้านกัวฝูเฉวียนจึงเล่าเรื่องเมื่อคืนวานให้ฟัง "ท่านผู้บังคับบัญชา พวกหัวขโมยเหี้ยมโหดนัก ไม่เพียงสังหารเจ้านายของข้าน้อย ยังขนย้ายทรัพย์สินในคลังของเรือนจนว่างเปล่า
เสบียงและทรัพย์สินมากมายปานนั้น ต้องยังอยู่ในกำแพงเมืองแน่ ขอท่านได้โปรดปิดประตูเมือง และสั่งให้ตรวจค้นทั่วทั้งเมือง"
"ในเรือนสูญเสียทรัพย์สินไปเท่าใด มีบันทึกบัญชีหรือไม่"