“ผัวะผัวะผัวะ ผัวะผัวะผัวะ...” เสียงเคาะประตูที่เร่งร้อนดังขึ้น “อีหน้าตัวดี ไปตายที่ไหนวะ ยังไม่รีบมาเปิดประตูให้ข้าอีก!”
หลิ่วอีเยว่หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก หลิ่วซื่อเยว่รีบโอบนางไว้ “พี่สาวใหญ่อย่ากลัวไป ข้าอยู่ที่นี่แล้ว!”
ยังไม่ทันที่หลิ่วซื่อเยว่กับพวกจะออกไปเปิดประตู ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งออกไปราวกับลูกกระสุน เปิดประตูออก
เถี่ยหนิวเปิดประตูแล้วก็เบ้ปากน้อย ๆ ร้องไห้ออกมา เขารู้สึกน้อยใจอย่างยิ่ง “ท่านพ่อ พวกท่านกลับมาแล้ว หากพวกท่านไม่กลับมา ข้ากับท่านปู่ไม่ถูกอดตาย ก็คงถูกหญิงนั่นตีตายเสียแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น เจ้าต้าเฮยของเราอยู่ไหน?” ปกติแล้วขอเพียงพวกเขามาถึงหน้าประตูใหญ่ ต้าเฮยก็จะยืนอยู่ตรงปากประตูส่งเสียงโฮ่ง ๆ กระโดดขึ้นลงไม่หยุดพร้อมกับกระดิกหาง
พูดถึงต้าเฮย เถี่ยหนิวก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิม “ต้าเฮยถูกคนชั่วตีตาย มันน่าสงสารยิ่งนัก!
ท่านพ่อ ท่านต้องล้างแค้นให้ต้าเฮยด้วยนะ!
พวกคนชั่วนั่นไม่เพียงแต่ตีต้าเฮยตาย ท่านปู่ก็เกือบถูกตีตายแล้ว ข้ากับท่านปู่ตั้งแต่วันวานจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย หิวยิ่งนัก!
อีหน้าตัวดีนั่นกับพวกคนชั่วหุงหาอาหารแล้วไม่ให้พวกเรากิน พวกนางแอบอยู่ในห้องกินกัน
ท่านพ่อ พวกท่านต้องล้างแค้นให้ข้าด้วยนะ!”
“เจ้าบอกว่าพวกคนชั่วอยู่ในบ้านเรา เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร?”
“พวกเขาอยู่ในห้องของหญิงนั่น ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร? เป็นหญิงสามกับชายหนึ่งคน มีหญิงคนหนึ่งทั้งดุทั้งร้าย
ท่านพ่อ ข้าหิวยิ่งนัก!”
“ดีแล้ว พ่อล่ากระต่ายกับไก่ป่าได้ เดี๋ยวก็ตุ๋นให้”
สือต้าซานปลอบโยนบุตรชายให้สงบ สามพี่น้องเคยทะเลาะกันอย่างรุนแรงเพื่อแย่งบุตรชายมาแล้ว พวกเขาล้วนบอกว่าเถี่ยหนิวเป็นเชื้อสายของตน ใครก็ไม่ยอมใคร